เรียนรู้ทางออนไลน์กับ gotoknow

 วันที่29 สิงหาคม เป็นวันที่ตัดสินใจ แจ้งเกิดใน g2k

โดยมึความมุ่งหวังที่จะเรียนรู้ เทคนิคการสอนภาษาอังกฤษ และเรียนรู้สรรพสิ่งที่อยู่รอบตัว ไปพร้อมๆกับเรียนรู้ที่จำนำสื่อเทคโนโลยีใหม่ ๆมอบให้กับเด็กๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนเมื่อวาน ฉันได้รู้จักเพื่อนมากมายในโลกที่เหมือนฝัน สมาชิกในg2k ที่แบ่งปันความรู้และจิตใจอันงดงาม มอบให้อย่างไม่มีขอบเขต ทุกคนไร้ขีดจำกัดต่อการมอบความรัก ความห่วงใย สายใยที่ถักทอ เริ่มทำให้ฉันเรียนรู้ การให้ตอบ และมอบต่อๆไป ฉันทุ่มเทที่จะเรียนรูทุกเวลาที่มีเวลาจะนั่งแม้เพียงรอลูกทานข้าวก็ยังทำ  บล็อกนี้ เป็นบล็อกที่32 ที่ยังได้ไม่ถึงครึ่งชีวิตของฉัน แต่ดูเหมือนว่าฉันโลดแล่นล้ำหน้าอายุในโลกแห่งการเรียนรู้ที่ฉันเคยมี เหตุผลน่าจะมาจากความรัก ความอาทรดังที่กล่าว 

ปล.ขอพักก่อน ได้เวลาไปหาคุณหมอเพื่อซ่อมบางอย่างที่ชำรุด เดี๋ยวจะกลับมา อย่าเพิ่งคิดอะไรฉันน๊ะ เพราะฉันยังไม่จบ

ฉันกลับถึงบ้านเวลา13.10 น. และนี่เป็นยกพักของฉัน

ฉันไม่เป็นไรมาก ไปกว่าเดิมคือมีความดัน 120/65 เรียกว่าปกติ น้ำหนักเกินนิดหน่อย ส่วนไทรอยด์ ไฮเปอร์ของฉัน  คุณหมอขอเวลาเพิ่มอีก 1 เดือน

คุณหมอบอกว่าต้องการให้มันนิ่งก่อน กำลังดูว่าจะให้ฉันกลืนแร่ดีไหม เพราะไทรอยด์ของฉันมันชอบเต้นระบำ ในจังหวะแปลกๆ ฉันว่าไทรอยด์ของฉันคงเหงามากกว่า ก็เลยพยายามทำให้ฉันหันไปสนใจเขาบ้าง คุณหมอบอกว่า มันกระโดดขึ้นสูงไปหน่อย

ฉันยิ้มตอบคำพูดของคุณหมอ แค่ขึ้นมา 3 เท่า

ฉันไม่รู้สึกอะไรมาก ก็แค่มือไม้สั่น เขียนหนังสือไม่เป็นตัวตน

 ฉันนึกถึงคำที่คุณครูข้างห้องฉันตำหนิเด็กที่เขียนหนังสือไม่สวย ว่าลายมือเหมือนหมากัดกัน

 วันนี้ฉันนึกถึงตัวเองแล้วขำ มันไม่กัดกันอย่างเดียว มันยังทำให้เลอะเทอะอีกต่างหาก

 เมื่อยามที่ฉันเขียนวกไปวนมา  แต่ช่างเถอะ มันผ่านมาแล้ว

ครั้งหนึ่งฉันเคยทำให้คุณหมอท่านหนึ่งที่รักษาไทรอยด์ให้ฉันตกใจ พูดออกมาว่า

อยู่ได้อย่างไร นี่มันขึ้นมามากผิดปกติ ฉันถามคุณหมอว่ามันขึ้นยังไงคะคุณหมอ แล้วคุณหมอก็ชี้ให้ดูผลเลือด  ไอ้ T3,T4,TSH,แล้วยัง  FreeT3 ,FreeT4   มันต่างพร้อมใจกันทำสถิติ คูณตัวมันเอง 4 เท่า จาก Normal Value แล้วคุณหมอก็เซ็นใบสั่งให้ฉันพักทันที 15 วัน  

 คุณหมอไม่มีโอกาสรู้หรอกว่า ฉันไม่เคยพักตามที่คุณหมอบอก ฉันไม่ได้ดื้อต่อคำวินิจฉัยของคุณหมอ

แต่ฉันรู้สึกว่า ฉันจะคุยกับไทรอยด์ไฮเปอร์ของฉัน ด้วยวิธีที่ฉันเลือกปฎิบัติ ฉันกินยาควบคู่ไปกับการฝึกทำสมาธิ แล้วก็ชวนเขามารับผลบูญไปพร้อมๆกัน 

ออกกำลังกายบางถ้าเหนื่อยเหมือนจะขาดใจ หายใจไม่ทัน รู้สึกแน่น ฉันจะรีบนั่งหรือนอนทันที แล้วหันมาสนใจลมหายใจ จนรู้สึกสบายขึ้น จนฉันลืมเรื่องการดูลม

สักพักฉันก็จะลุกขึ้นมาทำสิ่งที่ฉันทำเป็นปกติในชีวิตประจำวันของฉัน ถึงตรงนี้ ฉันนึกขอบคุณ คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ ที่มันทำให้คนอื่นไม่มีโอกาสเห็นลายมือของฉัน ฉันไม่ยอมเขียนกระดาน แต่ฉันใช้ยุทธวิธีผึ้งน้อยสร้างรัง

