ที่ดิฉันจำได้ แม่ไม่เคยร้องไห้
ไม่ใช่ว่าลูกไม่เคยทำให้แม่เสียใจ
แต่จะมากไปมั้ยคะ ที่ จะบอกว่าพวกเรา ทั้งหมดร่วมสิบห้าคน เคยพูดกันว่า ในจำนวนลูกเจ็ดคน(แม่เดียวกัน)และสิบห้าคน(รวมอีกแม่ด้วย) ไม่มีใครที่มีธรรมะ เสมอ แม่ ของเรา
ท่านมีชีวิตอยู่กับปัจจุบันจริง ๆ
ทำสิ่งที่ต้องทำแก่ลูกและสามี
ท่านเลี้ยงดูลูกของแม่ใหญ่ แปดคน
ลูกตัวเองอีกเจ็ดคน
ท่านต้องบ่ม เพาะ สร้าง กล่อมเกลา "ลูก"
เป็นงานหนักสักเพียงไหน
ดิฉันไม่กล้าคิด
ตัวเองมีลูกเพียงหนึ่งคน
ยังมีอาการ วิตกกังวลถึงอนาคต เรื่องที่ยังมาไม่ถึง
เสียใจในบางเรื่องที่ผ่านมาแล้ว ในอดีต
นอกจากกับลูก ๆ
แม่ต้องปฏิบัติหน้าที่แม่บ้านแม่เรือนแก่โรงงานน้ำปลาเล็ก ๆ
แก่ร้านค้าย่อม ๆ
เป็นเพื่อนคู่คิด มิตรคู่กาย
แก่ญาติมิตร สหายสนิท หรือผู้ช่วย..ลูกจ้างช่วยงานในโรงงาน
และเป็นเพื่อน ๆ เป็นส่วนหนึ่งของสังคมเล็ก ๆ ในต่างจังหวัด
บางครั้งต้องเป็นนักเศรษฐศาสตร์(บ้าน ๆ-ขอยืมคำของอาจารย์นกแก๊ก)
ที่จำได้อันหนึ่งแม่น ๆ คือ แม่ต้องคำนวณว่าเงินยี่สิบบาทต่อวันจะเลี้ยงลูกด้วยกับข้าวอะไรดี จึงจะมีประโยชน์และเพียงพอต่อเด็ก ๆ ในวัยกำลังโตและซุกซน
และเมื่อพวกเรา ไม่ว่าพี่ชายหรือพี่สาวคนโต ๆ กังวลเรื่องสอบ
สอบย่อย สอบใหญ่ สอบเข้า(ชั้น)เตรียมอุดม
หรือขั้นอุดมศึกษา(เอ็นสะท้าน)
เมื่อความวิตกกังวลมีมาก ๆ ๆ ๆ จน แม่มองว่า ไม่ได้การ มันมาก ๆ ๆ ๆไปเสียแล้ว
แม่จะปลอบสไตล์แม่ว่า
นี่มันเกินความคาดหวังของแม่แล้ว เพราะฉะนั้นทำดีที่สุดเป็นพอ
ด้วยเหตุผลนี้กระมังคะ
ดิฉันจึงไม่เคยเห็น "แม่" ร้องไห้
อ๋อ...สำหรับตัวเองหรือคะ
ร้องไห้เก่งมาก ซึ้ง โศกเศร้า อินกับบทหนัง บทละคร(ยุงชุม)....ก็ร้องแล้ว
เอ ทฤษฏี การถ่ายทอดทางพันธุกรรม มัน...เพี้ยนไป หรือไงคะเนี่ย
ทำไม"แม่"ไม่เคยร้องไห้
แต่ เรา...ทำไมร้องไห้ ร้องไห้ทำไม
นั่นสิ
อรุณสวัสดิ์นะคะ...
ตั้งแต่จำความได้ กะปุ๋มก็ไม่เคยเห็นน้ำตาของแม่เลยค่ะ... ท่านเป็นดั่งพระอรหันต์ของลูก ดั่งเช่นที่คุณกวินว่าไว้นะคะ...
แม่ คือ พระของลูก...
ดีใจที่ ณ ตอนนี้ตนเอง...ได้คิดถึงเรื่องการอยู่ดูแลแม่ค่ะ และลงมือทำมาได้สามปีแล้วค่ะ กับการอยู่อย่างจริงๆ จังๆ ต่อการอยู่ดูแลท่านยามแก่เฒ่าค่ะ...
