เวลามันมักจะช่วยเราได้เสมอ..... เวลาจะสามารถทำให้ทุกอย่างดีขึ้น.....

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นสัปดาห์ที่ตัวเองคิดว่า เป็นสัปดาห์ที่เลวร้าย สำหรับตัวเองมาก หลังจากที่ตัวเองประสบอุบัติเหตุ จากการเล่นกีฬา(ข้อเท้าแพลง) นี่เป็นทุกข์ที่เริ่มต้น ที่พระเจ้าคงจะบอกเป็นนัยๆว่า อาจมีเรื่องอะไรสักอย่าง เกิดขึ้น ซึ่งก็จริง มีเรื่องที่เกิด ขึ้น ซึ่งทำให้จิตใจเรา หดหู่ เศร้า เศร้า อย่างบอกไม่ถูก เศร้าโดยไม่สามารถขจัดมันออกไปได้

อาการของความเศร้าที่มันเกาะกินใจเราอยู่นั้น มีครบตามตำราเลย สำหรับอาการเศร้าทั้ง ไม่มีแรง ไม่อยากทำงาน ไม่อยากอาหาร ไม่อยากพูดคุย ไม่อยากเข้าสังคม รู้สึกชาตามร่างกาย ปลายมือ ปลายเท้ารู้สึกวาบๆ หายใจไม่อิ่ม นอนไม่ค่อยหลับ มีครบ เลย (ทำให้เรารู้เลยว่า ที่คนที่เขามีอาการเศร้านั้น ที่ว่า ชา หายใจไม่อิ่มนั้น เป็นอย่างไร เรา สามารถเข้าใจได้เลย)

สิ่งที่เราพอจะเยียวยา จิตใจตนเองให้หลุดจากอาการเหล่านี้ เราก็ยึดจากตำรา แล้วนำมาประยุกต์กับตนเอง ก็พยายาม อย่าอยู่คนเดียว พยายามหากิจกรรมอย่างอื่นทำ แล้วก็พยายามทำสมาธิ

การทำสมาธิมันยากนะ สำหรับคนที่กำลังมีทุกข์ เพราะจิตใจมันฟุ้ง แต่ที่เราพยายามก็โดยนั่งสวดมนต์ บทสวดก็เป็นบทที่อยู่ในหนังสือพระที่แม่ให้เราพกไว้ในกระเป๋า เป็นหนังสือสวดมนต์ของ หลวงพ่อจรัล ที่เรา เคารพนับถือ(แต่ช่วงนี้เราห่างหายไปนาน) เราก็ได้นำมารื้อฟื้น คิดแค่ว่า ถ้าเราจดจ่อกับสิ่งหนึ่งไว้ อย่างน้อย ใจเราก็จะได้ ไม่ไปฟุ้งกับสิ่งอื่นๆ น่าจะพอทำให้ใจเราดีขึ้นบ้าง แต่มันยากนะ การบังคับ ให้ตัวเองรู้เท่าทัน ความคิดของตัวเองที่มันฟุ้งกระจาย

สุดท้าย เมื่อเวลาผ่านไป มันก็เริ่มคลี่คลาย เหตุการณ์ก็ยังเหมือนเดิม แต่ ใจเรา มันแกร่งขึ้น

นี่แหละ อย่างที่มีคนบอกว่า เวลามันมักจะช่วยเราได้เสมอ  เวลาจะสามารถทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

เพียงแต่เราจะรอให้ถึงเวลาได้หรือเปล่าเท่านั้นเอง.........