ผมถูก...แซวจากเพื่อนที่โรงเรียน..

ว่าเป็นคนของเขต...(สพท.สพ๒)

      ปกติผมเป็นคนที่รักการสอนและเกลียดการทิ้งนักเรียน ไปทำงานหาประโยชน์ส่วนตัว ที่ไม่จำเป็น แต่บางทีผมก็ต้องทิ้งนักเรียน เพื่อไปทำงานที่ผู้บังคับบัญชามอบหมาย  จริงอยู่เราอาจฝากห้องเรียนไว้กับเพื่อนครู แต่ใครจะดูแลเด็กได้ดีเท่าเจ้าของวิชา

     หลายครั้งที่ผมได้รับคำสั่งจาก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ให้ไปช่วยงานต่างๆ ผมต้องรีบขับรถส่วนตัวเข้าตัวจังหวัดไปทำงานที่ทางเขตมอบหมาย งานบางงานส่งผลต่อเด็กโดยตรง แต่บางงานก็โดยอ้อม ปล่อยนักเรียนให้เคว้งคว้างรอผม ครูที่สอนแทนก็ไม่กล้าสอนเพราะไม่เชี่ยวชาญ เช่นวิชาการแสดงเพลงอีแซว เป็นต้น ผมตั้งใจทำงานให้ สพท.เต็มที่ บางทีเพียงเจ้าหน้าที่โทรมาสั่ง ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาผมก็ทำให้ ให้แต่งกลอนบ้าง ให้จัดการแสดงนักเรียนบ้าง โดยเฉพาะที่เหนื่อยมากและเด็กเสียเวลาเรียนมากคือการแสดงในพิธีเปิดงานมหกรรมการศึกษาสุพรรณบุรีครั้งที่ผ่านมา เพราะซ้อมหลายครั้ง บางครั้งก็ไม่ได้ค่าน้ำมันรถ เด็กกลับเย็นหิว อ้อนให้เลี้ยงข้าว ผมก็พาไปกินข้าวเด็ก ๑๘ คน กินกันเต็มที่ ผมต้องควักเงินจ่ายเอง ผมเกรงใจโรงเรียนไม่อยากรบกวน กลัวถูกหาว่าเรื่องมาก ทำงานให้ข้างนอกโรงเรียนแต่มาเบิกเงินในโรงเรียน มีบางงานเจ้าภาพเห็นใจให้ค่าน้ำมัน ถ้าเจ้าภาพใจดีมีน้ำใจผมก็ไม่อยากรับ อยากรับน้ำใจมากกว่า

       การไปทำงานนอกโรงเรียนทำให้ขาดงานที่โรงเรียนไป เสียการสอน แต่ไปได้งานที่เขต ซึ่งก็เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม แต่ก็ทำให้ถูกเพื่อนที่โรงเรียนแซวว่าเป็นคนของเขต จริงๆผมเป็นคนของประชาชนที่เสียภาษีจ้างผมมาสอนลูกหลานของเขามากกว่า ผมไม่ใช่คนของใคร..แต่ที่ไปทำงานเพราะได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา...ซึ่งท่านให้เกียรติให้ความไว้วางใจ..จริงๆน่าจะเป็นเกียรติยศต่อโรงเรียน..ต่อตัวผม..แต่ก็ไม่วายถูกแซว

        คำว่าคนของเขต เป็นการพูดในเชิงอิจฉา หรือเวทนา ก็ไม่ทราบได้ แต่อยากให้เพื่อนๆเข้าใจว่า...ใจจริงผมไม่อยากทิ้งโรงเรียน ไม่อยากทิ้งเด็ก...ในเมื่อผู้บังคับบัญชาเห็นว่าผมไปทำงานนั้น..สำคัญกว่า...จำเป็นกว่า..จึงใช้..และก็ไม่ได้ไปทุกวัน..นานๆหรือมีกิจกรรมที่เกี่ยวข้องครั้งหนึ่งจึงไป....และงานต่างๆก็สร้างชื่อเสียงมาให้โรงเรียนพอสมควร

       ตอนนี้ผมสุขภาพไม่ค่อยดี ถูกนักเรียนหามส่งโรงพยาบาลมา ๒ ครั้ง แต่ก็ยังไม่เจียมสังขาร ยังแอบนอกรีตนอกคำสั่งหมอไปลุยงานอยู่บ่อยๆโดยเฉพาะงานเพลงพื้นบ้านที่ผมรัก

      บ่นมาเสียเยอะ ระบายมาพอสมควร เพราะถูกแซว เอ๊ะนี่เราคิดมากไปหรือเปล่า