ยังจำไม่เคยลืมเลือน ถึงเพื่อน ๆ ที่พบเจอ

จำกันบ่อได้ก๋า..? เป็นบทเพลงในอดีตที่ยังฟังได้ดีอยู่นะในยามเช้าเช่นนี้  แล้วต่อด้วยบทเพลงที่ว่า...

ยังกันจำได้ไหม..?เออ...คนแต่งเพลงนี้เขาชั่งมีมุมคิดที่เพลิดเพลินดีจังนะสร้างสรรค์เสียงเพลงฟังกันสนั่นเมืองนะ

เลยคิดถึงเมือวานมีสายเข้ามาคนต้นสายอยู่ในที่เสวนาทางปรัชญาใน อ. วังน้อย เมืองเก่าของเราแต่ก่อนคืออยุธยานะ...เขาเล่าว่า..

ตอนนี้เป็น อาจารย์ อยู่ ม.มหิดล มีภรรยาแล้วมีลูกหญิงทั้ง 3 คน อยู่ ม. ต้นคนโต และอีก 2 คน อยู่ประถม เขาเองกำลังเรียน ป. เอก สายปรัชญาอยู่ ม. เอกชนนะ เพื่อนคนนี้เคยเรียน ป. ตรี อยู่ด้วยกัน 4 ปี แล้วเขาไปต่อ ป. โท สายวรรณคดีอังกฤษ  ที่ ม. เมืองมัสราช  ทางตอนใต้ของอินเดีย 

 เดิมเป็นคน อ. ชะอวด เมืองคอน  และเมื่อวานช่วงมีการเสวนาที่ อ. วังน้อยนั้นได้มีนักศึกษาของ อ. ยูมิ พูดท่ามกลางที่ประชุมว่าได้รับแนวคิดนี้จากที่ อ.ยูมิสอนขึ้นพูดแล้วอ้างอิงคำกล่าวนึกชมและเอ๊ะใจ...

ว่าเป็นเพื่อนเราเลยขอเบอร์โทรนี้ไงละทบทวนท้ายสุดที่เราเจอกันเมื่อเดือน พ.ค. ในปี 2538 คำแรกที่เพื่อนคนนี้ส่งสายเข้ามาคือ...ยังจำกันได้ไหม..อิ อิ อิ.