ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาแอมแปร์ลูกน้อยของแม่อ๋อย คนนี้
ได้รับเชื้อไวรัสเป็นหวัดตลอด...ระดับความแรง = 3 + ดังนี้
+ ที่หนึ่ง = ไอค็อกแค็ก และ I LOVE YOU
+ ที่สอง = มีน้ำมูก
+ ที่สาม = มีเสมหะ
แม่อย่างข้าพเจ้าก็พาไปหาหมอที่ รพ.หนองจิก กินยาตามหมอสั่ง.....อาการดูดีขึ้นตามลำดับ
เมื่อวานตอนเย็นหลังกลับจากโรงเรียน
แอมแปร์ : แม่อ๋อยขาลูก เจ็บหู
แม่ : ไหนแม่ดูซิ....เอ..ไม่เห็นมีอะไรนี่ลูก
แอมแปร์ก็ทานข้าวเย็น แล้วนั่งดูซีดีไดโนเสาร์กับพี่มอส
..................................................................................
พอตอนทุ่มกว่า ๆ ขณะแอมแปร์นอนดู " สุดแต่ใจจะไขว่คว้า " ก็บอกพ่อว่า
แอมแปร์ : พ่อสัมขาลูก เจ็บหู อีกแล้ว
พ่อ : เอ..เป็นอะไรหละลูก แม่อ๋อยไปเอาไฟฉาย
มาส่องดูหน่อยซิ
แม่อ๋อย : ส่อง...ส่อง...เอ..ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่น่า.....
..................................................................................
แอมแปร์อาบน้ำเข้านอนตอนประมาณ 3 ทุ่ม ส่วนแม่อ๋อยทำภารกิจสำคัญ คือ ไปเยี่ยมพี่น้องผองเพื่อนชาว G2K สำหรับพ่อสัมทำการบ้านอ่านสำนวนสอบสวนตามภาระงานของเขา
ใกล้เพลา 5 ทุ่ม แอมแปร์ตื่นมาร้องไห้......พ่อและแม่วิ่งไปดู เห็นแอมแปร์นั่งเอามือจับที่หูขวาพร้อมร้องไห้
พ่อสัม+แม่อ๋อย : ลูกเป็นอะไร...ร้องไห้ทำไม
แอมแปร์ : ลูกเจ็บหู เจ็บหูมาก ๆ แง...แง...แง..แง
พ่อสัมและแม่อ๋อยมองหน้ากัน...ถามอาการโน่นนี่...อุ้ม...ปลอบ...
แอมแปร์ก็ยัง แง..แง..แง..แง ปากก็พร่ำ เจ็บหู ...เจ็บหู...พ่อและแม่เห็นท่าไม่ดีพยักหน้าให้กัน...ด้วยความดีที่พอมีคงแคล้วคลาดปลอดภัย...เอาไงเอากัน...เอ้าพ่ออุ้มลูก...แม่เตรียมนม...เก็บของที่จำเป็น...ทุกอย่างพร้อม...ออกเดินทางได้...ไปร.พ.หนองจิกซึ่งอยู่ห่างไปประมาณ 8 กม.
..................................................................................
หมอเวรตรวจโน่นนี่ดูอาการแล้วฟันธงว่า...หวัดลงหู...ให้ยามารับประทาน...กว่าจะเสร็จก็เที่ยงคืนกว่า ๆ ....กลับบ้าน....
.................................................................................
อีตอนขาไปก็ท่องนโมตัสสะไปตลอด...ไม่มีอะไร..อีตอนขากลับนี่ซิ...ถนนขาไปขากลับ(ถนนมีไฟทางหลวงเปิดเป็นระยะ)มีรถเราคันเดียว...ใจหนาว ๆ.... ขับผ่านมาประมาณ 4 กม. สองข้างทางเป็นทุ่งหญ้ามีพุ่มไม้สลับบ้างไม่มีบ้านเรือน...ในระยะสายตา...เห็นวัยรุ่นขับรถมอเตอร์ไซค์ฝั่งถนนขาไป...แต่ไม่เปิดไฟ..รถเคลื่อนมาตรงกัน...วัยรุ่นกลับรถวนกลับมา...
