การทำงานในหน้าที่ทุกวันนี้แม้จะถูกคุมขังแต่ก็ไม่ได้ทุกข์ใจมากมายนัก เพราะทำงานเพื่อให้ได้งาน ในฐานะผู้น้อยที่ต้องคอยรับบัญชาจากผู้ใหญ่ที่ทำหน้าที่หัวหน้า ซึ่งงานของท่านต้องรีบส่งเร็วๆนี้ แล้วก็ไม่มีใครช่วยท่านได้ เราเลยจ้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมทั้งวัน บางครั้งเบื่อจนต้องหนีออกไปเดินๆๆๆๆๆแก้เซ็ง (อยู่ในช่วงอารมณ์กำลังแปรปรวน)

ในใจคิดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆอยู่ตลอดเวลา มีความกังวลใจในงานที่ตนเองมีบทบาท ต้องรับผิดชอบอย่างเต็มที่แต่ไม่ได้ทำอย่างเต็มที่ คืองานวิจัย โครงการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาองค์กรการเงินชุมชนที่ตำบลในคลอง

ทำอย่างไรดีกับการทำงานที่ไม่มีการวางแผน ต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็เหนื่อยเหลือเกิน

คราวนี้หัวหน้าดันเอาจริงห้ามประกัน ห้ามเยี่ยม ห้าม...................ไปหมด แม้แต่จะขับรถไปทำธุระยังให้คนอื่นทำหน้าที่แทน จะแว๊บไปที่ตำบลยังไม่ได้เลย