พี่ละไม เป็นหัวหน้าหอผู้ป่วย ของโรงพยาบาลหล่มสัก... ที่ได้เล่าเรื่องใต้เตียงให้ฟัง
---------------------
หลังจากที่เราได้สุยทรียะสนทนา และบันทึกเรื่องราวดีดีสู่กันฟังแล้ว ข้าพเจ้าได้มีโอกาสได้อ่านในเรื่องราวต่างๆ ที่บันทึกไว้ จากนั้นเรานำเรื่องเล่าเหล่านั้นมาต่อยอดเพื่อพัฒนาเป็นงานวิจัย
พี่ละไมได้แบ่งปันประสบการณ์ของการที่ครั้งหนึ่งได้เป็นญาติผู้ป่วยที่ต้องไปนอนเฝ้าผู้ป่วย ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง...ซึ่งเป็นการนอนเฝ้าใต้เตียง พี่ละไมเกิดคำถามต่อตนเองว่า ทำไมเราถึงไม่ได้ใส่ใจในเรื่องใต้เตียงว่ามีความสะอาดมากน้อยแค่ไหน...
จากการนอนเฝ้าญาติ ณ ครั้งนั้นจุดประกายให้พี่ละไมเกิดความมุ่งมั่นที่จะกลับมาพัฒนาการทำงานของตนเอง จนเมื่อได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหารมอบหมายให้ทำหน้าที่เป็นพยาบาลผู้บริหารอีกหน้าที่หนึ่ง พี่ละไมเริ่มจริงจังต่อการทำกิจกรรมใต้เตียงนี้มากขึ้น
จากการทำงานใต้เตียง...
พี่ละไมได้วิเคราะห์เพิ่มเติมไปว่า...อะไรที่ยังเป็นจุดด้อยของการทำงานใต้เตียง และงานสิ่งแวดล้อมอื่นๆ ที่แวดล้อมผู้ป่วย พี่ละไมเกิดคำถามต่อตนเองว่า "ผู้ที่รับผิดชอบนี้ ยังทำหน้าที่ตนเองยังไม่เต็มที่"
ข้าพเจ้าได้ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับพี่ละไมในเรื่องนี้..."เราจะไม่มองว่า คือ ความบกพร่องของคนทำงาน แต่เราจะมองว่าคนทำงานนี้เขามีทุกข์อะไร เพราะหากว่าเขามีความสุข เขาจะทำงานในหน้าที่ได้อย่างเต็มที่และมีความสุข..." ข้าพเจ้าร่วมให้โจทย์ต่อพี่ละไมว่า R2R ของพี่ละไม คือ การเขาไปค้นหาเพื่อหาคำตอบว่าจะทำอย่างไรดีต่อการทำให้งานใต้เตียงนี้มีคุณภาพบรรลุตามเป้าหมาย ตลอดจนถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมในหอผู้ป่วย ซึ่งการเริ่มต้นต้องไม่มาจากการสั่งการ แต่จะเป็นการเข้าไปทำความเข้าใจและจุดอ่อน และเรียนรู้คนทำงานในหน้าที่นี้"
งาน R2R ของพี่ละไม เป็นงานบริหารจัดการ แต่เราจะไม่จัดการแบบทฤษฎีวิชาการจ๋า... แต่เราจะนอบน้อมใจลงไปเรียนรู้อย่างใคร่ครวญในงาน และปัญหาอุปสรรคอย่างแท้จริงเพื่อไปสู่ความยั่งยืน เพราะหากว่าสั่งการก็เป็นเพียงการทำงานชั่วคราวเท่านั้น แต่เราจะไม่ได้หัวใจคนทำงาน
ทำอย่างไร...
พี่ละไมจึงจะได้เรียนรู้เพื่อหาคำตอบได้อย่างลึกซึ้งต่อคนทำงาน...ของพี่ละไมเอง -----> แนวทางพี่ละไม ก็ต้องถอดหัวใจเพื่อพูดคุย ฟัง และทำความเข้าใจกับคนทำงานต่างๆ นี้ และมองหา มองให้เห็นถึงโอกาสที่เราจะส่งเสริมและกระตุ้นให้เขาได้มีพลังที่ดีต่อการทำงานในหน้าที่ของเขา
พี่ละไม คือ คนในรูปล่างซ้าย (เสื้อสีชมพู)
------------------------
เรื่องนี้เข้ากับเรื่องที่ทำงานพี่ได้เลยค่ะ
เพราะมีญาตินอนข้างเตียงมากมายทุกวัน คนทำงานเราบ่นมานาน สงสัยต้องนำเรื่องข้างเตียงและใต้เตียง มาคุยกันดี่กว่านะคะ
สวัสดียามเช้าค่ะ พี่แก้วขา...
เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งเลยค่ะ กะปุ๋มชอบการตั้งคำถามต่อตนเองของพี่ละไมค่ะว่า... ด้วยเหตุใด ทำไมคนทำหน้าที่ดูแลสิ่งแวดล้อมของผู้ป่วยถึงทำหน้าที่ได้อย่างไม่เต็มที่...
หน้าที่ของผู้บริหาร ต้องลงไปทำความเข้าใจในความเป็นมนุษย์ของคนทำงานค่ะ เพื่อค้นหาให้เจอจะได้แก้ไขให้ตรงจุด เพื่อที่จะนำไปสู่การทำงานที่มีคุณภาพมากขึ้นค่ะ
ขอตัวไปใส่บาตรก่อนนะคะ
(^____^)
ถอดหัวใจเพื่อพูดคุย ฟัง และทำความเข้าใจกับคนทำงานต่างๆ นี้ และมองหา มองให้เห็นถึงโอกาสที่เราจะส่งเสริมและกระตุ้นให้เขาได้มีพลังที่ดีต่อการทำงานในหน้าที่ของเขา
เห็นด้วยค่ะ
แวะมาทักทาย มีแต่สิ่งดีๆ สุขภาพแข็งแรงนะคะ
สวัสดีค่ะ
* เข้ามาดูเรื่องใต้เตียง
* ดีใจที่ฝ่ายบริหารของโรงพยาบาลสนใจเรื่องใต้เตียงค่ะ
* เมื่อก่อนลูกป่วยบ่อยก็นอนใต้เตียงค่ะ
* ห้องผู้ป่วยแน่นมาก
* เคยไปเยี่ยมผู้ป่วยที่ รพ.นครปฐม...เห็นผู้ป่วยนอนตามพื่นระเบียงเลยค่ะ
* ผู้ป่วยมากจนล้นออกมานอกห้อง
* เขาอยู่กันอย่างพยายมช่วยตัวเองให้มากที่สุด
* ขอเพียงได้อยู่ใกล้หมอ
* เป็นกำลังใจให้คนทำงานใต้เตียงค่ะ
* ขอให้สุขกายสุขใจนะคะ
สวัสดีค่ะพี่กะปุ๋ม
แวะมาทักทายตอนเช้าค่ะ
ตามมาอ่านเรื่องใต้เตียง เห็นชื่อนึกว่าเรื่องผีๆ อิอิอิ
ขอบคุณค่ะ
เรื่องนี้ พี่โต๋ว่า พี่ละไมขยายผลแน่คะ อ.กระปุ๋ม..ขอบคุณคนชี้ประเด็นคะ
คุณกระปุ๋ม
ขอบพระคุณทุกท่านนะคะที่แวะมาทักทาย ช่วงนี้กะปุ๋มค้างมา ลปรร. อยู่หลายบันทึกเหมือนกัน