ตอนเด็กๆเห็นเพื่อนๆไปกวดวิชากัน รู้สึกงงๆเนื่องจากเป็นเด็กบ้านนอก...เฉพาะเงินยังไม่มีกินข้าวเลย...จะมีปัญญาไปกวดวิชาไหมเนี่ย...

     ตื่นขึ้นมาเสียงนกกาเหว่าร้อง…กาเหว่าๆ…กาเหว่าๆ…กลิ่นดอกมะลิที่ปลูกริมหน้าต่าง…โชยมาอ่อนๆปนกับกลิ่นดอกไม้ป่าหลังห้องพัก…ทำให้คิดไปว่าเนี่ยถ้าเรียนอยู่ที่กรุงเทพมหานคร จะมีบรรยากาศแบบนี้ไหม นึกไปถึงที่ มอ. หาดใหญ่ บรรยากาศก็คงคล้ายกัน…แต่ดอกสีตรัง คงมากกว่าที่นี่… หวนกลับมาคิดถึงการเรียนกวดวิชาในสมัยเด็ก…ครูเขาสอนวิธีการทำข้อสอบมากกว่า...สอนวิธีคิด.… ในด้านการศึกษาครูควรสอนเหมือนปรัชญาจีนที่ว่า  เราควรสอนวิธีการตกปลาให้แก่นักเรียน มากกว่าให้ปลาแก่นักเรียนเลย…ถ้าสอนวิธีการตกปลาให้แก่นักเรียน…เมื่อปลาหมด นักเรียนก็สามารถหาปลาได้เอง…หันกลับมานึกถึงสถานที่เรียนบ้านเรา …ผมพบว่านักเรียนบ้านอยู่ในชนบท…ห่างไกลจากเมืองระยะทางมากกว่า 80 กิโลเมตร…แต่นักเรียนตื่นตี 4-5 เพื่อรอรถโดยสารเข้าไปในเมือง…ในขณะที่ในชนบทก็มีโรงเรียนดีๆเหมือนกัน.. เป็นค่านิยม หรือ ระบบการศึกษาบ้านเราจัดไม่เท่าเทียมกัน…ใครทราบช่วยบอกทีครับ !!!