ตอนหนึ่งจากบันทึก tag ควาลับของ...ครูมิม

  

    " หลังจากได้อ่านเรื่องราวความลับของครูมิมแล้ว ไม่ทราบว่าเป็นอย่างไรบ้างค่ะ ทีนี่ก็ถึงเวลาที่ต้องส่ง tag ต่อให้กับกัลยาณมิตร 5 ท่านแล้ว  คนที่ครูมิมอยากล้วงความลับ  คนใกล้ตัว ดังนี้ค่ะ พี่คนไม่มีราก(พี่โก๊ะคนดี)  พี่ใบไม้ย้อนแสง(พี่สาวที่แสนดี)  พี่แจ๋ว(jeawjingjing)พี่สาวที่แสนดีอีกคน  พี่จุฑารัตน์(NU11) และคนสุดท้ายคุณครูผู้มีอุดมการณ์อันแรงกล้า คุณครูข้างถนน ค่ะ 

       หลังจากที่โดนส่ง tag ความลับต่อจากคุณครูมิม คิดนานแสนนาน คิดแล้วคิดอึกว่าจะนำความลับอะไรมาเปิดเผย และบวกกับต้องเตรียมการประชุมใหญ่สมาชิกโครงการฯ ที่ผมทำงานอยู่จึงไม่มีเวลามาเขียนบันทึก และเลื่อนเวลาเขียน tag ความลับไปหลายวัน  คิดจะทำเป็นลืมที่โดนส่ง tag ความลับไปเสีย กลัวว่าเดียวคุณครูมิมจะงอน จึงฉลองศรัทธา คุณครูมิมสักหน่อย ปกติเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ค่อยมีลับลมคมใน  จึงไม่มีค่อยมีความลับ   บันทึกที่จะเขียนนี้อาจจะไม่เกี่ยวกับความลับเท่าไรก็ลองอ่านดู และมันอาจจะดีเหมือนกันเมื่อเราเขียนแล้วบางอย่างสิ่งบางอย่างเตือนสติเราได้ทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี

       ความลับที่ 1  ชื่อความลับว่า เฉียดตาย 

    ตอนสมัยเด็กๆดังที่กล่าวมาคือครอบครัวมีฐานะยากจนมาก เวลาไปโรงเรียนไม่มีเงินไปเลยสักสลึงเดียว ด้วยความที่อยากได้เงินมาซื้อขนมทาน จึงต้องรับจ้างหรือหาวิธีเพื่อให้ได้เงินมาเอง มีอยู่ครั้งหนึ่ง ได้ไปเก็บครั่ง (ไม่รู้ว่าท่านบล็อกเกอร์จะรู้จักครั่งหรือเปล่า) ครั่งที่เขาบล่อยบนต้นจามจุรี "บ้านผมเลือกว่าต้นฉามฉา" แล้วถึงเวลาเก็บเขาก็ตัดต้นจามจุรี เพื่อเก็บครั่งขาย ผมกับพี่ชายไปเก็บครั่งที่มันหล่นลงมาตามพื้นดินที่เขาเก็บไม่หมด เพื่อนำมาขาย ขีดละ 25 สตางค์  ขณะนั้นมีควายกำลังกินใบจามจุรีที่เขาตัดอยู่ เมื่อผมเข้าไกล้มัน มันคงนึกว่าผมจะไล่มันไป หรือจะทำร้ายมัน มันจึงใช้เขาขวิด ตรงหน้าท้องผม ผมจึงเอามือข้างขวากันไว้ เขาควายขวิดโดนแขนผม ซึ่งตอนนี้แขนขวาผมเป็นแผลจากเขาควายที่ขวิด ซึ่งตอนนั้นถ้าผมยกมือกันไว้ไม่ทันคงไม่ได้มานั่งเขียนบันทึกให้ท่านได้อ่านแน่นอน

