การศึกษาธรรมะจะนำมาซึ่งความเข้าใจที่ถูกต้องว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความไม่แน่นอนของชีวิต แต่อยู่ที่จิตใจอันคับแคบที่เต็มไปด้วยความกลัว ต่อการเรียนรู้ต่างหาก

การเรียนรู้...

เป็นคำที่ผมเชื่อว่า  ผู้คนในพื้นที่เสมือนแห่งนี้เข้าใจและเข้าถึงเป็นอย่างดีนะครับ

ผมเองก็กำลังเรียนรู้  และค้นหาตัวตนภายในของตนเองอย่างต่อเนื่อง

 

การเรียนรู้ของแต่ละคนก็แตกต่างกันนะครับ...

เราเรียนรู้จากหลากหลายวิธี  ดดยหลักๆ  ผ่านการอ่าน เขียน  ฟัง  พูด  และการผ่านประสบการณ์ตรง..

ที่ผ่านมาเกือบทั้งชีวิตของเราอาจจะเป็นการเรียนรู้เรื่องราวภายนอก  กายใจของเรา...

 

  เมื่อเวลาผ่านไป  เสียงเรียกร้องจากภายในคงจะเสียงดังขึ้นว่า....

  เอ้ย..มึงกลับมาสนใจภายในตัวเองมากๆกว่าเดิมได้แล้ว...

 

  หลายคนคงจะผ่านประสบการณืชีวิต  ที่เป็นจุดหักเห  ให้เราสนใจเรื่องราวของการเรียนรู้ภายในตัวตนของเราเอง....  หรือหลายคน  อาจจะค่อยๆเป็นมาเรื่อยๆ..

   หลายปีก่อนผมได้ยินและเริ่มเรียนรู้คำว่า contemplative  education....

   หรือที่ท่านอาจารณ์  วิจักขณ์  พานิช  เรียกว่า  การเรียนรู้ด้วยใจ  อย่างใคร่ครวญ...

 

  หลังกลับจากเชียงราย  ผมได้ติดหนังสือของท่าน มา 2 เล่ม

  ทำให้เกิดอาการที่อ่านหนังสือแบบวางไม่ลงอีกครังทั้ง 2 เล่มครับ

  อ่านไปเหมือนเราถูกสั่นคลอนหลายๆเรื่อง  สะดุดในความคิด  ความรู้สึกและตัวตนบ่อยๆ..

 

  ดังย่อหน้าหนึ่งที่ขอนำมาอ้างถึงครับ...

    การศึกษาธรรมะ  คือการทำความเข้าใจหลักการและวิถีปฏิบัติ  เพื่อจะทำให้เราได้เข้าใจสิ่งต่างๆ  ที่เกิดขึ้นในชีวิต  ชีวิตอันรายรอบไปด้วยความไม่แน่นอน  ความเปลี่ยนแปลง  และความขัดแย้ง  ความเห็นที่หลากหลาย  เกิดเป็นความบีบคั้นที่แสนดกลาหล  ความโกลาหลที่ว่านี้มักจะถูกมองเป็นเรื่องที่เลวร้าย   เพียงเพราะเเรงต่อต้านของอัตตา 

   อันเป็นความพยามที่จะรักษาแบบแผนที่เคยชินของความคิด  ความเชื่อและวิถีชีวิตเดิมๆ  ที่เราใช้ในการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น  อะไรที่อยู่นอกกรอบการควบคกุม  ไม่สอดคล้องกับความคาดหวังของตัวตนอันคับแคบ  มักถูกตัดสินว่าเป็นปัญหา  กลายเป็นปมความทุกข์ที่เราไม่สามารถเข้าไปเผชิญกับมัน

   การศึกษาธรรมะจะนำมาซึ่งความเข้าใจที่ถูกต้องว่า   ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความไม่แน่นอนของชีวิต  แต่อยู่ที่จิตใจอันคับแคบที่เต็มไปด้วยความกลัว  ต่อการเรียนรู้ต่างหาก