ละคร สะท้อน ชีวิต
วันนี้ขณะนั่งทานข้าวมื้อเที่ยงกันได้ยินหลายๆ คน บ่นสะท้อนให้เห็นว่า ละคร แต่ละเรื่อง มีการแสดงให้เห็นบทหนัก ๆ อารมณ์แรงๆ ไม่ว่าจะเป็นนางเอกหรือตัวร้าย จนดูแทบไม่ออกแล้ว ว่า นางเอก ต้องเป็นอย่างไร อย่างเช่น คุณดา คุณดาว จากเรื่องดาวเปื้อนดิน และ หลายคนก็ บอกว่า เป็นห่วงเด็กๆ ที่ดูละคร แล้วยังไม่รู้เท่าทัน จำแต่ความรุนแรงที่เกิดขึ้น จำอารมณ์ที่รุนแรงไปใช้ในชีวิต ไม่ทราบว่าเด็กจะทันได้ดูผลการกระทำตอนหลังหรือเปล่าว่า ว่าช่วงหลังคุณดาวปรับเปลี่ยนอารมณ์ ตัวเองเป็นอย่างไร คุณดา ไม่รู้จักแม้กระทั่งคำว่าคนดี คืออะไร คนที่ทำไม่ดี จะเกิดผลอย่างไรบ้าง …
เช่นกันวันนี้ก้ามปู เปิดทีวี พร้อมกับการทำงานจึงไม่ได้ตั้งใจดูเท่าไหร่ แต่ได้ยินเสียงทีวี มีบทหนักๆ อีกแล้ว ทราบว่าเรื่อง ถึงร้ายก็รัก แต่ไม่แน่ใจว่า ตัวละครชื่ออะไรกันบ้าง ในใจก้ามปู ก็นึก ขึ้นมาทันที เอาอีกแล้ว ร้าย โดยไร้เหตุผล ทำทุกอย่างได้ เพื่อต้องการแก่งแย่งในสิ่งที่ตนเองต้องการ
แต่อีกใจหนึ่งก็คิดขึ้นมาทันที่ว่า ไม่มีทางหรอก คนเราที่จะคิดจะทำอะไร เค้าก็ต้องมี เบื้องหน้าเบื้องหลัง มีภูมิหลังที่ทำให้เกิดอารมณ์ และ ความคิดเช่นนั้นได้ และ ก็จริงอย่างที่ใจคิด เมื่อถึงตอนท้ายของบท ตัวละครได้นึกถึงอดีต ที่พี่สาว ต้องโดนทำร้ายร่างกายจากวัยรุ่น และโดนข่มขืน เกิดความเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ อย่างรุนแรง แม้ครั้งแรก ของความคิดจะบอกให้น้องสาว หนีไป เนื่องจากความหวังดีต่อน้องสาว แต่เมื่อ ตัวเอง ต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ก็อดไม่ได้ที่จะโทษน้องสาว และ คนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้าง และส่งผล ต่อพฤติกรรม ในปัจจุบัน
จากตรงนี้ก้ามปู มีมุมมองว่าทำอย่างไรเมื่อเราดูแล้วให้เรารู้เท่าทัน นำมาเป็นบทเรียนให้ตัวเราเอง ยอมรับคะ ว่าคนเราในสมัยนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องร้ายๆในชีวิต ไม่เรื่องใดเรื่องหนึ่ง ที่มาทำร้ายเราไปได้ แต่ เมื่อ พบแล้วเราจะทำอย่างไรที่จะไม่ให้จิตใจของเรา เปลี่ยนไป ตามเรื่องร้ายนั้นๆ ทำอย่างไร ที่เราจะรู้เท่าทันกับสิ่งเลวร้ายเหล่านั้น หลีกหนี หรือ หลีกเลี่ยง อย่าให้พบ เจอ
หากพบเจอแล้วทำอย่างไรที่จะ ทำให้สภาพจิตใจของเราคงที่อยู่ได้ ประคองจิตใจเราไม่ให้สั่นไหวไปตามสิ่งที่มากระทบ ทำอย่างไรให้เด็กรุ่นหลังได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ก่อนที่ จะ ไปทำร้ายคนอื่นๆ เสียมากมาย จนกว่าจะหมดฤทธิ์ ก่อนที่บั้นปลายของชีวิต จะกลายเป็นคนโรคจิต แบบในบทละคร
สวัสดี ปู หานไปนานน่ะ ทีมงานคิดถึง
/ทำอย่างไรให้เรารู้เท่าทัน เรื่อราวของละคร
/ก็มันอยู่ที่เราดู
/ดูหนังให้เป็นหนัง
/ดูละครให้เป็นละคร
/ดูบอบให้เป็นบอล
/ดูมวยให้เป็นมวย
/ดูเมีย (อันนี้สำคัญต้องมีทักษะและพิชาญอันล้ำลึก)ให้เป็นเมีย และ
/ดูการเมืองให้เป็นการเมือง แล้วจะดูอย่างไร
อันนี้สำคัญ วิจารณญาณที่ขึ้นหน้าจอทีวีไม่ใด้ช่วยอะไร
ปัญหาที่เด็กที่เด็วัยรุ่นท้องก่อนวัยอันควรเกิดจาก.....
