ผมได้มีโอกาสนำเสนอบันทึก บทกวีสักบทอันงดงาม จาก "รักนั้นเป็นฉันนี้" ... (ศิวกานท์ ปทุมสูติ)  

ณ วันนี้ ผมใช้ความเพียรอ่านหนังสือเล่มนี้จบเล่มแล้ว

หากแต่ ผมยังมีความประทับใจในวิธีการเขียน "คำนำ" ของ อาจารย์ศิวกานท์ ปทุมสูติ อย่างมาก

จึงขอบันทึกเก็บไว้ ณ ที่นี้ ครับ

 

" ... ผมรู้สึกอับจนปัญญายิ่งนักที่จะเขียนคำนำเพื่อกระตุ้นเร้าคนที่หัวใจของเขาไร้รักให้เกิดเสน่หาที่จะอ่านบทกวีเกี่ยวกับความรัก และแม้ผมจะสามารถทำให้เขาหยิบมันขึ้นอ่านได้ ก็คงจะไม่เป็นประโยชน์สักเท่าไรนัก เพราะเขาก็คงจะเพียงอ่านมันเพื่อค้นเอาแค่คำตอบของ "รัก" มากกว่าที่จะรู้สึกลึกซึ้งดื่มดิ่งลงมิติต่าง ๆ ของรัก...ที่มีพลังและคุณค่าต่อชีวิต

ในขณะเดียวกัน สำหรับคนที่หัวใจของเขาไม่แล้วรัก ผมก็คิดว่า ผมคงจะไม่สามารถเสกสรรคำนำใด ๆ ให้เกิดความกระหายใคร่อ่านแก่เขาได้ดีเท่าพลังกระตุ้นของรักที่มีอยู่ในหัวใจของเขานั้นเอง

คุณล่ะ, มีรักอยู่ในหัวใจหรือมีหัวใจอยู่ในรักหรือเปล่า ถ้ามี, ก็ให้ "รัก" ของคุณนั่นแหละเป็นคำนำนำคุณไปสู่ "รักนั้น..." สิครับ ..."

 

 

๖.

 

กอดฉันไว้แน่นแน่นนะแขนน้อย
เราจะลงเรือลอยสายน้ำเชี่ยว
เราจะเลาะเราจะลัดตัดคดเคี้ยว
ประเดี๋ยวก็จะถึงบึงเวิ้งว้าง

ที่นั่นตะวันรุ่งจะเรืองแสง
รอนักเสาะแสวงหัวใจสว่าง
นกฟ้า กาน้ำ จะนำทาง
ไปสู่ความลึกกว้างอันพร่างพราย

ระวังนะที่รัก...เรือเราเล็ก
กายใจมิใช่เหล็กบอบช้ำง่าย
พบมัจฉาปลาปูอย่าดูดาย
อาจบางทีคิดร้ายทำลายเรา

กอดฉันไว้แน่นแน่นจะแขนน้อย
เรือจะคล้อยคลองคดและโขดเขา
ลมจะพัดเมฆจะพาฟ้าทีมเทา
จะเพียงหยอดเพียงเย้าให้เรายล

ดูโน่นสิที่รัก...ฟ้าถักรุ้ง
เรือเรากำลังมุ่งไม่สับสน
อยากฝันก็หลับตาเถอะนฤมล
ฝันถึงเราสองคนนะคนดี


 

 

** บทที่ ๖ นี้เพื่อนชอบใจ ** :)

 

ขอบคุณครับที่แวะมาเยี่ยมเยือน

 

 

 

แหล่งอ้างอิง

ศิวกานท์ ปทุมสูติ.  รักนั้นเป็นฉันนี้.  พิมพ์ครั้งที่ ๒.  กรุงเทพฯ: ศูนย์เรียนรู้ทุ่งสักอาศรม, ๒๕๔๙.