ค่ายวิทยาศาสตร์นักเรียนปิดแล้วสำหรับปีนี้ แต่ผมก็เชื่อว่าในความรู้สึกของพวกเราหลายคนรวมทั้งของเด็กๆ ยังรู้สึกว่าเรายังอยู่ในค่ายฯ แม้เวลาจะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม นั่นเพราะว่าเสียงเพลงและเสียงหัวเราะของเด็กๆ นั้นยังคงดังก้องอยู่...ไม่เลือนหาย

     จากบันทึกกระบวนการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ 1 ที่ได้เกริ่นถึงกิจกรรมค่ายวิทยาศาสตร์นักเรียน มาแล้วนั้น หากจะพูดถึงเวลา 3 วันที่นักเรียนมาใช้ชีวิตอยู่ในค่ายวิทยาศาสตร์ครั้งนี้ แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ผมก็รับรู้ถึงความรู้สึกประทับใจของเด็กๆ ที่ได้มาอยู่ร่วมกันทั้งบรรยากาศของมิตรภาพจากเพื่อนใหม่รวมทั้งคุณครูคณะวิทยากรที่เป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเด็กๆ ซึ่งก็ช่วยให้บรรยากาศการอยู่ค่ายของเด็กๆ ได้รู้สึกสบาย ผ่อนคลายความกังวลใจที่ต้องจากบ้านมาไกลของบางคนได้ดีทีเดียว ทั้งกิจกรรมนันทนาการของน้านก หรือคุณครูสุดฤทัย  แจ่มแสง และป้าจิ๋ม คุณครูรัชนีกร  จุลพรรค์ สลับรายการตอนเช้าและก่อนเข้านอน

และกิจกรรมหลักคือ การสร้างอากาศยานประเภทเครื่องบินหรือเครื่องร่อนของนักเรียนชั้น ป.5 นำทีมโดยคุณครูเรวัตร หาญสาริกิจ และคุณครูวิเชียร เรืองอินทร์ ที่เล่นเอาวิศวกรการบินตัวน้อยไม่อยากกิน อยากนอนเพราะความท้าทายของกิจกรรมฯ เริ่มด้วย...

วิศวกรการบินรับฟังการบรรยายหลักการของอากาศพลศาสตร์

สร้างและทดสอบการบิน...

นำไปพัฒนาและทดสอบการบินครั้งสุดท้าย...

ลงสนามบินจริง คณะกรรมการตรวจสอบระยะทางการบินหาผู้ชนะเลิศต่อไป...

สำหรับการสร้างจรวดลม (ไม่ใส่น้ำ) ของนักเรียนชั้น ม.2 ก็เช่นเดียวกัน คุณครูสัมพันธ์ สุขกรณ์ สร้างแรงบันดาลใจให้กับกลุ่มนักเรียน พลังวัยรุ่นได้โชว์พาวด์กันเต็มที่ ด้วยหลักการทฤษฏีการสร้างจรวด(โปรดคลิก) ที่นักเรียนจะต้องทดลอง พัฒนาด้วยตนเองทุกขั้นตอน

สร้างและทดลองปล่อยจรวด ปรับปรุงพัฒนาอากาศยาน...

จนได้ทีมชนะเลิศที่บินได้ไกลที่สุดและสุดท้ายก็แฮ็ปปี้มีความสุขกันทุกคน

     สิ่งที่เด็กๆ ทั้งหลายได้เรียนรู้ในช่วงเวลาที่อยู่ค่ายนั้น นอกจากด้านสติปัญญาที่พัฒนา ความคิดสร้างสรรค์ ผ่านกระบวนการคิดแก้ปัญหา แล้วยังได้เรียนรู้ทักษะชีวิต จากมิตรภาพความร่วมมือช่วยเหลือกัน รวมทั้งคุณธรรมความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และอื่นๆ อีกมากมาย

ค่ายวิทยาศาสตร์นักเรียนปิดแล้วสำหรับปีนี้ แต่ผมก็เชื่อว่าในความรู้สึกของพวกเราหลายคนรวมทั้งของเด็กๆ ยังรู้สึกว่าเรายังอยู่ในค่ายฯ แม้เวลาจะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม นั่นเพราะว่าเสียงเพลงและเสียงหัวเราะของเด็กๆ นั้นยังคงดังก้องอยู่...ไม่เลือนหาย