ในแต่ละชั่วโมงการสอน ฉันยอมเสียเวลาที่จะปรับแผนการจัดการเรียนรู้ โดยให้ลูกๆทุกคนมีบทบาท ผลัดเปลี่ยนกันเป็นนางเอก พระเอก เป็นตัวประกอบและช่วยกันประเมินผลงานเพื่อน ๆ พวกเขาถกเถียงกัน เมื่อเกิดอาการไม่เห็นด้วยในคำตัดสิน ของเพื่อนๆ

แต่สุดท้าย เขาก็จะยอมกัน และจะมีเสียงพูดว่า ไม่เป็นไร แล้วก็หันมามองฉัน ฉันเพียงแต่พยักหน้า เขาจะดีใจทั้ง 2 ฝ่ายว่า เห็นไม๊ หม่ามี๊ยังพยักหน้าเลย ฉันใช้เวลาทำอย่างนี้ในชั่วโมงที่สอน สลับกับการให้นักเรียนเล่นละคร หรือรายงาน (ฝึกอ่าน) ผลงานให้ฉันฟัง แล้วฉันก็จะเก็บสิ่งผิดพลาดรวบรวมไว้

 ฉันตั้งใจจะใช้กิจกรรมเพื่อนช่วยเพื่อน ดังนั้นฉันจึงเริ่ม ใช้เวลาพักกลางวันพัฒนาเด็กเก่ง หัวไว กล้าหาญ ไม่อาย รักเพื่อน มาสอน ด้วยมุ่งหวังว่า เขาจะถ่ายทอดสิ่งถูกๆให้เพื่อนในระยะที่ฉันไม่มีเสียงมากพอที่จะพูด หรือสอนได้นานเป็นชั่งโมงเหมือนก่อน เพราะฉันต้องคอยกรอกน้ำหล่อเลี้ยงคอตัวเองไม่ให้แห้งแสบ  

ระยะที่ฉันป่วยหนัก ไม่มีใครรู้ มีแต่สามีเท่านั้น และหลานสาวที่เป็นพยาบาล เพราะฉันใช้ชีวิตปกติ หลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้คนเห็นความผิดปกติของฉัน  ฉันนำพาให้เด็กๆที่ด้อยโอกาส เข้าแข่งขันความสามารถทางภาษากับศูนย์ERIC ที่ฉันได้มีโอกาสร่วมงาน

ฉันเลือกที่จะให้เด็กๆของฉันเรียนรู้และเห็นความสามารถเฉพาะตัวของตัวเอง แล้วพัฒนาตัวเองโดยฉันเป็นฝ่ายสนับสนุน ทั้งสื่อ ทั้งใจและทั้งรางวัล และเมื่อถึงวันแข่งขัน ฉันขอให้เด็กๆเดินทางไปยังสนามแข่งด้วยตัวเอง

นักเรียนบางคนก็ขอให้ผู้ปกครองพาไปส่ง มันไม่ไกลมาก ก็ราว ๆ 8 กิโล มีรถเมล์ผ่าน ส่วนฉันต้องไปเป็นกรรมการแข่งขันเช่นกัน ฉันใช้วิธีปลีกตัวลงมายังจุดนัดหมายกับลูกๆของฉัน

คำถามแรกที่ฉันถามเด็กๆคือ ทานข้าวมาหรือยัง หิวไหมลูก และตามด้วยยาทิพย์ เก่งกันทุกคนเลย สามารถมาถึงได้โดยปลอดภัย ใครรู้ต้องทึ่งแน่ๆเลย เดี๋ยวแข่งเสร็จเราไปฉลองความสำเร็จในการเดินทางกันนะ

เอาละทุกคนพร้อมหรือยัง หม่ามี้มีคาถา ฟังดีๆน๊ะ ฉันย้ำ

การแข่งขันครั้งนี้ ให้ถือว่าเป็นการฝึกเดินทางมาเที่ยวตลาดด้วยตัวเอง แล้วฉันก็ยกแขนเบ่งก้ามที่หย่อยยานให้เด็กๆดู นี่ เต็มที่เลยลูก

ต่อจากนั้นฉันก็ส่งมอบเด็กของฉันให้กับนักเรียนมัธยมที่มาทำหน้าที่เป็นไก้ด์ บางคนก็เป็นลูกศิษย์ฉันมาก่อน พวกเขาคงเข้าใจดีว่า นักเรียนที่อยู่นอกเมืองเป็นอย่าง เขาจึงกุลีกุจอจัดแจงพาไปยังสนามแข่งขัน 

และไม่ลืมนัดหมายว่าเมื่อแข่งขันเสร็จให้มารวมตัวกันยังจุดนัดพบ ฉันเลือกโรงอาหารเป็นจุดนัดพบ 
พร้อมให้สตางค์คนที่ฉันคิดว่าจะออกจากการแข่งขันเป็นคนแรก เป็นผู้ถือเงิน ไว้เป็นค่าขนม
ผลการแข่งขัน ลูกๆฉันชนะเลิศ การแข่งขันทุกประเภทที่เราส่งเข้าร่วม
พักยกก่อน  ขอเวลาดูแลตัวเองซัก1 ชั่วโมง
และฉันคงต้องมีบันทึกที่ 33 หลังจากดูแลตัวเองเกินเวลาที่ขอไว้ และบันทึกนี้ก็ยาวเกินไป
แถมออกไปวิ่งนอกลู่อีกต่างหาก