ด้วยความจริงใจค่ะ

สวัสดีค่ะ..วันนี้เริ่มต้นด้วยฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอค่ะ

          หยุดไป  2  วัน  หลายท่านต้องไปเที่ยวกันสนุกสนานเนาะ..แต่  OOHOOH  เดี้ยงค่ะ..คงเป็นเพราะนอนดึกแล้วต้องตื่นแต่เช้าเป็นเวลาติดต่อกันหลายวัน  ร่างกายมันเลยประท้วงว่า  "ข้าไม่ไหวแล้ว"  แต่ก็แค่เป็นหวัดเองค่ะ  ช่วงนี้ก็เลยกลับบ้านเร็ว แล้วก็เข้านอนแต่หัวค่ำ  เสาร์ - อาทิตย์ ที่ผ่านมา  ไม่มีแรงจาเข้ามา G2K  จริง ๆ ค่ะ  ยอมแพ้ !

          วันนี้  ไม่ว่าเรื่องงาน  หรือเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามา  ทำให้ได้คิดอะไรหลาย ๆ อย่าง  กลับมาก็เลย  เออ..เนาะ..นำมาเล่าสู่กันฟัง  ณ  ที่นี้  ดี ๆ ก่า ๆ (โรคเก่ากำเริบ !)  คือว่า  OOHOOH  มีนิทานมาเล่าให้ฟัง..ถึงแม้ว่าคุณจะยังไม่นอน  ก็ฟังได้เพราะ  OOHOOH  ไม่ได้ตั้งใจมากล่อมหร่อกค่ะ

          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..นานนนนนมากกกกก..จนเกือบจะจำไม่ได้  มีบรรดาพวกมดแดง  ทำรังอยู่บนต้นไม้ด้วยความขมักเขม้น..อยู่มาวันหนึ่ง..นางพญามดแดงก็ได้ตายจากไป..ทิ้งให้เหล่าบรรดามดแดงทั้งหลาย  เฝ้าอาดูรกับการจากไปของนางพญามดเป็นยิ่งนัก  เนื่องจากต่อไปนี้  พวกมันต้องอยู่อาศัยเผชิญโลกนี้กันตามลำพัง..วันแล้ววันเล่า  1  เดือน  2  เดือน  3  เดือน  จนกาลเวลาล่วงเลยไปเป็นปี  กลุ่มมดงานก็มีความเห็นว่า  พวกตนเองจะอยู่กันเยี่ยงนี้  โดยปราศจากนางพญามด  หาได้ไม่  จำเป็นต้องคัดเลือกนางพญามดตัวใหม่เข้ามาเพื่อจะได้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร  และเป็นที่พึ่งพาของเหล่าบรรดาพวกมดต่อไป..

          วันนี้  จึงมีการประกาศข่าวการคัดเลือกนางพญามดออกไปทั่วสารทิศ..บรรดาพวกมดที่มีความแข็งแรงทั้งหลาย  ก็พากันมาสมัครเพื่อหวังจะได้เป็นนางพญามดกันในภายภาคหน้า..โดยไม่มีใครทราบเลยว่า..ในขณะที่รับสมัครนางพญามดอยู่นั้น..ข้าง ๆ รังของพวกมัน  มีมดตัวน้อย ๆ กำลังนั่งร้องห่มร้องไห้  จนเจ้ามดที่มาสมัครนั้นอดไม่ได้ที่จะถามว่า

ว่าที่นางพญามด  "พวกเจ้าร้องไห้กันทำไมรึ ?"

       มดตัวน้อย ๆ "เราคิดถึงนางพญามดตัวเก่าของเรา ท่านไม่น่ารีบจากเราไปเลย  ฮือ ๆ ๆ "

    ว่าที่นางพญามด  "มันเป็นเรื่องของธรรมชาติ  พวกเจ้าต้องทำใจเสียบ้างสิ..ว่าแต่ว่า  นางพญามดตัวเก่า  เป็นอย่างไรล่ะ ?  พวกเจ้าถึงได้โอดครวญกันมากเยี่ยงนี้ ?"

          มดตัวน้อย ๆ "นางเป็นพญามดที่ดีมาก  เป็นแบบอย่างให้เราได้ทุกอย่าง  ร่วมแรงแข็งขันกับเราได้  ถึงแม้จะด้วยสถานภาพของท่านที่ไม่ต้องทำงานก็ได้..ก็ตาม  วันไหน  ถ้าพวกเราเผลอไปขนอาหารที่เป็นพิษเข้ามาในรัง  ท่านก็จะตรวจสอบว่าอาหารนั้นไม่สามารถนำเข้ามาในรังได้  แล้วก็จะหาวิธีแก้ไขกันต่อไป  โดยไม่ดุด่าว่ากล่าวพวกเรา  เพราะท่านเห็นว่า  พวกเรายังเป็นมดตัวน้อย  ความคิดในการแยกแยะอาหารยังมีไม่มาก  ต้องมีพลาดกันได้  ท่านเข้าใจ   แต่พลาดแล้วก็ให้จำไว้เป็นบทเรียนเพื่อจะได้ไม่พลาดอีกในวันข้างหน้า"

          ว่าที่พญามด  ได้ฟังแล้วก็อึ้งทีเดียว  นี่แหล่ะหนอ..ความคิดของมดตัวเล็ก ๆ ถ้าแม้นแค่นางพญามดต่าง ๆ จะเก็บไปคิดและตรองดูแล้ว  บรรดามดทุกรังคงทำงานอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข..จริง ๆ ..จบค่ะ

          OOHOH  ไม่อยากทิ้งท้ายอะไรนะคะ..เพราะง่วงจัง  (ยาออกฤทธิ์)  เก็บไปคิดดูค่ะ  ราตรีสวัสดิ์