ผมเรียนมาน้อยแบบหิ่งห้อยด้อยแสง จึงออกแรงสะเปะสะปะ จะให้รู้ดีรู้ลึกย่อมเป็นไปไม่ได้ คนเราจังหวะชีวิตไม่เหมือนกัน บางทีก็ผลัดตกหลุมตกบ่อ ความไม่รู้ทำให้ขาดประสบการณ์และทักษะชีวิต จึงจ่ายค่าโง่ราคาแพงเสมอมา ทุกวันนี้ได้อาศัยเกาะลูกหลานพอไขขานงานเรียนรู้ไปวันต่อวัน แถมยังมาได้ท่านอัยการ แซ่เฮเป็นพี่เลี้ยง จึงสบายหายใจโล่งตลอดปลอดโปร่ง เพราะท่านเปิดทางโล่งให้ใช้วิธีจิ๊กศาสตร์ได้ตลอดเวลา

คนมีความรู้ทำอะไรได้ง่ายสะดวก คนไม่รู้เสียเวลามาก กว่าจะทำเป็นและเข้าถึงสิ่งที่รู้ ชีวิตจึงวนเวียนอยู่กับการจัดการความไม่รู้ มันมีมากเหลือเหลือเกินเศษสตึนี่ ผมตระหนักดีว่าถ้าชีวีความรู้ไม่พอเพียง ความเชื่อในตัวเองจะอยู่ในระดับต่ำ ผมไม่อายที่บอกใครๆว่าผมไม่รู้ บอกใครๆว่ามาจากบ้านนอกทั้งแท่ง ไม่ถนัดและสันทัดเรื่องศิวิไลซ์ใดๆ

การไม่ปิดบังทำให้สะดวกใจไม่ต้องวางท่าที ผู้คนจะได้รู้ว่าผมไม่สันทัดเรื่องโน้นเรื่องนี้ ท่านใดมีความรู้จะได้เข้ามาช่วยเหลือ มันเป็นเช่นนี้จริงนะขอครับ ..ช่วงแรกที่เข้ามาเขียนบล็อก มีคนคอยแอบช่วยแต่งบล็อกให้ ในยุคที่เอาเพลงมาใส่ได้ ก็ยังรู้ใจอีกแน๊ะว่าเราชอบเพลง”ดีใจที่มีวันนี้” เจ้ากามนิตหนุ่มสอนเรื่องแต่งภาพใส่ภาพ บางท่านมาแนะโปรแกรมจำกัดจุดอ่อนคอมพิวเตอร์

สรุปว่าผมเรียนเปรอะไปหมด เรียนเท่าที่จำเป็นใช้งานเฉพาะหน้าเสียก่อน มีความประพฤติในการเรียนเยี่ยงนี้ เรียนนอกระบบ พูดและเขียนตามสไตล์นี้ ไม่ได้รู้ระบบระเบียบสายวิชาการอะไรหรอก ถ้าอ่านแล้วขัดหรือคันใจก็ขออภัย เป็นวิสัยของคนนอกระบบนะขอรับ

ปีนี้ลุงเอกจับไปเป็นนักเรียนโข่ง มีผมคนเดียวใน92คนที่เป็นข้าวนอกนา นอกนั้นเป็นข้าราชการ,ผู้เชี่ยวชาญ,ผู้บริหารอยู่ในระดับมืออาชีพ ช่วงแนะนำตัวเพื่อนร่วมห้องรู้ว่าผมมาจากบ้านนอก มีความรู้จำกัดก็เมตตาชวนคุยเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง

ได้รับไมตรีจิต

ได้รับการเอื้ออาทรความรู้

ได้รับการบริจาคความคิดและประสบการณ์ดีๆ

 

นับว่าโชคดีครับที่เกิดมาได้เรียน

ถ้าไม่ได้เรียนคงแย่กว่านี้แน่

ดังนั้น  ท่านใดจะสอนผม ให้ความรู้ผม ขอเชิญเลยนะครับ

ผมกระหายเรียนจริงๆนะ จ๊า-บอก-ไห้ !

แต่ไม่มีเงินจ่ายค่าเรียนพิเศษนะขอรับ

ขอจ่ายเป็น”กอด” จะได้ไหม?