เช้าวันหนึ่ง..ที่โรงพยาบาล...

>"ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อย..ได้มั๊ยคะ"

>คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น..เมื่อห่อผ้าน้อย ๆ ..อยู่ในอ้อมกอดเธอ เธอค่อย ๆ คลี่ผ้าที่ห่อออก..เพื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ ..กรี๊ดดดด.....เธอกรีดร้องหมอต้องอุ้มเด็ก..ออกไปอย่างรวดเร็ว

>**เด็กทารกที่เกิดมา...ไม่มีใบหู**

>และแล้ว....กาลเวลาพิสูจน์ว่า.... การได้ยินของเจ้าหนู..ไม่มีปัญหา

>ปัญหา..มีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก คือ....ใบหูที่หายไป

>หลายครั้ง..ที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียน แล้ววิ่งมาบอกแม่

>เธอรู้ว่า..หัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน...เจ้าหนูพูดโพล่งออกมา..อย่างน่าเศร้า

>"พวกเด็กตัวโต ..พวกมันล้อผมว่า--ไอ้ตัวประหลาด--"

>จนกระทั่ง... เจ้าหนูเติบโตขึ้น..หล่อเหลา.. เป็นที่รักของเพื่อน ๆ..

>เค้ามีพรสวรรค์ ในด้านอักษรศาสตร์.. วรรณคดี..และดนตรี..

>เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้นแต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น... ทำให้เค้า..ไม่อยากเจอใคร

>"ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก" แม่กล่าว..ด้วยความสงสารลูก

>พ่อของเด็กชาย.. ปรึกษากับหมอประจำครอบครัวและได้รับข่าวดีจากหมอว่า...

>"ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับ ถ้ามีผู้บริจาค..แต่ใครล่ะ..จะเสียสละใบหู..เพื่อเด็กน้อยคนนี้" คุณหมอกล่าว

>จนกระทั่ง ...2 ปีผ่านไป พ่อบอกกับลูกชาย.."ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ พ่อกับแม่..หาคนบริจาคใบหู

>ที่ลูกต้องการได้แล้ว...แต่นี่เป็นความลับ"

>การผ่าตัด..สำเร็จด้วยดี และแล้ว...คนคนใหม่ก็เกิดขึ้น..

>....เค้ากลายเป็น..ผู้มีพรสวรรค์...เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน...ในวิทยาลัย

>จนเป็นที่กล่าวขานกัน..รุ่นต่อรุ่น

>ต่อมาได้แต่งงาน... และทำงาน.. เป็นข้าราชการในสถานทูต

>วันหนึ่ง.. ชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อว่า..

>"พ่อครับ.. ใครเป็นคนมอบใบหูให้ผมมา ใครช่างให้ผมได้มากมาย..

>แต่ผมไม่เคยทำอะไร.. เพื่อเค้าได้เลยสักนิด"

>"พ่อไม่เชื่อว่า.. ลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอก..

>เรื่องนี้..เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว"พ่อตอบ..

>หลายปีผ่านไป....มันยังคงเป็นความลับ

 และแล้ว..วันนึง..วันที่มืดมิดที่สุด.. ผ่านเข้ามา..ในชีวิตของลูกชายแม่เค้าได้เสียชีวิตลง..เค้ายืนข้าง ๆ พ่อ... ใกล้หีบศพของแม่พ่อเรียกเค้า.."มานี่สิลูก..มานั่งใกล้ ๆ นี่"พ่อลูบผมแม่อย่างช้า ๆ..และนุ่มนวลผมสีน้ำตาลแดง..ถูกเสยขึ้น จนมองเห็นใบหน้า..ที่มองดูเหมือนคนนอนหลับ...และแล้ว.. สิ่งที่ทำให้ลูกชาย..ถึงกับต้องตะลึง.....ใบหูของแม่...หายไป!..แม่ไม่มีใบหู..."นี่เป็นคำตอบ.. ที่ลูกอยากรู้มาตลอดชีวิต"...พ่อกระซิบผ่านลูกชาย"แม่บอกพ่อว่า..เธอดีใจ.. ที่ได้ทำอย่างนี้..ตั้งแต่วันผ่าตัด..แม่ไม่เคยตัดผมอีกเลย..ไม่มีใคร..มองเห็นว่า.. เธอไม่สวยจริงมั๊ย?จงจำไว้..

>สิ่งมีค่า..ที่แท้จริง~ไม่ได้อยู่ที่..การมองเห็น.. หากแต่อยู่ที่..สิ่งที่เรา..มองไม่เห็น~ความรัก..ที่แท้จริง~ไม่ได้อยู่ที่.. เราได้ทำอะไร.. แล้วมีคน..รับรู้..หากแต่อยู่ที่.. สิ่งที่เรา..กระทำ..แล้วไม่มีใคร..รับรู้ ..

ความรักบางครั้ง.. ไม่จำเป็น.. ต้องพูดพร่ำเพรื่อ..หากแต่อยู่ที่....การกระทำ.. ซึ่งเรา..อาจรับรู้..เพียงแค่..ฝ่ายเดียว..อ่านจบแล้ว..ใช้สมอง..ตรึกตรองสักนิด..ถ้าพรุ่งนี้..เราตายไป..บริษัท..สามารถหาคนมาแทนเราได้ภายในไม่กี่วัน..แต่ครอบครัวเรา.ต้องสูญเสีย..และคิดถึงเรา..ไปตลอดเราได้ใช้ชีวิต..กับการทำงานมากกว่าครอบครัว..หรือเปล่าถ้ามากกว่า...ก็เป็นการลงทุน..ที่ไม่ฉลาดเลยจริง ๆ..

forward เมลล์