ทำไมคนเรายิ้มให้คนในครอบครัวน้อยลง กอดกันน้อยลง

ทุกวันนี้โลกใบนี้วุ่นวายขึ้นทุกวัน คนที่อาศัยอยู่บนโลกใบนี้ก็หาความสุขยากขึ้นหน้าตาของผู้คนที่พบเห็นผ่านตานั้นไม่มีความเป็นมิตร ไม่มีรอยยิ้ม ความสุขหายากนักหรือไรกันนะ เหมือนสี่ซี่ในเช้าวันนี้

เช้าวันเสาร์แสนสุขอย่างนี้ ปกติสี่ซี่จะตื่นสายมากกว่าปกตินิดหน่อย และทำกิจวัตรอย่างช้าๆไม่รีบร้อนนัก เพราะปกติมีสอน 10 โมง เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องรีบนัก

แต่วันนี้น้องสาวตัวแสบมาปลุกและให้รีบไปจ่ายกับข้าวด้วยกัน 

โถ่ จะให้สี่ซี่จ่ายกับข้าว คุณเจ้าขาแค่สี่ซี่รู้ว่าอะไรกินอร่อยก็น่าจะดีแล้วน่า ไม่ค่อยจะรู้หรอกว่าอะไรสด ใหม่หรอกเจ้าคะ

บอกปัดไปว่าไม่ไปพร้อมหน้าบึ้ง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมไป เป็นเหมือนเด็กเดินถือของ

คิดสภาพนะคะน้องสาวตัวอ้วนกลมสูงประมาณไหล่ กำเงินจ่ายกับข้าว มีพี่สาวร่างสูงเดินตามเหมือนเด็กหลง แถมหน้าตาไม่ค่อยจะรับแขกเนื่องจากถูกปลุกจากที่นอนแสนสุข

จับจ่ายซื้อของจนเกือบครบกำลังเดินออกไปที่รถ ก็มีสิ่งสะดุดตาสี่ซี่ให้ตื่น

เสียงกี๊ดๆ พร้อมกับลิงน้อยตัวเล็กสีสดกระโดดพุ่งออกมา เรียกรอยยิ้มในเช้านี้ได้ง่าย

 

เดินผ่านไปสัก 2-3ก้าว น้องสาวจอมแสบหันมาถามว่า ชอบล่ะสิ อยากได้ละสิ ซื้อดิฝากไอ้แสบ

เด็กโข่งตาเป็นประกายทันที(เหมือนได้ยินเสียงผู้ปกครองอนุญาตให้ซื้อของเล่นได้)

รีบหันกลับมาเลือกลิงตัวน้อยพร้อมจ่ายเงิน

พ่อค้าสาธิตวิธีการเล่น แต่ไม่มีเสียง สี่ซี่จึงถามว่าเสียงละ

พ่อค้าตัวโตหันมายิ้ม และ กี๊ดๆ

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยิ้มและหัวเราะแรกของวัน มาง่ายๆมอบให้กับคนแปลกหน้า

น้องแซวตลอดทางว่าไม่เข้ากับหน้าตาเลย เหมือนเด็ก

โถ่ คุณน้องเจ้าขาก็สี่ซี่ยังเด็กอยู่นี่นา(จิตใจนะ)

 คำถามคือ ทำไมตื่นมาตอนเช้าๆสี่ซี่ถึงลืมที่จะยิ้มให้กับครอบครัวที่พวกเขาพร้อมที่จะดูแลเราและใส่ใจในความรู้สึกของเรานะ แต่กลับยิ้มให้กับคนแปลกหน้าอย่างง่ายดาย

เคยคิดไหมคะว่าเราดูแลคนในครอบครัวน้อยลงและยิ้มให้กันน้อยลง กอดกันน้อยลง และแสดงความเป็นมิตรและความรักน้อยลง

แล้ววันนี้คุณยิ้มให้กับคนในครอบครัวแล้วรึยัง

ปล.เรื่องนี้ยังไม่จบติตตามต่อได้ที่แมวกลัวลิง แต่ทำไม แมวกินลิง