          ความลับที่ 2  ความกลัว ที่ฝังใจ

       ผมเดินทางขึ้นเขาลงห้วยบุกป่าฝ่าดง ผมไม่เคยหวั่นกลัวอะไรทั้งนั้น แต่ผมกลับกลัวสิ่งหนึ่งและกลัวมากๆ  คือ กลัวฟ้าร้อง ฟ้าผ่า เป็นภัยธรรมชาติที่ผมกลัวฝังใจมาตั้งแต่เด็ก เวลาฝนตก และเกิดฟ้าผ่าฟ้าร้อง ผมจะหลบเขาไปในบ้าน ถ้าขณะที่ขี่มอเตอร์ไซด์ ผมจะรีบหลบเข้าไปในศาลาข้างทาง หรือไม่ก็หลบเข้าไปในบ้านชาวบ้าน ข้างๆทางนั้น

          ความลับที่ 3 ปัญหาสุขภาพ

        ผมมีโรคประจำตัวอย่างหนึ่ง คือ ปวดศีรษะ ผมมีอาการปวดศีรษะมาตั้งแต่เด็ก  ตอนเด็กๆไม่มีสถานีอนามัย ทุกครั้งที่ปวดศีรษะ แม่จะหาซื้อยาแก้ปวดให้ทาน   เวลาเครียด กับงาน หรือเรื่องส่วนตัวผมจะปวดศีรษทุกครั้ง ต้องหายาแก้ปวดมาทานตลอด หลังจากหายปวดศีรษะแล้ว จะมีเลือดกำเดาใหล โดยไม่ทราบสาเหตุ  จึงเป็นปัญหาสุขภาพอย่างหนึ่งผมจึงไม่อยากทำงานที่เคร่งเครียดจนเกินไป 

          ความลับที่ 4 นิสัยทำลายตัวเอง

     ผมเป็นคนคิดมาก มีปัญหาเข้ามานิดหน่อยก็คิดมาก คิดเกินกว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เป็นคนขี้น้อยใจ หัวก็ไม่ล้าน  (ขอโทษด้วยครับถ้าพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง อิอิ) เป็นคนขี้น้อยใจมากๆ  โมโห โกรธง่าย เป็นคนขี้โมโห ถ้าใครทำอะไรไม่ถูกใจสักอย่าง ช่วงหลังๆจะพยายามกดข่มอารมณ์โมโห อารมณ์โกรธนั้นไว้  แต่ถึงอย่างจะโกรธ โมโหอย่างไร ก็จะผูกพยาบาทอาฆาต กับคนที่ทำให้โกรธ หรือโมโหนั้น แบบว่าแล้วก็แล้วกันไป

        ความลับที่ 5 เป็นคนรักเด็ก

      ซึ่งเคยเปิดเผยมาแล้ว ครูข้างถนนโรคจิตชอบเด็กๆ คงไม่ว่ากันนะครับ คุณครูมิม ผมเป็นคนรักเด็กมากๆ (ไม่ใช่เด็กอายุ 17-18 นะครับ) เด็กตัวเล็กๆ รักโดยไม่แยกเชื้อชาติ สัญชาติ ศาสนา เห็นเด็กต้องเข้าไปอุ้ม และเอ็นดูสงสาร ทุกครั้ง ทุกครั้งที่ผมลงพื้นที่ ผมมักจะซื้อขนมหรือให้เงินกับเด็กที่น่าสงสาร เมื่อได้พบได้เจอกับพวกเขาเหล่านั้น ผมทำงานที่นี่ 2 ปีกว่าๆไม่มีเงินเก็บในบัญชี พอมีพอใช้ไปในแต่ละเดือนๆไปเท่านั้น เวลากลับบ้านแม่ยังให้เงินมาใช้ต่างหากแทนที่ผมจะให้แม่ใช้  เพราะแม่รู้ดีว่าผมทำงานที่นี่เป็นอย่างไร

    ความลับที่ผมมี เขียนได้สั้นแค่นี้แหละครับ ไม่ส่งต่อใครแล้ว กลัวว่าท่านบล็อกเกอร์ที่โดนส่งต่อ tag ความลับจะลำบากใจที่จะเขียน ครับ

     ขอบคุณครับ