แม่คะ

 

ช่วงนี้หนูยุ่งๆและวุ่นวายอยู่กับการจัดตั้งหน่วยไอซียู หนูต้องเป็นทั้งวิศวกร สถาปนิก นักตกแต่งภายใน จับกัง ภารโรง และอื่นๆอีกมากมาย

หนูต้องไปทำงานตั้งแต่เช้า เข้ากลุ่มกับน้องระดมสมองแล้วต้องคิดงานตัวเองสารพัด กลับบ้านก็ค่ำอาการเพลียๆ ง่วงนอน แต่ก็นอนไม่หลับ  ตอนเช้าไม่อยากลุกจากเตียงเลย

หนูต้องหอบงานมาทำที่บ้าน หลังจากที่ไม่เคยให้งานล้นมาถึงบ้านสักที

หลายคนบอกหนูว่า อยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องปวดหัว หมายถึง เรื่องที่หนูเปลี่ยนงาน จากพยาบาลวิสัญญี มาเป็นพยาบาลไอซียู

หลังๆหนูให้ความสำคัญกับงานวิชาการ งานวิจัย และงานคุณภาพ ค่อนข้างมาก จนเจ้าหลานชายบอกว่า เป็นพยาบาลทำไมไม่เป็นพยาบาล หนูจึงเกิดสำนึกขึ้นมาว่า น่านนะสิ ทำไมไม่ทำงานพยาบาล ในเมื่อเป็นพยาบาล

หนูจึงคิดว่า หนูน่าจะกลับไปใช้วิชาพยาบาลของหนู ให้สมกับที่ร่ำเรียนมาอย่างยากลำบาก แม้ว่าคนอื่นจะมองว่า หาเรื่องลำบากใส่ตัวในช่วงที่อายุมาก เงินเดือนก็แตะเพดานแล้วก็ตาม

หลายคนไม่ชอบเรียนพยาบาล รวมถึงหนูด้วยก็ไม่มั่นใจว่าชอบจริงรึป่าว แต่ที่แน่ๆ ก็ทำตามที่แม่สั่ง แต่พอเรียนแล้วต้องทำหน้าที่อย่างเต็มความสามารถ รักในวิชาชีพของตน

หนูเคยบอกน้องนักเรียนพยาบาลฝึกงานที่บ่นว่าไม่ชอบพยาบาลว่า เมื่อมาเรียนแล้วก็ต้องทำให้รักในวิชาชีพ

เป็นพยาบาลต้องเป็นพยาบาล นะคะแม่

เพลียๆๆค่ะ

 

ลูก

23 ก.ค. 51 : 21.06 น.