“ความดี” อยากทำก็ให้ทำ ไม่อยากทำก็ให้ทำ การทำความดี การเสียสละนั้น ทุกกาลที่กระทำย่อมเกิดประโยชน์ทั้งกับตนเองและส่วนรวม

การความดี และการเสียสละ หากต้องยุ่งเกี่ยวกับสมอง หรือมีความคิดเข้ามาเกี่ยวพันด้วย
ความรู้แบบโลก ๆ ของสังคมที่หมักหมมอยู่ในสมองของเรานั้น จะพุ่งพล่านออกมาอันเราสมมติสิ่งนั้นว่า “เหตุผล”
เหตุผลนั้นแลทำให้เราเกิดความอยากหรือไม่อยาก
เพราะเหตุผลทั้งหลายนั้นล้วนอยู่บนพื้นฐานแห่งโลกธรรม คือ มีลาภ เสื่อมลาภ มียศ เสื่อมยศ สุข ทุกข์ สรรเสริญ และ “นินทา”

เราทั้งหลายเมื่อคิดที่จะทำความดีนั้นถ้าหากนำความคิดมาเกี่ยวข้องแล้ว เราจะต้องยุ่งกับความคิด “ยุ่งเพราะความคิด...”

หากเราทำดี ประกอบการที่เสียสละ แทนที่จะได้รับผลคือความสุขใจอย่างเต็มที่แล้ว “นายยุ่ง” นี้เอง จะมาตัดทอนความสุขใจของเรานั้นให้ลดน้อยถอยลง


หรือไม่ ถ้าเหตุผลที่เราคิดพิจารณาด้วยสมองหนา ๆ ตัดสินและบอกว่า อย่าไปทำเลย เดี๋ยวเขาจะว่าเอา กลัวเสียงนินทา เมื่อตัดสินใจไม่ทำเช่นนี้แล้ว จิตใจเราจะได้รับผลติดลบคือความทุกข์ใจ ความไม่สบายเพราะ เพราะเจ้าเหตุผลร้าย ๆ ซึ่งว่าด้วยเรื่องกังวลใจกับเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ ที่จะตามมานั้นคือเหตุให้เกิดทุกข์ ทุกข์แล้วตั้งแต่ยังไม่ได้ทำ แถมมิหนำซ้ำไม่ได้ทำดีเพื่อชดใช้กับสิ่งที่เสียไป สิ่งนี้นั้นเล่าเรียกว่ามีแต่เสีย เสีย เสีย และเสีย ไม่มีทางที่จะได้ความสุขกายและสบายใจเลย...

เพราะฉะนั้น เมื่ออยากทำก็ให้ทำ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่อยากทำก็ให้ทำ เพราะการทำความดีนั้นอยู่นอกเหตุและเหนือผลของสิ่งใด

ความดีจะทำให้ชีวิตในชาตินี้ที่ได้ถือกำเนิดและได้เกิดมาเป็นมนุษย์นั้น มีคุณค่า
ร่างกายมีอยู่ได้เพราะลมหายใจฉันใด ชีวิตนั้นย่อมต้องคงอยู่และเจริญเติบได้ด้วย “ความดี...”