+ + ขอบพระคุณมากค่ะท่านพ่อครูบา...สำหรับกำลังใจ

+ ในใจลึก ๆ ลึกมากๆยังรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ อยู่ค่ะ

+ แต่ ชีวิต คือ ชีวิต เมื่อถึงเวลาก็ต้องไป..

+ หนูอ่านนิตยสาร ค.ฅน ฉบับปัตตานี อ่านชีวิตยายคนหนึ่งในหมู่บ้านเทียรยา อ่านไป ร้องไห้ไป...และเก็บเอาความแข็งแกร่งของยายมาเป็นกำลังใจให้ตัวเองจนถึงทุกวันนี้

+ หนูหวังให้สันติสุขกลับมาเร็ว ๆ ค่ะ

+ สงสารเด็ก ๆ จังเลยค่ะ...วัยต้องศึกษาเล่าเรียน ร.ร.อยู่ใกล้ป่าชายเลนแต่นำเด็กไปสอนจากแหล่งจริงไม่ได้

+ เด็ก ๆ ที่นี่เสียโอกาสหลายอย่างในการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้

+ พ่อครูบารักษาสุขภาพกายและใจด้วยนะค่ะ