ปกติลักษณะทางกายภาพ และสภาพอากาศของเมืองหลวงของเราที่แออัดมากๆ  ผู้คนที่อาศัยในเมืองหลวงก็หนาแน่นเบียดเสียด  จนไม่อยากจะไปไหน 

มีความจำเป็นที่ต้องไป  ก็ต้องตื่นและเดินทางแต่เช้า  ผู้คนต้องรู้จักสภาพและหลบหลีกเลี่ยงภัย  ให้ตนเองได้หลุดพ้นจากภัยต่างๆนานา 

นั่นเป็นการหลีกเลี่ยงสภาวะร่างกายที่ทำให้เกิดทุกข์ 

แต่ผู้คนเหล่านี้  ไม่เคยได้หลีกเลี่ยงสภาวะอันตรายที่เดินทางมาสู่จิตใจของเขาเลย 

การแสดงออกหรือพฤติกรรมภายนอก  แสดงออกอย่างไร  เรายังหลีกเลี่ยงไปได้ เพราะการมองเห็น 

แต่การแสดงออกภายใน  มักจะรุนแรงและคาดไม่ถึง  ได้เกิดขึ้นบ่อยมาก  ผู้ที่ประสบกับเหตุการณ์เหล่านี้  มักจะพบกับจุดจบ คือ ความตาย หรือหายนะ ไปตามๆกัน

*****  

ตัวอย่าง  คนกลุ่มหนึ่ง  ที่ขึ้นไปยืนที่สะพานลอย คอยที่จะขว้างปาก้อนหินใส่รถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาในท้องถนน  ใครล่ะจะไปคาดคิดว่า  จะมีคนทำอย่างนี้  ผลของการกระทำ  เกิดความเสียหายและ  เสียชีวิต เพราะอุบัติเหตุ

ยังมีตัวอย่างอีกมากมาย  ที่ได้อ่านจากข่าวสารตามหนังสือพิมพ์

***** 

โดยเฉพาะ ระยะนี้ สามสี่เดือนที่ผ่านมา  สภาพการณ์ต่างๆในเมืองหลวงของเรา  เป็นจุดก่อเกิดความคิดที่แตกแยกของหมู่คน   ต้องระวังตนอยู่เสมอ  ที่จะพูด  ทำ  ในสิ่งที่ล่อแหลมอันตราย 

ความรู้สึกนี้ เกิดขึ้น ซึ่งแต่ละคนก็ต้องรู้จักหลีกเลี่ยงด้วยความฉลาดทางอารมณ์ของตน   

ต้องเสริมสร้างให้ตนเองรู้  รู้ด้วยการอ่าน  การฟังอย่างมีวิจารณญาณ   เพราะทุกๆวันจะมี ผู้รู้จริง  รู้ไม่จริง  จริงใจ  จิงโจ้  ที่พูดกรอกหูเรา....

ดังนั้น  ไม่ห้ามเลยที่จะฟัง  แต่ควรฟังอย่างเข้าใจ  ตระหนัก  ไตร่ตรอง  และคิดให้ดี  ก่อนแสดงพฤติกรรมอะไรออกมา...ทั้งหมดนี้  คือ  ความฉลาดทางอารมณ์ 

ด้วยความเป็นห่วงผู้คนในเมืองหลวง  รวมทั้งตนเองด้วย  ที่ต้องฟัง  ต้องเขียนเป็นพฤติกรรมแสดงออก  เพื่อประโยชน์แก่ส่วนรวม  

เป็นด่านที่ได้พบกับผู้คนเหล่านี้พอสมควรจากการเขียน  ที่ไม่มีการควบคุมทางอารมณ์  แสดงพฤติกรรมของคนเป็นโรคทางจิตมากับตัวหนังสือ  ที่ไม่แสดงตน  เพื่อทำลาย หรือความสะใจ 

เช่นการแสดงความเจ็บป่วยทางอารมณ์  และจิต....มากับตัวหนังสือกับการแสดงความคิดเห็นสุดท้ายในบันทึกนี้

คำประพันธ์สุดโปรด..ฝากให้หมู่มิตรภาพ

ดังนั้น  ด้วยความเป็นห่วง จึงเก็บมาเล่าสู่กันอ่าน เป็นข้อคิด  ไม่ได้มีเจตนาอื่นแต่อย่างใด

*****

ห่วงห่วง  ลวงใจ  ไปแล้ว

น้องแก้ว ไม่แคล้ว  ป่วยจิต 

ก่อนอื่น  ตื่นตา ฟังนิด

ด้วยจิต  ภายใน  อ่อนจัง

*****

ดังนั้น  ต้องคิด  ไตร่ตรอง

ตระหนัก  พี่น้อง  อย่าหวัง  

ฝึกฝน  จิตใจ  ดังดัง 

ไม่เชื่อ  ไม่หลง  ไม่ทำตาม

*****

ด้วยความปรารถนาดี 

จาก

ครูอ้อย แซ่เฮ