ระหว่างตัวกูของกู กับรักชาติ
มันไม่มีอะไรเป็นของใครมาตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว ทุกชีวิตเป็นสิ่งมีชีวิตแค่ ลมหายใจเข้า และออก หากไม่มีสิ่งนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเขาพระวิหาร ที่ไม่มีชีวิต หากมีแต่ตำนาน การจะเป็นมรดกโลกหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งสำคัญ การจะเป็นอาณาบริเวณของประเทศใด ก็หาใช่สิ่งสำคัญไม่ พวกเรากำลัง คิด คิด คิด ว่า อย่างนั้นอย่างนี้ ทุกข์แท้ๆ
แทนที่จะคิดเพื่อการทวงสิทธิ์ ของฉัน ของประเทศฉัน มาคิดกันเรื่องที่ว่า พวกเราจะช่วยสร้างตำนานดี ๆ ให้กับคนรุ่นหลังอย่างไร การทะเลาะเพื่อให้ได้คำว่า อัตตามา มันไม่ใช่ตำนานที่น่าชื่นชมแต่อย่างใดเลย ใดๆ ในโลกล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่และต้องสลายไปทั้งหมด เกิดจากดิน ก็ต้องกลับสู่ดินในที่สุด
โห โดนใจ นิ
เห็นด้วยครับ จงเรียนรู้เพื่อที่จะอยู่อย่างมีความสุข ปล่อยวางอัตตา ตัวตนลงบ้าง ใจจะได้เบาสบาย เป็นอิสระ ชีวิตจะได้มีความสุข
ขอให้มีความสุขมากๆนะครับ
ขอบคุณทุกความเห็นค่ะ เห็นข่าวแล้วเราคงทำอะไรไม่ได้นอกจากถือโอกาสฝึกอุเบกขาละกันค่ะ