ผมเป็นเด็กบ้านนอก

อยู่ในยุคสมัยที่ตายายให้หลานไปไล่นกไล่อีกานั่นแหละครับ

ขอเล่าย้อนหลังว่า

สมัยนั้นท้องฟ้าไม่ได้ว่างเปล่าอย่างเดี๋ยวนี้

มีนกนานาชนิดบินไปมาในท้องฟ้า

ถ้าเป็นช่วงเช้าตรู่ก็จะได้ยินเสียงอีกาบินไปร้องไป

ตอนหัวค่ำเสียงนกเอี้ยงจับกลุ่มร้องลั่นก่อนนอน

  

ตอนผมตัวกะเปี๊ยกจะคอยไล่อีกา และเหยี่ยวมาโฉบลูกไก่ไปกิน

ถ้าแม่ไก่ที่มีลูกหลายตัวจะป้องกันลูกยาก

อีกา เหยี่ยว นกกระปูด เป็นศัตรูลูกเจี๊ยบ

ในแต่ละปีเราเสียลูกไก่นับไม่ถ้วน

บางทีมันโฉบขึ้นไปบนท้องฟ้าต่อหน้าต่อตา

เราทำอะไรไม่ได้..อยากมีปีกเหลือเกิน

จะได้บินตามไปเอาลูกไก่คืนมา

 

มาวันนี้อยู่บนท้องฟ้า

นึกย้อนหลังว่าเราก็บินได้คล้ายนก

แถมยังบินสูงบินไกลบินเร็วด้วย

เที่ยวแรกที่บินไปขอนแก่น6โมงเช้า

มีเมฆหมอกหนาทึบ

นึกว่าจะไม่ได้ถ่ายภาพอะไรเสียแล้ว

ตอนดวงอาทิตย์ผลุบโผล่ออกจากม่านเมฆ

ทำให้ได้ภาพที่แปลกดีเหมือนกัน

 

ผมแวะไปหาหมอที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์

หมอใจดีเหลือเกินครับพี่น้อง

ช่วยตรวจสภาพพยาธิทุกอย่างจบลงในเวลา30นาที

ผมสำนึกในบุญคุณของคำว่าศรีนครินทร์

จึงเดินไปถ่ายรูปอนุเสาวรีย์ที่อยู่ด้านหน้าโรงพยาบาล

คิดว่าได้ภาพถูกใจนะขอครับ

 

วันนี้ท่านเล่าฮูเอาเป็นธุระมารับ-ส่ง-ไปหาหมอ-ไปสนามบิน

แถมยังเลี้ยงเกาเหลาเลือดหมูเจ้าเก่า

ระหว่างรอเดินทางกลับ

เดินชมผ้าไหม ไปเจอป้ายนวดแผนโบราณ

เลยลองดูซะหน่อย

ปวดเอวแต่ไปนวดฝ่าเท้า

จะหายได้อย่างไร หนอ..

ตอนบ่าย..มีท่านมัคทายกมอบเก้าอี้นวมให้มาทดลองนั่ง

ถ้ายังไม่หายอีก

คงเดือดร้อนไปถึงหมอนวดระดับชาติ

อิ อิ