ครูอ้อย มาคอย อยู่ที่นี่ มาคราวนี้ จะได้พบ กับใครบ้าง อย่าปล่อยให้ ครูอ้อย คอยอ้างว้าง หากอยู่ว่าง มาพบ พร้อมหน้ากัน อยู่รีสอร์ท ชื่อสักทอง กับลูกมิม สะมะนึก ยิ้มพริ้ม กับน้องขวัญ จะกินข้าว พร้อมร้องเพลง สุขด้วยกัน เรียนเชิญพลัน มาพบ กันเร็วเร็ว
สวัสดีครับพี่อ้อย
สวัสดีค่ะ พี่ครูอ้อย
ดีจังค่ะ
ได้ไปเที่ยว...ขอให้สนุกๆนะคะ
มีแต่สิ่งดีๆ สุขภาพแข็งแรงค่ะ
เก็บภาพนางงามจักรวาล คนล่าสุดมาฝากค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณครูพี่อ้อย
เที่ยวให้สนุกนะคะ
ฝากคิดถึงน้องมิมด้วยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ ยกครอบครัวเลยนะ....อิอิ แบบนี้นายรถไฟผมก็มีความสุข ตัวไม่ได้มา แต่ส่งใจมาแล้วครับ ขอให้โชคดีมีความสุข
สวัสดีค่ะ ครูพี่อ้อย
* กว่าจะฝ่าด่าน จราจรมาได้นะคะ
* อิ อิ ปูฝากกอดไปกับคนข้างๆ แล้วนะคะ
* หุ หุ ... หวานเชียวค่ะ ภาพนี้ ชอบๆ ค่ะ
* มีความสุข มากๆ ค่ะพี่ครูอ้อย ...
* อย่าลืมทานยานะคะ อ้ะ ลืมไป มีคนใกล้ตัวคอยเตือนแล้ว :)
สวัสดีค่ะ พี่อ.อ้อย
อยากพบกับพี่อ.อ้อยและน้องครูมิมค่ะ..แล้วจะพบได้งัยคะ น้องอยู่แค่ 20 กว่า กม.เอง คิดถึงค่ะ
ไปเที่ยวไหนมาบ้างล่ะค่ะ
*ขอให้สนุกและทานขนมอร่อยๆของนครสวรรค์นะคะ
ขอบคุณทุกท่านนะคะที่เข้ามาทักทายด้วยความคิดถึง และปรารถนาดี
ครูอ้อย รัก และคิดถึงทุกท่าน เช่นกันค่ะ
ขออนุญาต เก็บตัว พัก นางงานก่อนการประกวดก่อนนะคะ อิอิ
ผมมานครสวรรค์เพื่อนำพาการเรียนรู้ร่วมกับกัลยาณมิตรเข้าที่พักก็มืดแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นเจดีย์ที่อยู่บนยอดเขาก็ได้เดินไปเรื่อยข้ามถนนเส้นที่จะไปพิษณุโลก ตามเส้นทางผ่านร้านค้า ชุมชนที่เป็นที่พักออกถนนใหญ่ผมเดินเรี่ยวซ้ายสักพักข้ามถนนเข้าซอยไปทางวัดศิรีวงศ์(ถ้าจำไม่ผิด)สามทุ่มแล้วครับมืดแต่ก็ยังมีแสงไฟ วงเวียนอยู่ในรั่วทางขึ้นทางซ้ายมือมีต้นโพธิใหญ่ ต่อด้วยอาคารอะสักอย่างสามล้อจอดซ้อมตัวเองอยู่ในความมืดพร้อมเสียงบ่นพึมพำเป็นๆระยะ ในชายคาอาคารมีคนนั่งพักอยู่ ได้มีโอกาสดีๆที่ได้พูดคุยกับท่านผู้นี้ภายใต้ความสว่างไม่มากนักสำหรับผม แต่ก็เป็นความมืดสนิทของคู่สนทนาเมื่อผมเดินเข้าใกล้สัก 3 เมตรสังเกตุเห็นชายผู้นี้เอื่อมมือไปหยิบไม้คู่กาย "ผมมาดีครับอยากคุยด้วย"(ความคิดที่ทำให้ผมเข้าไปคุยก็คือการเรียนรู้ในมุงมองที่เราไม่เคยเห็น)เขาหยุดเคลื่อนไหวพร้อมบอกว่า "ได้ครับ... มีเคยมีใครอยากคุยกับเขาเลยตั้งแต่จำความได้ เกิดขึ้นมาตาก็บอดมองไม่เห็นอยากรู้อะไรก็คลำเอา ดมกลิ่น พร้อมทั้งนึกภาพเอา... บ้านเดิมอยู่ภักดีชุมพล ชัยภูมิ หลังจากพ่อ แม่เสียชีวิตพี่น้องก็ไม่มีใครช่วยเหลือ(ก่อนพ่อ แม่จะเสียท่านสั่งให้พี่น้องช่วยดูแลเสี่ยงยังกล้องในความทรงจำ)สี่สิบสองปีแล้วมันเคยชิน...." ยาวเลยครับชีวิตและคงต้องเดินทางต่อไป "มาที่นี้ได้อย่างไร" เป็นคำถามของผม "มาจากสุโขทัยโดยรถประจำทางลงรถก็ไม้เท้าคู่ใจนี้แหละนำทาง และมีนักเรียนน่าจะเป็นเด็กเล็กจูงนำทางมาพักที่นี้" ผมยังพูดคุยอีกมากครับประมาณชั่วโมงผมเพิ่มส่วนขาดให้อีกหน่อย และขอบคุณที่ให้ผมได้เรียนรู้อีกมุมหนึ่งเขาเรียกผมว่าอาจารย์ "ไดครับ"แล้วผมลากลับ...เดินกลับมาที่โรงแรมพิมาน สี่ทุมครึ่งเป็นอีกบทเรียนหนึ่งของผมที่ได้มาพักนครสวรรค์ครั้งนี้.......
สวัสดีค่ะ น้องชายของพี่สาวสองแสน .... ครูโย่ง
มีเวลานิดนึง ก็เข้ามาทักทายกัน ให้กำลังใจกัน ทำอะไรมาก็มาเขียน ให้ได้อ่านประสบการณืกันและกัน
สนุกและมีความสุขใช่ไหม
รักษาสุขภาพด้วยนะคะ น้องชาย
สวัสดีค่ะน้อง .... @..สายธาร..@
ได้พักผ่อน นอนหลับสบาย อากาศดีมากๆค่ะ
ขอบคุณค่ะ กับการมาเยี่ยม และส่งกำลังใจมาให้เสมอค่ะ
สุขภาพดี เช่นเดียวกันนะคะ