ผมเป็นคนที่ไม่ชอบอำพรางความรู้สึก และ ไม่เก็บไว้โดยไม่พูด อะไรไม่ชอบ อะไรไม่ถูกต้อง มีโอกาสก็ต้องพูดกันบ้าง หลายครั้งทำให้ผู้ใหญ่หลายคนคิดว่าผมเป็น “เด็กกร้าวร้าว” เลยทำให้เด็กๆทำงานทั่วไป คิดว่า เด็กไม่ควรพูด จะชอบหรือไม่ชอบก็ตาม ไม่ควรแสดงความคิด ไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อว่าผู้ใหญ่ แต่สำหรับผม “มันไม่ใช่”

        โตมาสามสิบย่างสามสิบเอ็ด ก็พอเห็นอะไรหลายอย่าง ทั้งดีและไม่ดี (เพราะภูมิหลังเดิมผมก็ไม่ใช่เด็กที่ดีมาอย่างสม่ำเสมอ) ได้แนวคิดของตัวเองว่า คนที่ผมควรเคารพควรเป็นอย่างไร ?

  • อาจไม่ใช่คนที่อายุมากกว่าเรา

  • อาจไม่ใช่เพราะเขามีตำแหน่งสูง

  • อาจไม่ใช่ผู้บังคับบัญชา

  • และที่สำคัญอาจไม่ใช่คนที่คุยกับเราดีๆต่อหน้าทุกวัน คนที่เราไหว้ เพราะลับหลังเขาฆ่าเราด้วยวาจา สนุกปาก เอามันส์

 

ผม เป็นคนเลือกคนที่ “เคารพ” พอสมควร ผมคิดอย่างไร ก็แสดงออกอย่างนั้น ขี้เกียจปั้นหน้า “มันเหนื่อย” เอาหัวสมองไปคิดเรื่องงาน “ดีกว่า”

 

ผมไม่เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่บางครั้งเมื่อถึงจุดหนึ่ง มันอาจจำเป็น และ ผม เป็นคนประเภท “ชอบ ซะใจ เต็มที่” ถ้าตัดสินใจเลือกที่จะทำ และ ทำสุดให้มันสุดๆ หลุดโลก

 

บันทึกนี้ไม่มีอะไรครับ แค่บ่น ในสิ่งที่เห็นมาบ้าง สิ่งที่ไม่เป็นธรรม ในสังคมของการ “รังแกกันทางวาจา โดยอีกฝ่ายหนึ่งไม่รู้เรื่อง อีกฝ่ายหนึ่งไม่รู้ตัว และสิ่งเหล่านั้นมิใช่ความจริง” พูดง่ายๆคือ เมาส์แตก เสริม เติมแต่ง ให้มันสะใจ มันส์พระเจ้าค่ะ