ช่วงหลายวันนี้เป็นวันหยุดยาว หลายต่อหลายคนก็ถือโอกาสไปท่องเที่ยว แต่ผมและครอบครัวไม่ได้ไปไหน ยังมีงานที่ต้องทำมากมายที่ต้องจัดการให้เรียบร้อย การทำงานแบบไม่มีเวลาเข้างานและไม่มีเวลาเลิกงานนี้มีข้อดีคือไม่มีเวลาเข้างาน แต่มีข้อเสียคือไม่มีเวลาเลิกงาน ยังไงก็ต้องทำงานอยู่เรื่อยๆ ครับ

มีเพื่อนฝูงถามว่าผมไม่ไปเที่ยวไหนบ้างเหรอ ผมตอบว่าผม "เที่ยว" อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว เพราะช่วงสองสามปีนี้ผมได้ย้ายมาอยู่แฟลตห้องปัจจุบันนี้ซึ่งเป็นแฟลตที่อยู่สูงที่สุดใน ม.สงขลานครินทร์ ความสูงในที่นี้ไม่ได้หมายถึงตึกสูง แต่อยู่บนพื้นที่สูง เพราะ ม.สงขลานครินทร์ (วิทยาเขตหาดใหญ่) ตั้งอยู่ริมเขาคอหงส์มีพื้นที่สูงๆ ต่ำๆ อยู่โดยตลอดครับ

หลังแฟลตผมเป็นป่าที่ยังคงความเป็นป่าอยู่ค่อนข้างสมบูรณ์ เนื่องจากเป็นพื้นที่ของมหาวิทยาลัยแล้วต่อกับพื้นที่ภูเขา ทำให้ไม่มีใครสามารถนำพื้นที่ป่าไปใช้ประโยชน์ได้ง่ายๆ ป่าตรงนี้เลยยังเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่ยังสมบูรณ์อยู่มาก ทั้งๆ ที่พื้นที่รอบข้างของเขาคอหงส์ถูกนำไปใช้ประโยชน์หมดแล้ว

แฟลตผมอยู่ติดกับป่าพอดี ด้านหนึ่งมองออกไปเห็นต้นไม้ใหญ่เขียวครึ้มขึ้นไปบนภูเขา ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งก็มองเห็นท้องฟ้ากว้างสุดตาได้

ถ้าผมจะไปพักผ่อนที่รีสอร์ทที่ไหนในป่า ผมใช้เวลาอยู่แฟลตแล้วชื่นชมกับความสงบของธรรมชาติที่สงบนี้ดีกว่า

ผมบอกใครต่อใครว่าผมมีรายได้สูงมาก เพราะคนอื่นต้องจ่ายเงินคืนละพันเป็นอย่างน้อยสำหรับห้องพักริมป่าฝนเช่นนี้ แต่ผมจ่ายเพียงค่าเก็บขยะสองร้อยกว่าบาทต่อเดือนเท่านั้น

ผมเชื่อเสมอว่ารายได้และความสุขไม่สามารถวัดด้วยตัวเลขได้ ถ้าเรามองให้ลึกขึ้นเราก็จะมองเห็นมิติที่ซ่อนอยู่ที่มีค่าให้เราอิ่มเอมใจมากกว่าตัวเลขทางบัญชีที่นับวันจะลดค่าลงเรื่อยๆ

อย่างเช้าวันนี้อากาศที่แฟลตผมดีมาก ลมเย็นสดชื่นพัดโชยเข้ามาตลอดเวลา สูดหายใจลึกๆ ได้อย่างมีความสุขจนไม่อยากให้ยามเช้าเช่นนี้ต้องหายไปเลย

แต่เดี๋ยวพอพระอาทิตย์เริ่มขึ้น ก็จะมีอีกบรรยากาศ เป็นลมสดที่อุ่นด้วยแสงอาทิตย์ ช่วงวันสองวันนี้ลมพัดดีมาก และลมที่พัดโปร่งนี่เองเป็นจุดเด่นของพื้นที่ริมเขาเช่นนี้ครับ

รายได้ผมลอยอยู่ในสายลม ไม่ได้ลอยตามสายไฟฟ้าเพื่อเข้าสมุดบัญชีให้ใจวุ่นวาย รายได้ในสายลมนี่ล่ะทำให้ใจสงบและเป็นสุขครับ