ภาพแห่งความหลัง ยังคงกระจ่างชัดในใจฉันเสมอ

  • สวัสดีตอนบ่ายค่ะ
  • วันนี้มีเวลาหน่อย สำหรับการอยู่บ้าน อ่านหนังสือ รื้อบันทึก dialy ของตัวเองค่ะ
  • เจอะเจอหลายบันทึกที่ต้องอ่านซ้ำค่ะ
  • แต่บันทึกนี้สะดุดใจดิฉันพอควร   ลองอ่านดูไหมค่ะ

พฤษภาคม 2550                                                                   

 

©      ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

©       “ เส้นของคุณเปราะจังเลยค่ะ  ขอโทษนะคะ ขอตรงนี้นะคะ”  พยาบาลสาวหน้าละอ่อนพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

©      “ ได้จ๊ะ ตามสบาย  พี่ไม่กลัวเข็มค่ะ”

 

©     “  ไม่ได้ค่ะ เส้นจมอีกแล้วค่ะพี่  ขอเป็นมือขวานะคะ “   ที่สุดแล้วความพยายามของเธอก็สำเร็จ

©      “ ขอเจาะเลือดหน่อยนะคะพี่ “   เธอลงมือเจาะอีกครั้งที่ข้อพับ  คราวนี้ง่ายขึ้น

©      ฉันนอนนิ่งๆ   เนิ่นนานบนเตียงคนไข้ในห้องพิเศษเพียงลำพัง  3 วัน  ..... พยาบาล ..... หมอ .... ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี .... เช็คอาการของฉัน .... ตรวจทุกอย่างละเอียดยิบ ....  แต่ไม่มีอะไร ... เป็นเพียงไข้หวัดใหญ่ ..... ธรรมดา....

©      ฉันรู้ดีว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก .... และไม่เคยจะบอกใครว่าฉันป่วย .... ฉันขับรถไปโรงพยาบาลเอง .... และขับรถกลับบ้านเอง .... เมื่อฉันหายดีแล้ว

©    แต่ระหว่างที่ฉันนอนอยู่โรงพยาบาล มองดูหยดน้ำเกลือหยดติ๋งๆ  ขวดแล้ว ขวดเล่า นั้น   .....มันเหงาๆ  .... ฉันคิดถึงดวงหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันรักสุดชีวิตอยู่เสมอ .....เมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่และเมื่อฉันป่วย .... ฉันจะหาย อย่างรวดเร็ว .... ด้วยข้าวต้มกุ้งร้อนๆ   .... ด้วยยำเปรี้ยวๆ ที่ฉันชอบทาน ...... ด้วยความรักความอบอุ่นที่ฉันได้รับ ...

©   ท่านจากฉันไปนานแล้ว ตั้งแต่ปี 2535   .... กว่า 15  ปีแล้ว  แต่ภาพแห่งความหลัง ยังคงกระจ่างชัดในใจฉันเสมอ

©   ทุกครั้งที่คิดถึง  ดิฉันคิดว่าหลายๆ อย่างของตัวท่าน ยังอยู่ในจิตวิญญาณของดิฉัน  ดิฉันพยายามสืบสานคุณงามความดีที่ท่านเป็นแบบอย่างให้กับดิฉันอย่างดีที่สุดต่อไป  นอกเหนือจากการไปวัดทำบุญอย่างที่ทำอยู่เป็นประจำค่ะ

                                                              

  •      จนกว่าจะพบกันใหม่ค่ะ