อย่าคิดว่าความรักเป็นสิ่งที่แน่นอนตายตัว..วันนี้ได้เขียนบันทึกนี้ไว้เตือนใจตัวเองในวันที่อ่อนไหวกับความรัก นำความรู้สึกมาแบ่งปันทุกท่านด้วยใจค่ะ...

 

อย่าฝืนใจรัก ถ้ามันไม่ใช่ ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะคบใครสักคนเพียงเพราะอยากจะมีใครสักคน อย่าเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เขามารัก เพราะจะทำได้ไม่นาน วันหนึ่งะเราจะรู้สึกเหนื่อยเพราะความรักที่ไม่เป็นตัวของตัวเองอย่าหลงในรสชาติของควมรักเสียจนลืมชีวิตประจำวันของตัวเราเอง หรือสูญเสียความเป็นส่วนตัว

 

คนที่พร้อมจะอยู่กับเรา โดยที่เราไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเลยในชีวิต คนที่พร้อมจะเดินหน้าเมื่อเราเดินหน้า  คนที่พร้อมจะถอยหลังไปกับเรา คนที่ไม่ยอมให้เราเดินตามหลัง..ขอเพียงเดินเคียงข้างกัน คนที่ไม่บังคับให้เราทำอะไรในแบบที่เราไม่ชอบ คนที่ไว้ใจ ให้อภัย ให้โอกาส ซื่อสัตย์และให้เกียรติเรา..นั่นแหละ คือคนที่รักเราจริง ..จงถนอมคนเหล่านี้ไว้ อย่าปล่อยให้เขาหลุดลอยไปจากเรา เพราะเราจะเสียใจ หากเขาเปลี่ยนไปหยิบยื่นความโชคดีที่ควรจะเป็นของเราให้คนอื่น

 

คนที่รักเราเพียงเปลือกนอกมีอยู่เยอะเหลือเกิน ชีวิตคนหนึ่งคน จะมีคนที่รักเราจริงผ่านมาสักกี่คน ใครที่บอกว่ารักเรา แล้วพยายามเปลี่ยนเรา ดึงเราให้เดินตามเส้นทางของเขา เขาไม่ได้รักเราจริงหรอก...เขารักตัวเอง จงเชื่อในพรหมลิขิต จงเชื่อในเหตุการณ์ที่นำความรักมาให้ อย่าบอกว่ารัก ถ้าไม่สามารถสบตาเขาได้อย่างบริสุทธิ์ใจได้ อย่าบอกว่ารัก ถ้าเราไม่รู้สึกวูบวาบเมื่ออยู่ใกล้ๆ อย่าบอกว่าไม่คิดถึง ถ้าหัวใจไม่อาจลืม อย่าบอกว่าคิดถึง ถ้าเพิ่งจากกันไม่ถึงหนึ่งนาที

 

อย่าปล่อยให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราหลุดลอยไป ลองคุยกันมากขึ้น รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วยใจ จะทำให้เรารู้ว่าเราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้รู้จักความรัก อย่าปล่อยให้ใครคนหนึ่งมีน้ำตา ทั้งที่อีกคนหนึ่งกำลังร้องไห้ อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งพูดทั้งๆที่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการฟัง ความรักต้องมาจากความรู้สึกของคนสองคน อย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหยิบยื่น แต่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการ

 

ความรักเป็นเพียงสายใยบางๆ ที่มันถูกหล่อหลอมขึ้นจากความรู้สึกต่างๆ ทั้งความอาทร ห่วงใย ห่วงหา คิดถึง ..ความอดทนจะทำให้อุปสรรคต่างๆ ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ความพยายามจะทำให้เราสองคนยังอยู่ ความไว้ใจจะทำให้ความรักของเรามั่นคง ความเสมอต้น..และเสมอปลาย จะทำให้ความรักของเราสวยงามและสุดท้ายความรัก ก็จะก่อตัวขึ้นเป็นความผูกพัน สิ่งเหล่านี้จะทำให้สายใยบางๆของความรัก กลายเป็นเชือกเส้นหนาที่ผูกเราสองคนไว้ด้วยกัน มันจะเป็นเชือกที่มัดเราไว้ด้วยกัน เป็นเชือกที่ทำให้เราไม่อึดอัด และเราจะไม่ดิ้นรน..ที่จะพยายามหลุดออกจากเชือกเส้นนี้

 

เมื่อได้เจอความรักที่ดีแล้ว..จงทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว อย่าปล่อยให้เขาโดดเดี่ยว อย่าปล่อยให้เขาเดียวดาย คิดถึงสิ่งดีๆ ที่เราเคยมีกัน อย่าลืมวันแรกๆ ที่เรารู้สึกกับคนๆ นี้ เขาเป็นคนที่ดีทีสุดแล้วสำหรับเรา พยายามรักษาเขาไว้ เพราะเมื่อเขาหลุดลอยไปแล้ว เราจะไม่สามารถเรียกความรู้สึกต่างๆ กลับมาได้อีก เหมือนเวลาที่ไม่สามารถเดินย้อนกลับ  ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะอดีตแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว อย่าทิ้งหัวใจของเราไว้กับอดีต อย่าคิดว่าอดีตไม่มีวันหวนคืน อย่าคิดว่าไม่มีพรุ่งนี้ อย่าลืมบทเรียนของเมื่อวาน

 

ทุกชีวิตยังมีหวังอยู่เสมอ จงปล่อยให้ชีวิตดำเนินต่อไป..วันหนึ่งถ้าชีวิตหวนคืนมาสู่ทางสายเก่า.. ที่เคยทำให้เรามีความสุข ระหว่างเดินทางในแต่ละก้าว จงอย่าเดินเลี่ยงมันไปอีก เพราะน้อยนักที่ถนนสายเดิมจะยังคงสภาพ เพื่อรอให้เราเดินย้อนกลับมา..

 

ลองเดินต่อไปสิค่ะ...บางที่เราอาจจะเจอจุดหมายปลายทางที่เราค้นหามาตลอดชีวิต ในเส้นทางที่เราเคยเดินเลี่ยงมันไปก็ได้...

 

ขอให้ทุกคนโชคดีในความรัก....จากใจครูมิมค่ะ