สวัสดีครัีบทุกท่าน

    สบายกันดีไหมครับ วันนี้ผมเอาเกร็ดเล็กๆ ในอดีตที่เคยได้รับฟังมาเล่าสู่กันฟังครับ

มี หัวหน้าภาควิชา แห่งหนึ่งท่านพูดในวันพบสมาชิกในภาควิชา้ว่า
ไม่ว่าจะเป็น อาจารย์ ภารโรง ข้าราชการ หรือพนักงาน เราก็ร่วมสร้างภาควิชาร่วมกัน แต่ละคนมีบทบาทแตกต่างกัน และทำงานร่วมกันให้ภาคเป็นภาควิชาขึ้นมาได้
ขาดคนใดคนหนึ่งไป ภาคเราคงไม่สมบูรณ์
ดังนั้นต้องขอบ คุณทุกคนที่ใหความรักต่อกัน ตลอดมา

ถามว่าหากเราเป็นคนกวาดขยะในตึก จะแอบยิ้มไหม?

    ปัจจุบันหากเราให้เกียรติกันในบทบาทที่แตกต่างกัน ปัญหาต่างๆ คงลดลงได้เยอะ หากไม่มีคนเก็บขยะขาย สังคมเราก็อาจจะไม่สะอาดแบบนี้ก็ได้ หากไม่มีกรรมกร แบกหาม ชาวนา ประเทศเราจะอยู่กันอย่างไร หากคนไทยทุกคนมุ่่งหวังที่จะเป็นเพียงแต่เจ้านายของคนอื่น ใครจะเป็นลูกจ้าง ในขณะที่เราเรียกร้องหาความปลอดภัยจากเจ้าหน้าที่ความปลอดภัย เราเองก็ควรจะเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเช่นกัน หากเราเป็นอาจารย์ในองค์กร เราก็ทำหน้าที่กวาดขยะทำความสะอาดได้เช่นกัน

    บทบาทของคนเราปรับเปลี่ยนไปตลอดเวลาตามบริบท แต่การให้เกียรติและเคารพของคนไทย ทำให้คนเราเป็นหมอในขณะอยู่บ้าน  เป็นอาจารย์ในตลาด  เป็นคนกวาดขยะในบริบทอื่น ในขณะที่อาชีพหนึ่งส่งผลดีเมื่อยึดติดกับบทบาทนั้นในบริบทอื่น แต่บางสาขาอาชีพการยึดติดกับความเป็นเค้าในบริบทนั้นในอีกบริบทอื่น อาจจะเป็นการทำร้ายหัวใจอีกหลายๆ ดวงก็ได้

    ขอเป็นกำลังใจให้กับคนฝ่ายสนับสนุนองค์กร และเป็นกำลังใจให้กับผู้ทีบริหารหัวใจหลายๆ ดวงในองค์กรให้เห็นทุกๆดวงใจมีความสำคัญในแต่ละบริบทอย่างอิสระครัีบ

ขัดแย้งแต่ไม่ขัดขา  ขัดลูกตาแต่ไ่ม่นำมาสู่การขัดใจ

ด้วยมิตรภาพครัีบ

เม้งครับ