(ย่องไปชมบ้านป้าจุ๋ม)
: กรณีเล่าด้วยภาพ
: เหตุผล ได้กล้องใหม่ ทดลองใช้ ทดลองถ่ายภาพ
: ตอนพันธมิตรบุก814!
: ระบบ G2K เสถียรมากขึ้น คงจะพอรองรับภาพต่างๆได้ดีขึ้น
: หมายเหตุ ถ้ารบกวน ทำให้เกิดความล่าช้า มะปรางเปรี้ยวแจ้งด้วย
: แต่เท่าที่ลงภาพวันนี้ โอ้โฮ! แจ่ม รวดเร็วยิ่งกว่าฮิตาชิ อีก ยินดีด้วยนะมะปรางหวาน
เปิดประเด็น> > หมู่นี้คนต่างจังหวัดเข้ากรุงเทพหลายวาระหลากพันธกิจ
จึงมีรายการนัดพบกันที่หน้าอำเภอ..ไม่ใช่ครับ เจอกันหลายจังหวะ เช่น
(บ้านที่สร้างตามฝันด้วยการลงขันความรักของครอบครัวคุณป้าแห่งชาติ)
· ผมกับท่านอัยการไปเยี่ยมบ้านใหม่ป้าจุ๋ม
อยู่ในระหว่างก่อสร้าง เจ้าของบ้านพาเดินชม ชี้ให้ดูบริเวณใต้ถุนโล่ง เหมาะที่เราจะมารบกวนจัดสนทรียสนทนาในวาระอันควรต่อไป ที่เด็ดกว่านั้นฝีมือควงตะหลิวเจ้าบ้านนั้นเด็ดดวงนัก เราจะได้ชิมอาหารอร่อยไปด้วย ไหนๆก็มาแล้วขอให้ข้อมูลเพิ่มเติม
..บ้านหลังนี้ใช้เวลาวางแผนในการสร้างยาวนานประมาณ 25-30 ปี
..กว่าจะแต่งงาน ทำงาน เลี้ยงบุตร ส่งเรียนสาขาต่างๆรวมทั้งคณะสถาปัตย์ฯ
..ลูกๆเรียนจบกันทุกคน มีการงานทำ
..สมาชิกครอบครัว"ไม้เรียง" ลงความเห็นว่าควรจะสร้างบ้านหลังใหม่
..โดยทุกคนช่วยกันออกแบบ แล้วก็ลงมือก่อสร้างจนเป็นรูปร่างอย่างที่เห็น
..ประเด็นอยู่ที่การวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนเป็นระบบ และทำได้ตามกำหนดทุกอย่าง ไปเห็นแล้วไม่เพียงฉุกคิดว่าทำได้ไง ..แต่อึ้งกิมกี่เชียวละครับ พวกเราปลื้มใจที่ป้าบุญธรรมประสบผลสำเร็จในชีวิต
(มาก่อนกอดก่อน ชิมก่อน อิ่มยิ้มไปเรื่อยๆ)
· เรานัดพบปะกันที่ร้านอาหารเวียตนาม ในหมู่บ้านเมืองทองธานี
..โดยเปิดโอกาสให้กระเพาะมื้อเย็นเป็นเป้าหมายสำคัญ
.. พบปะแบบกันเอง จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก
ขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัย และฟ้าเป็นใจ ที่ทำให้เรามีรายการมา กทม.ตรงกัน
..สมาชิกมี พระอาจารย์Handy ป้าจุ๋ม ลุงเอก นายช่างใหญ่ คน
ชอบวิ่ง หมอเจ๊ น้าอึ่งอ๊อบ ป้านาง แป๊ด อัยการชาวเกาะ
มีตัวแทนม๊อบมาด้วยคนหนึ่งชื่อโจ๊ะจิซัง
เจ้าภาพจงเจริญ..วันหลังเชิญมาชิมอีก ..เจ้าภาพจงเจริญ..
(แฟนพันธุ์แท้ไม่เห็นหน้านายช่างใหญ่ชัดๆ เขาไม่ยอม ..จึงต้องจัดมาบริการจนได้)
..ร้านนี้เขามีห้องจัดเลี้ยงเป็นสัดส่วน
..พวกเราเอะอะมะเทิ่งกันได้เต็มที่
..อาหารอร่อย รอยยิ้มสดใส มิตรภาพไฉไล
..ทุกอย่างลำเลียงไปสู่จุดหมายตามความประสงค์
..เรื่องเยอะ คุยกันนาน จนได้เวลาปิดร้าน..
(ม๊อบ บุก ห้อง 814)
· ทุกคนคิดตรงกัน ไปบุกห้อง814 ดีกว่า ไม่ไกล 15นาทีก็ถึงแล้ว
..ห้องเล็กแคบลงอีก แต่ก็อบอุ่นและอร่อย
..หมอเจ๊คนสวย แซ่เฮ ขนมะม่วงหิมพานต์มาฝากหลายกล่อง
..เคี๊ยวกันสนุก อร่อยมันๆ ..
