ดิฉันเป็นครูสอนภาษาอังกฤษนักเรียนชั้นประถมศึกษารุ่นฟันน้ำนมเริ่มหัก จนถึงรุ่นฟันแท้เริ่มผุ ตำแหน่งปัจจุบัน ครู ค.ศ.3 โรงเรียนซอยพิเศษ สาย 4 ซ้าย ลพบุรีค่ะ เมื่อเป็นคุณครูภาษาอังกฤษใหม่ ๆ ก็จะมีปัญหาทั้งครูและนักเรียน เพราะครูก็อยากพูดภาษาอังกฤษกับนักเรียน ส่วนนักเรียนก็อายที่จะพูดภาษาอังกฤษกับครู จะทำอย่างไรกันดี ครูพูดไปสิบคำ นักเรียนจะตอบเสียงเบา ๆ กับครูสักคำหนึ่ง ไม่อย่างนั้นก็พยักหน้ากับคุณครูอย่างเดียว สอบถามกันไปมาได้ความว่าที่นักเรียนไม่กล้าพูดภาษาอังกฤษกับครูนั้น เพราะกลัวพูดผิด อายเพื่อน เพื่อนคอยหัวเราะ เพราะภาษาอังกฤษมีเสียงสูงต่ำที่เราเรียกว่า intonation ในประโยคด้วย จะทำอย่างไรกันดี ดิฉันก็ลองให้นักเรียนพูดแนะนำตัวเองที่โต๊ะนักเรียนเองไม่ต้องลุกขึ้นยืน ลุกขึ้นยืนพูดที่โต๊ะ พูดสนทนากับเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ จับคู่สัมภาษณ์เพื่อนให้ครูฟัง ทำบ่อย ๆ จนนักเรียนเริ่มชินกับการพูดภาษาอังกฤษ แต่ยังพูดประโยคยาว ๆ ไม่ได้ (เป็นปัญหามาก) ดิฉันนึกไปถึงตัวเองสมัยเรียนก็เป็นคนขี้อายเหมือนกัน โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังไม่ค่อยกล้าแสดงออก ในตอนนั้นเข้าอบรมภาษาอังกฤษกับเพื่อนแล้วมีการแสดงที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษ ก็ทำถุงคลุมศีรษะ แต่ที่ถุงก็ตกแต่งเป็นหน้าการ์ตูน เจาะนัยน์ตา ปาก จมูก ออกมาแสดง ก็ทำได้ เลยลองนำมาใช้กับนักเรียน ให้นักเรียนสวมหน้ากาก ปรากฏว่าได้ผล เพื่อนๆ ไม่หัวเราะเพราะมัวแต่สนใจหน้ากาก นักเรียนก็พูดไปได้เรื่อย ๆ แล้วก็ไม่อายที่จะพูดสำเร็จไปหนึ่งขั้นแล้วนะ วิธีการนี้ต้องอาศัยความอดทนใจเย็นของคุณครู เพราะจะให้ได้อย่างใจทันทีทันใดไม่ได้แน่นอน ขอเป็นกำลังใจให้ครูไทยที่สอนภาษาอังกฤษทุกคน...แล้วจะมาเล่าต่อในตอนต่อไปค่ะ...