การมองคนอย่างสร้างสรรค์

          ผมอ่านพบข้อความ “มองคนอื่นหาความดี มองตัวเรานี้หาข้อบกพร่อง” จากที่ใหนสักแห่ง   เห็นว่าเป็นประโยชน์เลยนำมาฝากไว้เป็นข้อคิด

          เนื่องจากสังคมไทย มีนักจิตวิทยาที่มีชื่อเสียงท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่าเป็นสังคมแห่งการ “จับผิด” นั่นคือ เรามักจะจับผิดคนอื่นกัน  ในทางตรงกันข้าม ก็มักจะยกย่องชมเชยในความดีความเก่งของตนเอง

          ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่คนทำความดีมักจะถูก “จับผิด”  ในเมื่อจับผิดในเรื่องที่ทำดีไม่ได้ ก็มักจะจับผิดในเรื่อง “เล็กๆน้อยๆ” ของคนทำความดีคนนั้น จนอาจทำให้คนดีท้อแท้ ไม่อยากทำความดีอีกต่อไป

          หัวใจของการมองคน ท่านพุทธทาสภิกขุ นักปราชญ์ทางพุทธศาสนา ท่านก็สอนให้มองคนในแง่ดี มองหาความดีของคนอื่น ดังบทกลอนของท่านที่ว่า “เขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา  จงเลือกเอาส่วนดีเขามีอยู่”

          นั่นคือให้มองว่าคนทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนอย่างไร เขาย่อมมีความดีอยู่ในตัว  เราน่าที่จะมามองหาความดีของแต่ละคน ด้วยวิธีการที่เรียกว่า “แผนที่คนดี”   เมื่อมองพบความดีของคนที่เรามองได้  ความขัดแย้งต่างๆ หรือความรู้สึกที่ไม่ดี  ก็น่าจะมีมุมมองที่ดีขึ้น

          ขณะเดียวกัน เมื่อหันกลับมามองตัวเราเอง ก็น่าที่จะมองตรวจสอบตัวเอง เพื่อแก้ไขและปรับปรุงข้อบกพร่องของตัวเอง ซึ่งเชื่อว่ามีอยู่มากมาย

          เพราะเราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนตัวเองได้ หากต้องการเปลี่ยนคนอื่น คงจะต้องเริ่มจากการเปลี่ยนตัวเองก่อน  เมื่อเราเปลี่ยนตัวเองได้ ก็จะส่งผลถึงการเปลี่ยนคนอื่น “ได้บ้าง” ตามที่เราต้องการ

            ถ้าเราแต่ละคนพากัน  “มองคนอื่นหาความดี  มองตัวเรานี้หาข้อบกพร่อง”  ก็น่าที่จะเป็นวิถีทางในการสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามให้เกิดขึ้นในแต่ละภาคส่วนได้บ้าง ทั้งตัวเอง ครอบครัว  ที่ทำงาน ชุมชน และ สังคม

          นิดเดียวก็ยังดี