..ผลไม้ลำเลียงออกมา
..แล้วมหกรรมกิน บักเขียบ ก็เริ่มขึ้น
..เป็นอะไรก็ไม่รู้ น้อยหน่าปีนี้รสหวานมาจนแสบคอ
..เอามาฝากไม่มากนัก นักชิมถอยเสียก่อน จึงเหลือปะเลอะปะเต๋อ
..ระหว่างบักเขียบแปลงสภาพ รายการดวลโจ๊ก สนนทาพาทีดำเนินไป..
..จนกระทั่งทุกคนตาปรือ ..ขอแยกย้ายกันไปตามดวง..
..หนูจิไปนอนกับป้าจุ๋ม หมอเจ๊ หมอชอบวิ่ง กลับโรงแรม ท่านHandy นายช่างใหญ่ เจ้าภาพ กลับบ้าน อัยการกลับห้อง 2สาวนอนเฝ้าพ่อ คร๊อกฟี๊ๆๆ
(เฮฮาศาสตร์นั่งดวลบักเขียบ กิจกรรมพันธมิตรเอื้ออาทร)
· เจอกันง่ายๆ อร่อยง่ายๆ กินนอนพักผ่อนกันตามวิถีการจัดการแบบอิงระบบ ลดขั้นตอนได้มากเท่าใดก็สะดวกสบายมากขึ้นเท่านั้น เช้ามาผมกับท่านอัยการแยกไปเข้าโรงเรียนโข่งวิทยา ท่านอื่นไปตามวิถีแห่งตน
(กับข้าวฝีมือป้าจุ๋ม ผัดสะตอที่หมอเจ๊เอามาฝาก)
มื้อเย็นป้าจุ๋มหิ้วกับข้าวมาชวนชิมถึงห้อง และเช้านี้นัดพระอาจารย์Handy มาสอน
การสร้างpower Point ที่ห้อง 814
(ห้องเรียนโข่งวิทยา แอบอ่านบล็อกบ้างบางเวลา)
..เรื่องนี้อธิบายได้..ว่าแก่แค่ไหน ก็ไม่แก่เกินที่จะเรียน
..การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทำได้หลายมิติ หลายสถานะ และหลายบริบท
..มาตรฐานการเรียนรู้ ควรจะเขียนไว้ติดที่ฝาโลงด้านใน ครับผ๊ม!!!
หม่ำๆ"ความปลอดภัยสินค้าเกษตรและอาหารครับ
อบอุ่นจริง ๆ ครับ.
ส่วนผมเสาร์อาทิตย์ มีพ่อกบแม่มาเยือนถึงห้อง..
นี่ก็อบอุ่นอย่างอิ่มเอม เหมือนกัน เลยทีเดียวครับ
เล่าเรื่องสนุกจังครับ...
อรุณสวัสดิ์ค่ะ พ่อครูขา
* ....
* อบอุ่น ๆ เห็นท่านอัยการชัดเจนเลย
* แต่พี่บ่าวช่างใหญ่ ไม่ค่อยชัดค่ะ
* ว้าว อาหารเวียตนาม เมืองทองฯ เด็ดสะระตี่ นะคะ
* .... บักเขียบ ... น้อยหน่า เริ่มเยอะ ? ...
* ....
* มีความสุขกับการเรียนนะคะ ... คิดฮอด ส่งกอดไปเมืองกรุงเด้อค่า
สวัสดีครับ
เขากอดกันอีกแล้ว อิอิๆๆ
รูปบอกอะไรได้มากกว่าอักษรนะคะ
แต่ถ้าใช้ประกอบกัน ก็จะชัดเจนและ "ลึกซึ่งในความรู้สึก" มากเลยค่ะ
ชอบถ่ายรูปเหมือนกัน
สวัสดีค่ะพ่อ
อยู่กันพร้อมเพรียง
หนูไม่ยอม หนูไม่ยอม ไม่ชวนหนูเลย
ฝากพ่อกอดทุคนแทนด้วยนะคะ
งอนพ่อแล้วด้วย
ขออภัยมณี คิดถึงทุกคนนั่นแหละ
แต่เกรงใจ จึงชวนใครๆที่มีงานมาเมืองกรุงอยู่แล้ว
แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ
จัดเฮฮาคราวหน้าจะส่งเทียบเชิญ แต่เนิ่นๆ อิ อิ
อิอิ
มาอยู่ 814 แล้วเนทแรงดีนะคะ แต่ไม่เห็นมีเหมือนในรูป blog นี้เลย
( ก้อ..มาหลังใครเขานิ )
เห็นด้วยครับว่า ไม่มีใครแก่เกินเรียน
เพียงมีหัวใจเปิดกว้าง เรียนรู้ได้เสมอ