???....คุณเป็นผู้นำที่ดีหรือเป็นเจ้านายที่เอาแต่สั่ง...???

มหาเศรษฐี ชินโสภณพนิชผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพ  เคยกล่าวว่า

“ต้องทำงานด้วยหลักความซื่อสัตย์ขยันอดทนและกตัญญูรู้คุณคนโดยเฉพาะกับลูกน้องต้องดูแลเขาให้ดีทั้งในยามสุขและทุกข์เพราะถ้าไม่มีเขาเราก็อยู่ไม่ได้”

ในโลกธุรกิจเงินทุนไม่สำคัญเท่าคน

องค์กรที่ประสบความสำเร็จล้วนเกิดจากการรู้จักใช้และดูแลทรัพยากรบุคคล

พูดง่ายๆคือนอกจากจะต้องใช้คนให้ถูกงานแล้ว ยังต้อง‘แฟร์’ กับลูกน้อง

ไม่ใช่ได้ดีแล้วลืมคุณคนที่ช่วยเราให้โตขึ้นมาได้

น่าเสียดายที่องค์กรจำนวนมากไม่เคยสนใจสวัสดิการของพนักงาน

มองลูกน้องเป็น‘ลูกจ้าง’ มากกว่า‘หุ้นส่วน’

ผลก็คือหาความซื่อสัตย์ต่อองค์กรยากขึ้นทุกที

หนีได้เมื่อไรก็หนีเมื่อนั้น


เจ้านายบางคนเอ่ยทันทีที่ได้ยินว่าลูกน้องโทรศัพท์มาลาป่วยว่า

“ทำไมคุณป่วยบ่อยนักวะ” หรือ “คุณป่วยการเมืองแน่ๆเลย” หรือ

“รู้ไหมคุณไม่มาบริษัทเสียหายหลายแสน”

ลูกน้องที่ป่วยทางกายจริงได้ยินเข้าก็คงเกิดอาการป่วยทางใจ  ไปด้วยแต่หากเจ้านายบอกว่า

“ไม่เป็นไรไม่สบายก็นอนพักนะไม่ต้องห่วงเรื่องงานพักผ่อนให้เต็มที่เอาใจช่วยนะ”
อย่างนี้ถึงลูกน้องจะแกล้งป่วยก็คงอายเลิกนิสัยหนีงานแบบนี้...


ในโลกของ หมากรุก นักเล่นหมากรุกที่เก่งไม่ได้วัดกันที่ชัยชนะ

แต่ที่วิธีการเล่น ผู้ชนะที่ตอนท้ายเหลือแต่ตัวเองยืนโด่เด่หัวเดียวกระเทียมลีบ

จัดว่าเก่งก็จริง

แต่ผู้ชนะที่ตอนท้ายเกมเหลือไพร่พลขุนทหารรายล้อมตัวเอง

ถือว่า เยี่ยมกว่า ทั้งนี้เพราะชีวิตของเบี้ยแต่ละตัวสำคัญไม่แพ้ชีวิตของม้า หรือขุนศึก

ไม่มีลูกน้องก็ไม่มีเจ้านาย


ทุกองค์กรเป็นการรวมกันขององค์ประกอบย่อย

ฟันเฟืองแต่ละชิ้นมีความสำคัญ

ความเข้าใจนี้เป็นคุณสมบัติแรกของคนที่เป็นเจ้านาย

น่าเสียดายที่ไม่ใช่เจ้านายทุกคนยอมรับเพราะเจ้านายในโลกนี้

มีสองแบบ : Boss กับLeader

เป็น Boss ก็จริงแต่Boss อาจไม่มีคุณสมบัติเป็น Leader
Boss สั่งแต่ไม่สอนลูกน้องLeaderสั่งและสอนลูกน้อง
Boss สร้างความกลัวLeaderสร้างความเชื่อมั่น
Boss ใช้แต่ ‘พระเดช’ อย่างเดียวLeaderใช้‘พระเดช’ และ ‘พระคุณ’
Boss รู้หมดทุกอย่างLeaderยอมรับว่าตัวเองไม่รู้หมด

ประธานาธิบดีเคนเนดี้เตรียมสุนทรพจน์ที่จะกล่าวในเมืองดัลลัสในวันที่เขาถูกลอบสังหารว่า

“ความเป็นผู้นำและการเรียนรู้เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อกันและกัน”