คนไม่อยากกลับบ้านเร็วๆ แต่อยากอยู่ในร้านหนังสือ

 

      เมื่อคืน ไปส่งน้องจิม ซึ่งเป็นผู้จัดการหอศิลป์ตาดู  ที่มาเยี่ยมคุยงานกันที่เด็กรักป่า  ก็ไปส่งขึ้น

รถไฟกลับกรุงเทพฯ เที่ยวใกล้ๆสามทุ่ม มีเวลาเหลือ เราก็ชวนไปร้านหนังสือแห่งใหญ่ใกล้ๆรถไฟสุรินทร์

 

      แต่ละคนก็เลือกมุมที่ตนเองสนใจ  ดูๆ  ยืนอ่าน  เลือกหนังสือ  ใช้เวลากันจนร้านจะปิด เราถึงออก

มาจากร้านซึ่งก็เหมือนกับลูกค้าคนอื่นๆ ที่ต้องการอ่านหนังสือที่สนใจ และเลือกซื้อหนังสือ

 

      ขนาดร้านปิดประตูไปครึ่งหนึ่งแล้ว คนก็ยังไม่อยากออกมาจากร้าน

 

      คนไม่อยากกลับบ้านเร็วๆ แต่อยากอยู่ในร้านหนังสือ

 

      ร้านหนังสือสามารถเป็นที่พึ่งทางใจของคนได้ดีจริงๆ

 

       นึกถึงตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยทางใต้สุด  เวลาที่รู้สึกว่างๆ  ไม่มีกิจกรรมอะไร ก็จะปั่นจักรยานจาก

หอพักในมหาวิทยาลัย เข้าไปในเมือง ตรงไปที่ร้านหนังสือ เลือกอ่านหนังสือ ซื้อหนังสือที่สนใจ

 

        เวลาปั่นจักรยาน ก็เลือกเส้นทางผ่านเข้าไปในหมู่บ้านของชาวบ้าน เราใส่ชุดนักศึกษา ชาวบ้านก็

จะยิ้มให้  เอ็นดูให้กับคนต่างถิ่น  เราเลาะไปตามเส้นทางเล็กๆ ถนนขุรขระ ผ่านสถานที่ต่างๆ  ผ่านแม่

น้ำ ผ่านเข้ามาในเมือง  การเคลื่อนไหว ทำให้รู้สึกดี

 

       การมาอยู่กับหนังสือ ที่ร้านในเมือง ก็ยิ่งรู้สึกดี เลือกหนังสือใหม่ๆที่เราชอบ  ความทุกข์ ความ

เหงา  การคิดถึงบ้าน ก็หายไปหมด

 

       จึงรู้สึกอยากขอบคุณเจ้าของร้านหนังสือที่ทำให้คนเข้าร้านทุกคนมีความสุข