ช่วงนี้ผมวุ่นกับงานที่คณะและงานวิจัย จนเกือบจะลืมมองสิ่งรอบข้างไปเลยครับ ทำให้งานเขียนช่วงนี้กระปิดกระปรอยมาก แถมที่เขียนมาก็จะเป็นเรื่องลูก ซึ่งเป็นสิ่งที่เขียนได้ตลอดเวลา ก็ต้องยอมรับครับว่า ลูกๆ คือแหล่งการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ของพ่อแม่จริงๆ

วันนี้ไปทำงานแต่เช้าเลยครับ เนื่องจากมีนัดทำฮาลาเกาะห์ซึ่งกลุ่มนี้มีท่านอธิการบดีเป็นหัวหน้ากลุ่มครับ ความจริงเมื่อคืนสมองกำลังไหลลื่นดีมากเลยครับ เขียนได้เยอะมาก แต่ต้องลุกไปนอนเมื่อได้เวลาเพราะกลัวว่าจะทำงานไม่ไหว ฮือ แต่คืนนี้ตั้งใจจะทำงานให้ได้เหมือนเมื่อคืน แต่ดูท่าทางแล้ว ไม่ไหวแน่เลย

จากที่ได้นั่งสนทนากลุ่มในช่วงเช้า ประเด็นสำคัญของรอบนี้คือการพูดถึงภาระกิจของมุสลิมครับ ทำอย่างไรจึงจะเป็นบ่าวที่ดีของอัลลอฮ์ที่จะได้รับการตอบแทนสวรรค์ของพระองค์ ท่านอธิการอธิบายหะดีษบทหนึ่งได้อย่างน่าสนใจครับ หะดีษบทนั้นระบุไว้ว่า มีคนไปถามท่านศาสนทูตว่า การงานอะไรทำให้ได้รับสวนสวรรค์ ท่านศาสนทูตตอบว่ามีสี่ประการ ซึ่งท่านอธิการบดีได้อธิบายว่า จะเห็นว่าสี่ข้อนั้นสรุปได้เป็นสองส่วนคือ ส่วนที่เป็นภาระกิจของพระเจ้า และส่วนที่เป็นภาระกิจของมนุษย์

และจากคำถามของชายคนดังกล่าวต่อท่านศาสนทูต ทำให้เราเห็นได้ว่า เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะเรียกหาสวนสวรรค์ครับ ไม่ว่าคนๆ นั่นจะนับถือศาสนาใด ไม่ว่าศาสนานั้นจะมีการตอบแทนสวนสวรรค์หรือไม่ แต่คนก็มักจะหวังการได้เข้าสวรรค์

เสร็จจากการทำฮาลาเกาะห์ก็มาที่ตึกคณะ ฮิฮิ รอบนี้หาที่จอดรถไม่ได้ครับ จากหอประชุมวันนอร์ เลยตึกคณะไปจนถึงสำนักวิทยบริการ ไม่มีที่ว่างให้จอดรถเลย ผมเลยตัดสินใจไปจอดหน้าตึกเสียเลย แฮะ เห็นนะเห็นอยู่ครับว่า รปภ.นั่งเฝ้าอยู่ "อาจารย์จอดตรงนี้ไม่ได้ครับ" ดังมาแต่ไกลเลยครับ (ดีนะครับที่แก่ไม่เป่านกหวีดไล่ผม) "แล้วจะให้ผมไปจอดตรงไหนละครับ" อ้อนครับ ผมกำลังอ้อนวอนของความเห็นใจ แล้วผมก็ล็อกรถแล้วเดินเข้าตึกไปเลย ฮิฮิ

ยังไม่ทันได้หย่อนก้นนั่งเก้าอี้เลยครับ "อาจารย์ครับ ขอกุญแจรถหน่อยครับ" แฮะ น้องเจ้าหน้าที่ของคณะครับ "รปภ.เขาไม่ยอมให้อาจารย์จอดตรงนั้นครับ เดี๋ยวผมจะขอพารถอาจารย์ไปหาที่จอดให้" ฮาฮาฮา อันนี้เป็นเครื่องยืนยันว่า ทุกคนต้องปฏิบัติตามกฏหมายอันเดียวกัน น่าชื่นชม แหม่ ขนาดจะเบ่งตำแหน่งรองคณบดี ด้วยการจอดหน้าตึกสักหน่อยก็ไม่ได้ ฮือ ฮือ จริงๆ ก็อยากทำการกฏแหละครับ แต่สองสามวันมานี้เจ็บขายังงัยก็ไม่รู้ เลยไม่อยากเดินไกล (ฮิฮิ ข้ออ้าง)

ระหว่างนั่งทำงานก็มีเสียงเรียกจากเพื่อนร่วมชั้นผ่านโปรแกรม skype แวะมาถามว่า เมื่อไรจะไปเคลียร์งานที่มหาวิทยาลัย โอ้ย ทำงานจนลืมเรื่องเรียนไปเลยครับ สงสัยต้องจัดเวลาใหม่ให้เรื่องเรียนแล้วครับ ไม่งั้นเวลาที่เหลือคงไม่พอแล้วที่จะให้เสร็จวิทยานิพนธ์

อย่างน้อยวันนี้ทำงานได้สำเร็จลุล่วงไปได้ตามเป้าครับ ที่เสียดายคือ คืนนี้เขียนไม่ออกอีกแล้ว