บ่ายโมงครึ่งวันนี้ เป็นนัดสำคัญของผมครับ คือการประชุมอาจารย์ที่คณะเกี่ยวกับงานวิจัย ประเด็นนี้คือประเด็นที่ผมสอบตกมาหลายปี ตั้งแต่ดูแลงานวิจัยของคณะมาเลยก็ได้ครับ และถ้าวันนี้ผมไม่ไปนั่งคุยกับอาจารย์ ผมก็คิดว่าผมคงสอบตกไปอีกสองปีแน่เลยครับ ดังนั้นยังงัยวันนี้ต้องไปประชุมให้ได้ แต่บังเอิญ สี่ห้าวันก่อนหน้านี้ เท้าผมบวมมากครับ ต้องเรียกว่า บวมจริงๆ หนักกว่าทุกครั้งตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล และใช้ความพยายามทำให้ลดก็ไม่ยอมลด จนสุดท้ายต้องเมลไปถามหมอเจ๊ คนสวยแห่งโรงพยาบาลกระบี่ (แล้วนำหาโอกาสนำข้อแนะนำของคุณหมอคนสวยมานำเสนอเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครับ) ซึ่งก็ได้คำตอบมาแล้วก็ปฏิบัติตามข้อแนะนำอย่างเคร่งครัด จนสองวันนี้เห็นผลครับ มันยุบลงจนน่าพอใจ

ชุดใส่ไปทำงานวันนี้ของผมก็สุดเท่ครับ เสื้อเชิ้ต ฮิฮิ แต่นุ่งโสร่ง และใส่รองเท้าข้างเดียว ส่วนการเดินทาง เดิมทีวางแผนไว้ว่าจะให้ภรรยาขับรถไปส่งและไปรับ ปรากฏพอได้เวลาไปส่ง เตาฟิกก็หลับเสียนี้ เลยไม่อยากปลุก แต่จะปล่อยให้อยู่บ้านคนเดียวก็ไม่ได้สุดท้ายเลยขับรถไปเองก็ได้ เป็นการขับรถครั้งที่สองตั้งแต่ไปนอนโรงพยาบาลมา

อัลฮัมดุลลาห์ครับ หน้าตึกที่จอดรถว่างพอดี ไม่งั้นก็ตั้งใจไว้แล้วว่า หากไม่มีที่จอดใกล้ๆ จะฝืนกฏจอดตรงบันไดตึกเลย ฮิฮิ

วันนี้มีอาจารย์เข้าประชุมสักประมาณยี่สิบกว่าท่านครับ ที่หายไปแน่ๆ เลยคือสาขาวิชาภาษาอังกฤษ ซึ่งหัวหน้าสาขาวิชา อ.โสรัตโทรมาแจ้งล่วงหน้าแล้วว่า ผมประชุมชนกับโครงการของสาขาวิชา ผมก็ตอบไปว่า ไม่เป็นไร วันนี้เอาเฉพาะคนที่ว่างพอมานั่งคุยกันได้ก็พอ

ที่จริงจะดำเนินการพูดคุยด้วยภาษาไทยตลอดครับ แต่ปรากฏเห็นความตั้งใจของอาจารย์ภาษาอาหรับ ก็เลยจัดให้มีช่วงแปลเป็นภาษาอาหรับด้วย ซึ่งก็ดีครับ อาจารย์อาหรับแวะมาคุยกับผมตอนเลิกว่า ให้มีแปลอย่างนี้บ้างเข้าใจหน่อย จดได้หลายประเด็น แถมหายสงสัยไปหลายข้อครับ งานนี้ต้องขอบคุณอ.มะพลี แมกอง รองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษาและอ.แซมซู ที่ช่วยแปลสิ่งที่ผมพูดให้อาจารย์อาหรับเข้าใจ ส่วนผมเองก็ได้ข้อสรุปว่า วันนี้ผมเข้าใจประเด็นที่อาจารย์อาหรับพูดไม่ค่อยครบประเด็นเท่าไร สงสัยภาษาอาหรับผมจะถอยหลังไปเยอะเลย

ประเด็นหลักวันนี้คือ โจทย์วิจัยแบบไหนคือโจทย์วิจัยที่ดีที่สุด? อาจารย์หลายท่านอยากให้ผมอธิบาย แต่วันนี้ผมใช้วิธีการให้อาจารย์ท่านอื่นช่วยตอบแทนครับ คนแรกคือ อาจารย์นินาเดีย เนื่องจากผมว่าโจทย์วิจัยของอาจารย์เมื่อปีที่แล้วน่าสนใจมาก ท่านที่สองคือ อ.สุบันโญ และอีกท่านหนึ่งคือ อ.อับดุลรอมาน โต๊ะหลง ซึ่งทั้งสองท่านกำลังพัฒนาโจทย์อยู่กับสกว.สำนักงานภาค อีกไม่นานคงได้เซ็นต์สัญญา

สิ่งที่สรุปได้จากการนำเสนอของอาจารย์ทั้งสามท่าน คือ เป็นการวิเคราะห์ปัญหาจากสถานการณ์ปัจจุบัน โดยมองได้จากปัญหาที่เกิดขึ้นปัจจุบัน หรือแนวโน้มจากสถานการณ์ปัจจุบัน และเงื่อนไขสำคัญสำหรับความน่าสนใจของงานวิจัยคือ มีพื้นที่จริงสำหรับการวิจัย

อาจารย์ท่านหนึ่งเสนอได้น่าสนใจครับว่า ถ้าอาจารย์ท่านใดภาระกิจเยอะก็ทำโครงการเล็กๆ อาจารย์ท่านใดมีเวลามากหน่อยก็ทำโครงการใหญ่ๆ หน่อย ที่สำคัญคือทุกคนต้องทำ เออ ผมเองก็ไม่เคยคิดเรื่องของขนาดการวิจัย

ออ.ตอนเริ่มต้นการพูดคุย ผมรู้สึกว่า มีเพียงสองท่านเท่านั้นที่คิดจะเสนอโครงการวิจัยงบสำนักวิจัยฯ แต่หลังจากการคุยครั้งนี้อาจจะได้เพิ่มอีกสักสองสามคน ก็โอเคในระดับหนึ่งครับ

ที่ไม่ค่อยน่าเป็นห่วงก็การทำโครงการเสนอแหล่งทุนภายนอกครับ เพราะหลังจากประชุมได้คุยกับอาจารย์อีกสองสามท่าน ก็มีโครงการกันแล้วที่จะเสนอ

เอาเป็นว่า ผมคงต้องหากลวิธีเพื่อให้มีอาจารย์เสนอโครงการต่อสำนักวิจัยให้มากขึ้นครับ คุยรอบเดียวท่าจะเห็นผลได้ไม่มากครับ