แม่อ๋อย : พ่อสัมท่าไม่ดีแล้ว...เหยียบรถเร็ว
พ่อสัม : ใช่แล้ว..แม่อ๋อยปรับเบาะให้ราบและนอนลงกับ
ลูก
( ขณะที่ปากบอก ตาพ่อสัมก็ดูกระจกหลัง เท้าก็เร่งความเร็วรถ )
พ่อสัม : มันเร่งความเร็วตามมา...เอาเถอะ..เป็นไงเป็นกัน
(ขณะนั้นข้าพเจ้าระลึกถึงคุณบิดามารดา สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย)
ก่อนที่มอเตอร์คันดังกล่าวจะตามทันและมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น...โชคดี...ถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้ว...พ่อสัมเลี้ยวรถเข้าหมู่บ้าน...จอดหน้าบ้าน...หันไปมองที่ถนนใหญ่..เห็นมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าวจอดมองมาและเลี้ยวรถกลับไป.....
เฮ้อ...แคล้วคลาดปลอดภัย...
สวัสดีครับ
ลุงเอกอ่านแล้วสงสารจับใจเลยครับ ขอสิ่งศักดิ์สิทธ์ช่วยคุ้มครองครอบครัวนี้และทุกๆครอบครัวที่นั่นให้อยู่รอดปลอดภัยด้วยครับ
ลุงเอกเพิ่งไปปัตตานีเมื่อวานนี้เอง
ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ครอบครัวน้องแอมแปร์นับถือ ประกอบกับคุณงามความดี ความบริสุทธิ์แห่งจิตใจ จงปกปักษ์คุ้มครอง น้องแอมแปร์และครอบครัว มีสุขภาพกาย ใจ ที่แข็งแรงนะคะ เพื่อน ๆ ทุก ๆ คนเป็นห่วง และขอมอบกำลังใจก้อนโต ๆ ให้ค่ะ ^_^
ขอให้หายเร็วๆนะหนูแอมแปร์
ที่นี่ หวัดลงหัวใจ อิ อิ
แวะมาเยี่ยม
และเป็นกำลังใจให้น้องแอมแปร์ครับ
ฝากจุ๊บ 1 ที
+ ครูสุน้องรัก...ขอบคุณมากค่ะ
+ พี่เองก็เพิ่งเจอกับตัวเองแบบ 3 คนพ่อแม่ลูกแบบนี้เป็นครั้งแรก
+ แต่ที่เจอตอนอยู่ร.ร.กับเพื่อน ๆ ครู มี 4 ครั้ง ครั้งที่เลวร้ายสุด ๆ คือ โดนปิดทางเข้าออก...ร.ร.ในละแวกเดียวทั้ง 7 โรง ที่มีถนนเชื่อมโยงถึงกันและสามารถ ออกถนนใหญ่ได้ทั้ง 4 เส้นทาง โดนโรยตะปูเรือใบ มีเสียงปืนยิงขู่จากทุกทิศทาง ทหารที่ขับมอเตอร์ไซค์มาโดนยิงใส่ใกล้ ร.ร.พี่ ส่วนทหารที่เดินเท้ามาช่วยก็เจอระเบิดที่วางไว้ต้องกู้กันอีก เหตุเกิดตั้งแต่ บ่ายสองครึ่ง กว่าเฮลิคอปเตอร์จะบินมาโรยตัวทหารมาคุ้มครองปาเข้าไป ห้าโมงเย็น..พี่โทรบอกแม่และพ่อแอมแปร์ว่าถ้ายังไงเราก็ได้คุยลากันแล้ว..เหตุการณ์ครั้งนั้น ร.ร.ละแวกนี้ปิดไป 1 สัปดาห์ ทหารเข้าเคลียที่ละบ้านเลย...