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณหมอ ^ ^
อ่านมาถึงตอนท้ายแล้วอมยิ้มค่ะ แต่คุณแม่ท่านเก่งและแกร่งมากเลยนะคะ มานึกถึงคนสมัยนี้ไม่อึดเท่าคนสมัยก่อนจริงๆ ย่ากับพ่อของตัวเองก็ลำบากมากในตอนเด็กๆ ค่ะ คิดอยู่ว่าถ้าเราเป็นเขา เราคงทำได้ไม่ดีเท่าแน่ๆ ค่ะ
ถ้าแม่ร้องไห้ให้ลูกเห็น ลูกก็จะใจเสีย
คุณแม่อาจแอบร้องแต่คุณหมอไม่เห็นค่ะ
หมายถึงนัยยะที่ว่า เท่าที่เราเห็น แทบ หรือไม่มีให้เห็น จึงนับถือท่านค่ะ
และแม่ของเรา(หรือใคร ๆ ทุกคน) คงมีความเข้มแข็ง วุฒิภาวะทางอารมณ์ สูง ค่ะ
คุณย่า ยิ่งเหนือชั้นขึ้นไปอีกนะคะ ;P
สวัสดีค่ะ แม่อาจจะร้องไห้ แต่ไม่ให้ลูกเห็น นะคะ
สวัสดีเจ้าค่ะ คุณหมอ
น้องจิอยู่ ม.ศิลปากรนะค่ะ วันนี้มาหาครูเสียงเหน่อๆ ครูก็เลยให้แวะมาเยี่ยมค่ะ อิอิ อยากเจอจังเลย รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ อิอิ
เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ---->น้องจิ ^_^
สวัสดีค่ะ
ในบางครั้งที่เรื่องทุกข์ใจ เหมือนกับว่าจะก้าวผ่านไปไม่ได้
ความรักจากแม่ ช่วยทำให้เข้มแข็งและผ่านสิ่งเลวร้านมาได้
--ตามมาตอบ คอมเมนท์ --
คุณจริยา
ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ
สำหรับภาพที่ไปเที่ยวภูกระดึง
ก้อเป็นอีกหนึ่งเรื่องเปิ่นๆ ที่ประทับใจค่ะ
กล้องที่เอาไปเกิดถ่ายไม่ได้ขึ้นมาซะอย่างงั้น
ทำไงล่ะ
เลยซื้อกล้องกระดาษกับเพื่อนคนละอัน
ก้อถ่ายได้ดีเลยละค่ะ
มีปัญหาก้อแค่ตรงผาหล่มสักเท่านั้น
เป็นภาพที่ไม่สวย
แต่ดูทีไรต้องยิ้มทุกทีเลยค่ะ
จะยินดีมาก ๆ แต่หน้าตาร้านไม่ดี่เท่าคนจะมาแวะสิคะ อย่าว่ากันเน้อ;P
สวัสดีค่ะคุณหมอ
ที่จำได้อันหนึ่งแม่น ๆ คือ แม่ต้องคำนวณว่าเงินยี่สิบบาทต่อวันจะเลี้ยงลูกด้วยกับข้าวอะไรดี จึงจะมีประโยชน์และเพียงพอต่อเด็ก ๆ ในวัยกำลังโตและซุกซน
.....
ทำให้คิดถึงคุณแม่อนัญญามากค่ะ คุณแม่ของหนิงจัดให้เป็นนักโภชนาการคนแรกของหนิงเลยค่ะ ตอนเด็กๆครอบครัวเราลำบากกว่านี้ แม่ก็ตื่นเช้าทำข้าวต้มให้ลูกๆ (วัยกิน) กินกับถั่วทอดถุงละบาทค่ะ (เค็มๆมันๆ) เพื่อให้อิ่มท้อง ก่อนไปโรงเรียนทุกวัน แถมด้วยปิ่นโตเมนูสารพัดไข่ให้ติดไปโรงเรียน จะอย่างไรพวกเรา(ลูกๆ) ก็มีโปรตีนอิ่มสบายท้อง บำรุงสมองเสมอ
ลืมบอกไปค่ะ ว่า
นักโภชนาการคนแรกของหนิงนี้ เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ค่ะ แต่เลี้ยงลูกๆทั้ง สี่คน ด้วยเมนูนี้จนแต่ละคนตัวโตเป็นตึก อิอิ
กำลังป่วย(ไม่)นิดหน่อย แล้วไว้แวะไปเยี่ยมนะคะ
ไม่ได้เข้าโกทูโน ก็คิดถึงเหมือนขาดอะไรไปเชียวค่ะ;P
สวัสดีค่ะ