แล้วเพื่อนก็จากไปอีกหนึ่งด้วยอุบัติเหตุ

ง่ายดายอะไรปานนั้น
เมื่อคนคนหนึ่งจากไป ภาพของเขาก็ซ้อนขึ้นมาทีละภาพ
ทีละภาพทีละฉากราวฉายหนัง
คนคนหนึ่งซึ่งเคยหยอกล้อ พูดคุยสนุกสนาน เคยตีกัน
โกรธกัน เคยไม่ชอบหน้า เบื่อ รำคาญ ขบขัน ฯลฯ
บัดนี้.....ไม่มีคนนั้นแล้ว
ฟังหลายคนรำลึกถึงเขา ด้วยเขาเป็นคนดีที่ขยันขันแข็งคนหนึ่ง
หลายคนพูดถึงในแง่ดี (เป็นธรรมดาที่ไม่ค่อยจะมีใครพูดถึงผู้ตายในแง่ไม่ดี) แล้วก็วิเคราะห์
ไปต่างๆ นานาตามมุมมองของแต่ละคน
สะดุดเข้ากับหนึ่งความคิด
"ทำไมเราจึงมักชื่นชมกันต่อเมื่อคนคนนั้นตายไปแล้ว"
นั่นนะสิ ขณะเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ เคยมีใครสักคนไหมที่บอกเขาว่า
คุณเป็นคนดีนะ น่าคบนะ ฉันประทับใจในตัวคุณแง่นั้นแง่นี้ อาจไม่มีเลย
หรือมีก็น้อยเต็มที
ในทางตรงกันข้าม มีผู้คนมากมายที่พร้อมจะเอาเรื่องเอาราวเมื่อผู้อื่นผิดพลาด
พร้อมจะตำหนิติเตียนเมื่อผู้อื่นบกพร่อง พร้อมจะกระหน่ำซ้ำเติมหากคนผู้นั้น(บังเอิญ)
มีเรื่องเสื่อมเสีย..ทำไม!เราจึงไม่ให้กำลังใจกัน(เท่าที่ควร) ขณะยังเป็นๆ แต่กลับเผากันทั้งเป็น
ราว กุ้ง หอยปูปลา
บางความคิดแย้งว่า เมื่อคนทำดีขณะใด เขาก็ได้ดีอยู่แล้วในขณะนั้น โดยไม่ต้องไปยกย่องชมเชย แต่หากเขามีจุดที่ไม่ดี ต้องรีบบอกให้แก้ไข เพื่อไม่ให้เขาเสื่อมต่ำ
ก็ยอมรับ และขอคารวะในความปรารถนาดีอันแรงกล้านั้น แต่ก็ขออีกอย่างคือ ขอให้ปรารถนาดีอยู่บนหลักของพรหมวิหารสี่ บนฐานของเมตตา มิใช่ปรารถนาดีจนเขาไม่มีตำแหน่งแห่งหนที่จะยืนอยู่(เพราะถูกถล่มจนจมธรณีไป แล้ว)
เคยอ่านเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องของแม่ผู้แสนดีกับลูกสาวผู้เป็นโรคประสาท
แม่จะเป็นผู้ดูแลเ อาใจใส่ อดทน พูดดีกับลูก แม้ลูกจะกร้าวร้าว เอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ตลอดเวลา
แล้ววันหนึ่ง แม่ก็ตายไป
แม้จะเป็นโรคประสาท แต่ลูกก็ถึงกับรำพันว่า..
" ทำไมแม่รีบตายนักละ หนูยังไม่ได้พูดดีกับแม่สักคำเลย"
สะเทือนใจนะกว่าจะรู้สำนึก
แต่เชื่อไหม ถึงจะยืดอายุแม่ออกไปได้อีก โอกาสที่ลูกจะพูดดีๆ ด้วยก็ยังเป็นไปได้ยาก เพราะคนเรามักปฏิบัติต่อกันด้วยความเคยชิน เคยชินที่จะกระโชกกระชาก เคยชินที่จะกร้าวร้าว
เคยชินที่จะมองกันในแง่ร้าย ฯลฯ
...เวลาชีวิตเหลือน้อยลงทุกที แม้บางคนจะบัญญัติศัพท์คำว่า !ซื้อเวลา! ขึ้นมาใช้กันเกลื่อนกลาด
แต่จริงๆ แล้ว เป็นไปได้หรือ นาทีละกี่บาท ทั้งร้าน...เท่าไหร่
ในเมื่อเวลาของแต่ละคนสั้นลงทุกขณะ ทำไมเราจึง ไม่คิดดี พูดดี ทำดีให้กันและกันเสียตั้งแต่เวลานาทีนี้ เพื่อจะได้ไม่ต้องเศร้าเสียใจพิไรรำพันว่า...
"ทำไมรีบตายนักละ ฉันยังไม่ได้พูดดีกับเธอสักคำเลย"

 

ขอบคุณภาพน้ำตกจากอินเทอร์เนต