+ ชีวิต คือ ชีวิต
+ ขอบพระคุณมากค่ะลุงเอก...สำหรับกำลังใจ
+ ในใจลึก ๆ ลึกมากๆยังรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ อยู่ค่ะ
+ แต่ ชีวิต คือ ชีวิต เมื่อถึงเวลาก็ต้องไป..
+ หนูอ่านนิตยสาร ค.ฅน ฉบับปัตตานี อ่านชีวิตยายคนหนึ่งในหมู่บ้านเทียรยา อ่านไป ร้องไห้ไป...และเก็บเอาความแข็งแกร่งของยายมาเป็นกำลังใจให้ตัวเองจนถึงทุกวันนี้
+ ลุงเอกมาที่ปัตตานีแล้วเป็นอย่างไรบ้างค่ะ...
+ ความหวังแห่งสันติสุขจะมาช้าเร็วเพียงใดค่ะลุงเอก
+ สงสารเด็ก ๆ จังเลยค่ะ...วัยต้องศึกษาเล่าเรียน ร.ร.อยู่ใกล้ป่าชายเลนแต่นำเด็กไปสอนจากแหล่งจริงไม่ได้
+ เด็ก ๆ ที่นี่เสียโอกาสหลายอย่างในการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้
+ ลุงเอกรักษาสุขภาพกายและใจด้วยนะค่ะ
+ ขอบพระคุณมากค่ะคุณครูพี่ปู..สำหรับกำลังใจและสิ่งดี ๆ ที่มอบให้เสมอมา
+ เพลานี้แอมแปร์หลับคร็อกฟี้ ๆ แล้วค่ะ..อาการดีขึ้นมาก
+ วันนี้แอมแปร์ไม่ได้ไป ร.ร.พ่อสัมลางานเฝ้าน้อง เพราะวิเคราะห์กันแล้วงานของแม่คืองานสร้างคนสร้างชาติมีความสำคัญสูง...ไม่ต้องลา
+ ขอบคุณค่ะ
+ ขอบคุณหลายเด้อ ๆ ครูโย่งน้องรัก..สำหรับกำลังใจ
+ ขอ 1 ที ให้ 5 ที่เลยเอ้า...
+ พี่ไปเยี่ยมพ่อเสือโย่งและผองเพื่อนมาแล้ว...
+ ดีใจด้วยสำหรับขั้น W.B
+ หวังว่าในไม่ช้าขั้นต่อไปคงตามมา
+ ครูโย่งเสียอย่าง...ห้าห่วงทนหายห่วง
+ ฮา ๆ เอิ้ก ๆ
+ ขอบพระคุณมากค่ะท่านพี่เกษตรยะลา
+ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ...
+ ท่านพี่ก็เหมือนกัน...ขอให้คุณพระคุ้มครองตลอดไป
+ แอบไปทานกล้วยตากมาแล้วค่ะ...ตื่นเต้นไหมค่ะกับการออกพื้นที่
+ แบบใจพรื้อโฉ้....นะค่ะ
+ ทานกล้วยตากท่านพี่แล้วหวนระลึกถึง " กล้วยย่าง " ของแม่
+ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายคุ้มครองท่านพี่เช่นกันค่ะ
+ รักษาสุขภาพกาย และใจด้วยค่ะ
+ + ขอบพระคุณมากค่ะท่านพ่อครูบา...สำหรับกำลังใจ
+ ในใจลึก ๆ ลึกมากๆยังรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ อยู่ค่ะ
+ แต่ ชีวิต คือ ชีวิต เมื่อถึงเวลาก็ต้องไป..
