อยู่ๆก็คิดอยากจะรวบรวมรูปถ่ายที่เก็บมาจากที่ต่างๆในการเดินทางใกล้ไกล แบบที่ถูกใจเรา ถ่ายมาแล้วรู้สึกชอบ ถึงความฟลุ๊คที่ได้มาแม้ว่าจะรู้สึกอายเหมือนกันนะ ฝีมือและอุปกรณ์ แค่เนี๊ยะๆๆๆ

 

รูปนี้ ไปสัมมนา ที่อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย กดภาพเมืองห้วยทราย สปป.ลาว ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ด้วยกล้อง ฟูจิ s5500 ซูมได้เยอะที่เดียว สีสันออกมาดูสวย แม้จะดูเหมือนมือสั่นๆและไม่โฟกัส

 

 

รูปนี้ พาน้องไปเที่ยววัดภูทอก อ.ศรีวิไล จ.หนองคาย ใช้กล้องตัวเดิม ต่อยอดด้วยเลนส์ทำมือ เพื่อขยายดอกหญ้าให้ใหญ่ขึ้นอีกนิด กดมาแบบหลังละลาย หากได้หลังดำด้วยน่าจะดี

 

 

รูปนี้ เฮฮาศาตร์ที่ดงหลวง ชอบในความพิการของดอกหญ้าแต่ออกมาสวยพอใช้ได้ หลุดโฟกัสมือสั่นนิดหน่อย พอรับได้ จากอุปกรณ์เดิม

 

 

รูปนี้ แอบถ่ายคนที่เราชอบตีซี้(คนใจดี ทำเพื่อคนอื่น) ด้วย แคนนอนเลนส์ซูม 70-300 เป็นรูปเดียวที่ชัดไม่เบลอไหวเหมือนรูปอื่นๆ

 

 

รูปนี้ ชอบเพราะชอบดอกหญ้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และชอบสีสันของภาพจากฟูจิสดใสดี

 

 

รูปนี้ ชอบเพราะดูเหงาๆและองค์ประกอบภาพพอใช้ได้แม้ว่าจะดูรกตาไปนิดหนึ่ง

 

 

รูปนี้ ชอบมากแต่ทำไม ออกมาเล็กจังไม่รู้ พอสีสันแต่ชอบสีส้มสีแสด

 

 

รูปนี้ ชอบมากเหมือนกัน ได้หลังดำมานิดหนึ่ง แบบฟลุ๊คๆๆแม้องค์ประกอบภาพอาจจะไม่ค่อยสวย

 

 

รูปนี้ แอบถ่ายอีกแล้ว สาวที่ วังเวียง สปป.ลาว ชอบเพราะคิดถึงสมัยที่พี่สาวเข็นเราเที่ยว แบบนี้เลย ทำให้รำลึกความหลังได้เป็นอย่างดี แบบเป็นๆ

 

รูปนี้ คนอื่นถ่ายให้แต่เป็นกล้องของเรา ชอบเพราะดูคนหนึ่งสดชื่นจัง แต่อีกคนบรรยายสีหน้าไม่ออกเลย อิอิอิ

 

 

คนเฒ่าคนแก่บอกว่า "ความเก่าบ่อเล่ากะสิลืม" เพราะฉะนั้น มีกล้องดีหากไม่เอาออกมาฝึกปรือ ฝีมือจะพัฒนาได้อย่างไร ความรู้มีมากมายหากไม่นำออกมาใช้ให้เป็นให้เกิดผล จะเป็นประโยขน์ได้อย่างไร

ไม่มีอะไรที่มหัศจรรย์ไปกว่าคำว่าประสบการณ์ บทเรียน และการเรียนรู้ ที่เกิดจากทักษะและความรู้ความสามารถที่ฝังลึกในตัวคน

จงเป็นสุขเป็นสุข