ทุกวันนี้ที่ทำงาน ก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว ไม่คิดจะก้าวหน้า ไม่คิดจะเติบโต ไม่สนใจว่าจะต้องได้ 2 ขั้น ได้ซีสูง ๆ แค่คิดว่า "ขอให้เราได้เป็นส่วนนิดที่จะช่วยให้คุณภาพของลูก(คนอื่น)กับหลานๆของเราดีขึ้นบ้างก็พอ"

     ตั้งเรียนวิจัยจบ(จริง ๆ) มาจากวันนั้น 13 มิ.ย.  จนวันนี้ 25 มิ.ย. ก็ชีพจรลงเท้า เดินทางเป็นว่าเล่น นอนโรงแรมแทนบ้านไปซะแล้ว ... เหนื้อย เหนื่อย นะ กับการทำงานในช่วงนี้ นอนหลังเที่ยงคืนทุกวัน กินก็วันละแค่มื้อเดียว คิดว่าสิ้นปีงบประมาณ (กันยายน) น่าจะสวยเพรียวไปเดินแบบที่ฝรั่งเศสได้เป็นแน่ ...

     ช่วงนี้ทำงานไม่ได้ดั่งใจจริง ๆ  นี่ขนาดว่า เราใช้ KM กับ AAR เข้ามาจับกับการทำงานนะ ยังเหนื่อยสายตัวแทบขาด ผลของงานที่ได้ก็ยังไม่พึงพอใจเท่าที่ควร ... ทำ After Action Review กับตัวเองตลอด ว่าจุดนี้ ช่วงนี้ งานเราพลาดอะไร ต้องทำอะไรบ้าง ที่จะทำให้ผลของงานที่จะเกิดขึ้น มันดีขึ้นกว่าเดิม ... รู้ทุกเรื่องเลยนะ ... แต่แยกร่าง แบ่งภาค ทำไม่ได้  ถ้าวันนึงมี 48 ชม. ก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะทำทันอ๊ะป่าว ... เฮ้อ! เบื่อตัวเองจัง ... มีน้องถามว่า "ถ้าพี่เป็นอะไรไปเพราะการทำงาน พี่จะเสียใจมั้ย แต่ถ้าเป็นหนู หนูเสียใจนะ " แต่คำตอบสำหรับเรา "ไม่" ทุกวันนี้ที่ทำงาน ก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว ไม่คิดจะก้าวหน้า ไม่คิดจะเติบโต ไม่สนใจว่าจะต้องได้ 2 ขั้น ได้ซีสูง ๆ  ไม่สนใจว่าเงินเดือนจะขึ้นมากขึ้นน้อย เพราะมีเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้นอยู่แล้ว สนใจเพียง ทำอะไร แล้วได้อะไร คุ้มกับที่เอาเงินหลวงมาทำมั้ย และแค่เพียงคิดว่า "ขอให้ได้เป็นส่วนนิดที่จะช่วยให้คุณภาพของลูก(คนอื่น)กับหลานๆ(ของเรา) ดีขึ้นบ้างก็พอ " เพราะฉะนั้น ถ้าจะเป็นอะไรไปเพราะทำงานหนักเพื่อ  ก็น่าจะดีกว่า เป็นง่อยตายเพราะไม่ทำอะไรเลย ... (ท่านล่ะ..คิดว่าจริงมั้ย !)  คงไม่มีวันที่ ... บันทึกการเดินทางของ Kudoaw จะจบลง แล้วเปลี่ยนชื่อ เป็น "บันทึกการพักผ่อนของ kudoaw" เป็นแน่ ...