แม่เหียะ แหล่งผลิตก้อนอิฐพื้นเมือง พื้นบ้าน ปั้นด้วยมือ เป็นชุมชนที่อยู่ข้างสนามบินเชียงใหม่ กับอาชีพที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน ปัจจุบันนี้ยังหลงเหลืออยู่ไม่กี่หลังแล้ว

หากใครเคยไปเยี่ยมไปเยือนงานพืชสวนโลกทีเชียงใหม่มาแล้ว เส้นทางที่ผ่านไประหว่างนั้นจะมีชุมชนเล็กๆ อยู่ทำอาชีพปั้นอิฐมานานแล้ว อยู่ติดกับบริเวณทิศตะวันตกของสนามบินเชียงใหม่

แม่เหียะ  แหล่งผลิตก้อนอิฐพื้นเมือง พื้นบ้าน ปั้นด้วยมือ  เป็นชุมชนที่อยู่ข้างสนามบินเชียงใหม่ กับอาชีพที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน  ปัจจุบันนี้ยังหลงเหลืออยู่ไม่กี่หลังแล้ว  

 

    กรรมวิธีการปั้นส่วนใหญ่ จะเป็นการใช้แรงงานภายในครอบครัวตั้งแต่นวดดิน ปั้น ตาก เผา จำหน่าย     อิฐปัจจุบันไม่พอจำหน่ายให้กับลูกค้าที่ต้องการใช้    อิฐที่เผาแล้วเหมาะสำหรับจะใช้ตกแต่ง ประดับสวน ปูเป็นทางเดินได้สวยงาม  หรือใช้ก่อสร้างที่อยู่อาศัยก็ได้

 

      ที่เห็นส่วนใหญ่จะมีอยู่ 2 ขนาด คือ อิฐก้อนเล็ก และอิฐก้อนใหญ่   ก้อนเล็กจะมีขนาดเฉลี่ยประมาณ 6.5 * 15 เซนติเมตร          ก้อนใหญ่จะมีขนาดเฉลี่ยประมาณ    14 * 28 เซนติเมตร     ก้อนเล็กจะทำยากกว่าก้อนใหญ่   แต่บางครั้งสามารถระบุขนาดตามความต้องการได้ โดยเขาก็จะสามารถทำพิมพ์ขึ้นมาเฉพาะให้ได้

 

 อุปกรณ์รถเข็นทำเองขึ้นมาง่าย ๆ     ใช้ขน เก็บดินที่ปั้นเก็บเข้าโรงเรือนทีละมากๆ  

 

 ใช้แกลบดิบเป็นวัสดุเผา    เมื่อปั้นแล้วก็นำมาตากแดดให้แห้งจนมีสีขาว  จึงจะนำไปเผาได้   ถ้าฝนตกต้องเก็บเข้าร่มพักไว้ในโรงเรือน รอแสงแดด เมื่อครบพอดีเต็มเตาแล้วจึงนำเข้าเตาเพื่อเผาได้

 

ระหว่างที่คุณยายขนอิฐใส่รถ ก็ชวนยายคุยถึงเรื่องราวอาชีพการทำอิฐของยาย    คุณยายผู้ขายบอกว่าอาชีพนี้ยายทำมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้ว  ตอนนี้ลูกหลานก็ไม่ค่อยสนใจจะสืบทอดอาชีพนี้กัน  ต่างคนต่างก็จะเข้าไปหางานทำในเมืองกันมากกว่า  ยายไม่รู้จะทำอะไรว่างๆก็ทำแก้เหงา  เดี๋ยวนี้อะไรๆก็แพง แกลบก็แพง  ดินก็แพง

อาชีพที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย พ่อแม่ นับวันจะสูญหายไปแล้ว   อยากจะแวะมานำเสนอ ถ่ายทอดและบอกเล่าแหล่งภูมิปัญญาอาชีพของบ้านเราครับ