(ปลาในบ่อเลี้ยง ไม่เหมือนปลาในหม้อแกง)

มีข่าวเล่าฮาเล่นๆในรายการทีวี เรื่องคุณแม่ขอร้อง

แต่เรื่องที่อ่านอยู่นี่เป็นเรื่องร้องขอจริงๆ จากกระผมเองละขอรับ

ผมมีไฟล์บังคับจะต้องบรรยายในหลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง

“การเสริมสร้างสังคมสันติสุข” รุ่นที่1

หัวข้อ..

ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการความขัดแย้ง

หลักการและรูปแบบการจัดการความขัดแย้งโดยภูมิปัญญาท้องถิ่นในภาคต่างๆ

เสาร์วันที่3ธันวาคม2551เวลา 09.00-12.00 น.

หลังจากบรรยายเสร็จ (รวมทั้งตอบข้อซักถาม)

พ.ต.อ.(พิเศษ) สมพงษ์ ชิงดวง กล่าวสรุปและขอบคุณวิทยากร

ปลาในบ่อเวียนว่ายไปมา ไม่มีจราจรไฟเขียว-แดง แต่ก็ไม่ชนกัน

ปลาลดความเครียด ลดอุบัติเหตุ ลดความขัดแย้ง ด้วยวิธีไหนหนอ

ปัญหาก็คือ..ผมจะเอากึ๋นอะไรไปบรรยาย รูปแบบการจัดการความขัดแย้งในภาคอีสานนี่ก็แย่แล้ว ยังล่วงล้ำไปยังภูมิภาคอื่นอีก พอนึกวิกฤติการณ์ทางปัญญาออกใช่ไหมครับ ผมนั่งทบทวนแล้วเรื่องนี้ควันออกหูทีเดียวละครับ โจทย์ที่ให้มาผิดคนเสียแล้ว ผมถนัดเรื่องการตะลุมบอลกับความขัดแย้ง ในอดีตเป็นหัวหน้าม็อบที่โดนกาศีรษะทีเดียวเลยละขอรับ ตอนนี้หมดน้ำยาหันมาปฏิบัติทำ แต่โชคชะตาก็โยงมาให้ต้องมาเรียนมาพูดเรื่องการบริหารความขัดแย้ง

(ในระบบของธรรมชาติ มีความขัดแย้งไหมหนอ) 

แต่ยังดีนะ..ที่ผมได้มาอยู่ในก๊วนเฮฮาศาสตร์

หน้ามืดเรื่องอะไร ต้องการอะไร ก็มีญาติมิตรคอยโอบอุ้มช่วยเหลือ

คราวนี้ตกที่นั่งลำบากจริงๆแล้วลูกหลานเอ๋ย

ผมต้องการข้อมูลเรื่องการจัดการความขัดแย้งโดยภูมิปัญญาท้องถิ่นทุกภูมิภาค

ท่านใดมีกรณีศึกษา –ประสบการณ์-ประสบคิด-กรุณาสงเคราะห์ด้วยเถิด

เก็บมาจากคนชอบวิ่งเขียน

..มาทบทวนดูเรื่องของตัวเองกับเฮฮาศาสตร์บ้าง  ที่สวนป่าและทีมงานเฮฮาศาสตร์ที่ไปช่วยงานกันโดยไม่ได้รับสิ่งตอบแทนใดๆ  ทั้งการช่วยอบรมชาวบ้าน  การอบรมนักศึกษา  การอบรมกระบวนกร  รวมทั้งการไปช่วยอบรมกันนอกสวนป่าเมื่อชาวเฮฮาศาสตร์ได้รับการร้องขอ  ก็ไม่ผิดอะไรกับที่ได้ไปเจอที่สถานปฏิบัติธรรม

นึกถีงครูบาที่เต็มใจต้อนรับคณะที่ไปเยี่ยม  พรรคพวกเพื่อนฝูง  ลูกๆหลานๆที่ไปช่วยกันเมื่อทราบข่าว  ใครถนัดด้านไหนก็ไปช่วย  ด้านการอบรมเป็นกระบวนกร  เป็นวิทยากร  ไปทำงาน  ทำความสะอาด  ล้างส้วม  ทำอาหาร  ดูแลเรื่องที่พักให้คนที่มาเยี่ยม  ที่พัก  อาหารก็ธรรมด๊าธรรมดา

นึกถึงลุงแหวง  คนตาดุแต่มีน้ำใจ  ทราบว่าครูบาหรือชาวเฮฮาศาสตร์ต้องการความช่วยเหลือก็ไม่พูดไม่จา  ทำโดยไม่บ่น ( หรืออาจบ่นบ้างแต่ไม่เคยได้ยิน อิอิ )  ทำมานานแล้ว  และคงจะทำต่อไปอีกนาน

นึกถึงอุ๊ยจั๋นตาที่อุตส่าห์เดินทางไปล้างห้องน้ำ  ทำอาหารให้พรรคพวกจะได้มีเวลาฝึกอบรมกัน  แล้วมานั่งถามเอาเองตอนดึกๆ

นึกถึงหมอเจ๊  ที่มาจากกระบี่  มาเป็นวิทยากรให้ที่สวนป่าโดยไม่ได้รับสิ่งตอบแทนใดๆ  แค่คิดถึงการเดินทางก็ท้อแล้วครับ

นึกถึงน้าอึ่งอ๊อบ  น้าแห่งชาติ  นั่งเครื่องบินมาลงที่ กทม.  แล้วเหมาแท็กซี่มาสตึกพร้อมกับแป๊ด  หรือตอนที่น้านั่งรถทัวร์จากเชียงใหม่มาลงที่บุรีรัมย์แล้วต้องต่อรถไปสตึกอีก  เพียงแค่มาช่วยงานทุกอย่างที่ทำได้  เป็นวิทยากรก็เป็นได้ดีด้วย

เมื่อเช้าขำกลิ้ง อ่านคนชอบวิ่งเขียนเรื่อง ตัดลูกอันฑะทิ้ง

ตามอ่านได้ที่..ลานจอมป่วน นิทานธรรม - ดับทุกข์ผิดทาง อิอิ

ฮามาก ขออนุญาตเอาไปบรรยายในครั้งนี้ อิอิ

หลังจากประมวลผลได้พอสมควรแล้ว

ผมจะไปปรึกษาผู้สันทัดกรณีในหมู่เฮา

ขอให้ช่วยออกแบบPower Point การนำเสนอ

เครือญาติในลานต่างๆ

ผู้มีอุปการะคุณด้วยดีเสมอมาในG2K

ช่วยกระผมทำการบ้านเรื่องนี้ด้วยนะขอรับครับ!