เด็กในสมัยนี้ไม่รู้จัก หรือไม่เข้าใจคำว่า " ค ว ย" คือ คิด วิเคระห์ และแยกแยะ
การปลูกฝังฐานความคิดก็สำคัญ
/ถ้าเราซื้อคอมพ์ให้ลูกเล่นเกมส์ใด้
/เราก้ต้องซื้อรางหมากขุมให้เด็กเล่นเป็น
เอวังก็ด้วยประการะฉะนี้
สวัสดี น้องก้ามปู แก้ง่ายๆน้อง ไม่ดูมันซะเลย พี่ไม่เปิดทีวีดูละครเลย ทำใจไม่ไหวจริง แย่งกันอยู่ได้สมบัติชิ้นเดียว แล้วก็ว่าเกมทำให้เด็กชอบความรุนแรง ที่เห็นแสดงกันเกลื่อนเมืองก็รุนแรงกันทุกเรื่อง จริงมั๊ยคะ
อยากให้เมืองไทย มีละครประวัติศาสตร์ความเป็นชาติเยอะ ๆ เหมือนที่เรากำลังดูละครตอนยาว ๆ ของจีนหรือเกาหลี อย่างน้อยผมเชื่อเหลือเกินว่าเป็นการสอนวิชาประวัติศาสตร์ในตัวของมันเองได้เหมือนกัน
สวัสดีคะ บังหีม
ทุกอย่างมันอยู่ที่น้ำหนักของ "จิต" ในความคิดของน้องไม่ว่าเราจะพบเจออะไรที่ร้ายแรงแค่ไหน เพียงแค่เรามีน้ำหนักจิต สติ ที่ไม่วกวน เวียนว่ายอยู่กับมันมากเกินไป
หากเริ่มเข้ามาเราต้องกระชากใจเราคืนสู่ความเป็นจริงที่เรากำลังเป็นอยู่แล้วทำจิตให้อยู่กับสิ่งนั้นอย่างสมดุล คิดได้ค่ะ แต่อย่าคิดวกวน เพราะมันจะทำให้เราเวียนวนอยู่แค่นั้น ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยก มีเกิดแก่ เจ็บ ตาย คล้าย ๆ กัน(เพลงค่ะ) นี่คือความคิดของน้องนะค่ะปู ชอบค่ะที่นำเอาเรื่องนี้มาคุย เราดูเรื่องเดียวและคิดเหมือนกันเดะ
สวัสดีคะ พี่ NONGYAO - CHAMCHOY
สวัสดีคะคุณ แผ่นดิน
สวัสดีครับคุณ ก้ามปู
ละครน้ำเน่า แต่ละเรื่องคล้ายๆกันหมดแทบจะรู้ว่าขึ้นต้นอย่างนี้จะจบยังไง
แต่ที่แย่และร้ายคือ กิริยาท่าทางที่เหล่านางเอกนางร้าย ทำกันหนะช่างคล้ายกันหมดและฝังความรู้สึกไปทั่ว จนชาวบ้านเดี๋ยวนี้เรียนแบบกันไปหมดแล้ว แว๊ด ว้าย ตบ ตี กำลังจะเป็นวัฒนธรรมใหม่ที่พวกผู้กำกับยัดเยียดให้
สังเกตุดีๆ บ้านนอกตอนนี้โดยส่วนใหญ่ เวลาเมามากๆจะเป็นเหมือนในละครทีวีกันเลยทีเดียว ไม่เฉพาะเมาแย่งคู่แย่งผัวแย่งเมียก็มากมายเลยครับ มันคงฝังเข้าไปในใจคนหมดแล้ว
ชาวบ้านไม่เปรียบเทียบว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร มีแต่เรียนแบบและความสะใจ
แย่ครับวัฒนธรรมกำลังค่อยๆเปลี่ยนแปลง กดดันวิถีชีวิตให้ตกต่ำไปเรื่อยๆตามฐานะเศรษฐกิจ
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีค่ะ น้องก้ามปู
สวัสดีคะ อาจารย์ นายประจักษ์
สวัสดีคะน้อง น้อง
สวัสดีคะพี่ครูปู
ชีวิตยิ่งกว่าละคร
แค่เรามีน้ำหนักจิต สติ ที่ไม่วกวน เวียนว่ายอยู่กับมันมากเกินไป ขอบคุณมากคะน้อง กลับมาอ่านอีกครั้ง ชอบประโยคนี้จัง