ลูกมะอึก..ของป่า ไร้คนเหลียวแล

             สวัสดีครับ  เมื่อวันที่ 30 มิย. ที่ผ่านมา ผมและคณะไปตัดสินการประกวดกิจกรรมงานส่งเสริมการเกษตร ที่อำเภอเบตง ตอนขากลับคณะแวะตัดสินการประกวดกลุ่มยุวเกษตรกรดีเด่น เป็นกลุ่มเลี้ยงแพะ(ทางผ่าน)  ซึ่งเป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่จากกลุ่มส่งเสริมและพัฒนาเกษตรกรเป็นกรรมการ    ผมเองไม่ม่ส่วนเกี่ยวข้องในกิจกรรมนี้ ก็เดินเล่นรอบๆบ้านสมาชิกยุวและบ้านใกล้เรือนเคียง มีลองกองที่ออกผลซึ่งไม่มีการตัดแต่งให้วิจารณ์กันเล่น มีกล้วยไม้ป่าหลายต้น ว่านสาวกอด  มอเตอร์ไซค์เก่าบ้างและพ่อค้าซื้อขี้ยาง  หลายสิ่งหลายอย่างที่รายรอบอยู่ใกล้ๆกัน........เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งของมนุษย์  ที่จะแสวงหาสิ่งซึ่งหายากและเป็นของสงวน ของต้องห้ามเอามาไว้ในครอบครอง เช่นกล้วยไม้ป่าและนกชนิดต่างๆ...... สิ่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติและไม่เป็นสิ่งหวงห้ามและเป็นประโยชน์แก่มนุษย์มากมายกลับไม่ได้รับการเหลียวแลเอาใจใส่ที่ควรและในบริเวณใกลัๆนั้นมีต้น(ไม้)พืชชนิดหนึ่ง ซึ่งฟื้นความทรงจำเมื่อสมัยอดีดได้ดีทีเดียว (หลายคนคงนึกว่าจะเล่าเรื่องกลุ่มยุวเกษตรกร)แต่เป็นต้นอะไรละครับ..ดูรูปแล้วรู้จักไหมครับ...เคยกินไหมครับ...กินได้ด้วยหรือนี่..ฮิๆๆ

        มะอึก..... เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก อายุประมาณ 2 ปี สูงประมาณ 1-1.5 เมตรแตกต้นและทรงพุ่มคล้ายมะเขือพวง.... ลำต้นและใบมีหนามแหลม ใบเป็นแฉกๆ มีขนนุ่มๆปกคลุ่มทั่วใบ  ดอกเป็นดอกช่อ มีดอกย่อย 3-5 ดอก  ออกเป็นกระจุที่ซอกใบ  ผลสุกสีเหลืองอมส้ม ภายในมีเมล็ดจำนวนมาก

           ประโยชน์......  ผลและรากละลายเสมหะ แก้ไอ  ราก กระทุ้งพิษไข้หัวทุกชนิด(อาการไข้ที่ออกตุ่มออกหัวออกผื่นตามผิวหนัง  ชาวบ้านแถวชนบทหรือคนแต่ก่อนมักจะเอาลูกมะอึกสุกมาตำน้ำพริก จะได้รสชาด.......ที่หอมและมีรสเปรี้ยวๆในตัว  ผมเองไม่กินมานาน จนนึกรสชาดไม่ออกว่าเป็นอย่างไร..... แต่เห็นลูกมะอึกที่ไหนคิดถึงน้ำพริกยามยากในครั้งอคีดทุกที ..........สวัสดีครับ