+ หนูอ่านนิตยสาร ค.ฅน ฉบับปัตตานี อ่านชีวิตยายคนหนึ่งในหมู่บ้านเทียรยา อ่านไป ร้องไห้ไป...และเก็บเอาความแข็งแกร่งของยายมาเป็นกำลังใจให้ตัวเองจนถึงทุกวันนี้
+ หนูหวังให้สันติสุขกลับมาเร็ว ๆ ค่ะ
+ สงสารเด็ก ๆ จังเลยค่ะ...วัยต้องศึกษาเล่าเรียน ร.ร.อยู่ใกล้ป่าชายเลนแต่นำเด็กไปสอนจากแหล่งจริงไม่ได้
+ เด็ก ๆ ที่นี่เสียโอกาสหลายอย่างในการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้
+ พ่อครูบารักษาสุขภาพกายและใจด้วยนะค่ะ
ฮัลโหลคุณแม่อ๋อยน้องแอมแปร์คะ
มาหาแม่อ๋อยและมากอดน้องแอมแปร์ค่ะ ^^
น้องจ๊ะ...
กอดน้องแอมแปร์ให้น้องอุ่นๆ นะจ๊ะ แล้วเอาไวรัสมาให้หมดๆ น้องจะได้หายไวๆ ด้วย ^^ น้องเราแข็งแรงอยู่แล้ว ^^
+ สวัสดีตอนเช้าค่ะท่านพี่จ๊ะ...
+ มาแต่เช้าเลย กะ หนูต้อม...
+ ดีใจจังตื่นเช้ามาก็เจอ..คนที่รักและคิดถึงเสมอพร้อมกันทั้ง 2 คน
+ นี่ไงรักของชาว G2K
+ ท่านพี่...บ้านอยู่ทางเหนือเขาเลยเรียก...หวัดขึ้นหู..
+ ส่วนบ้านอ๋อยอยู่ทางใต้เขาเลยเรียก..หวัดลงหู
+ ฮา ๆ เอิ้ก ๆ
+ หวัดดียามเช้าแก่ ๆ หนูต้อม...
+ ไม่อยากบอกว่าพี่...เพิ่งตื่น...
+ แอมแปร์กำลังทานข้าวมันไก่...
+ น้าต้อมเจ้าขา...มาทานกับแอมแปร์ซิค่ะ
+ กอดกันให้กลมเลย....
+ กอด.................
* ได้ฟังเพลงนี้ แล้วสดชื่นทรวง
* คิดถึง ป่ายาง .. ทิวแถว ปั่นจักรยาน
* ไม้ไหว ยางเอน อ่อนตาม .. บริสุทธ์
* สวรรค์ บนดิน งดงาม ธรรมชาติ
* เข้ามาดูตั้งแต่เมื่อคืนค่ะ จิ๊กภาพงามไปแล้วนะคะ งามมากค่ะ
* ขอให้คุณแม่ และน้องแอมแปร์ ปลอดภัยทุกวันคืนค่ะ
น้องแอมแปร์ ทานน้ำส้ม น้ำเปล่า เยอะๆ ... อาบน้ำด้วยหัวหอม ลองดูนะคะ คุณแม่ ...
น้องแอมแปร์ อย่าลืม ทานนมถั่วเหลือง และ น้ำเต้าหู้ทุกวันนะคะ ช่วยได้เยอะค่ะ จะได้มีแรงรำมโนราห์ ไงคะ .. พี่ปูชอบค่ะ
ด้วยรักและหวังเหวิดเสมอ นิรันดร์
+ สวัสดีค่ะน้องปู และ น้าปูที่รักและคิดถึง
+ แอมแปร์กำลังนอนดู " เจ้าพลูโต & โดนัลดั๊ก "
+ พี่บอกว่าน้าปูมาเยี่ยมมาดูเร็ว...
+ หล่อนบอก " เดี๋ยวก่อนแม่...ลูกกำลังดู เจ้าพลูโต & โดนัลดั๊ก อยู่..แม่ไม่เห็นหรือไง...แม่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ "
+ นี่แหละน้าปู....เด็กน้อยไร้เดียงสา...เอานิยายไม่ได้
+ สำหรับภาพ พี่เอาไปเป็นของขวัญครบรอบ 1 ปีเจ้าแล้ว
+ รักและคิดถึงเจ้าเสมอค่ะ