จิตสำนึกต้องเกิดจากการมองเห็น การสัมผัสด้วยประสาททั้งห้า ...

ทุก ๆ ภาคเรียน ... การเสียชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยท้องถิ่นมีสาเหตุมาจากการขับขี่มอเตอร์ไซค์ ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุรถล้ม รถชนกัน เมาแล้วขี่ ขี่แล้วเมา (ล้ม) ไม่เสียชีวิต ก็นอนแอดมิตกันยาวนาน บางคนก็เอ๋อ ๆ เบลอ ๆ เพราะมีการกระทบกระเทือนทางสมองอย่างนัก และส่วนใหญ่ที่เกิดเหตุร้ายแรงขึ้น คือ ไม่สวมหมวกกันน็อค จึงทำให้จากที่น่าจะไม่หนักมาก ก็หนักขึ้นมาทันที เพราะไม่มีอะไรมาป้องกันหัวและสมอง

เด็กเรียนมหาวิทยาลัย อายุอยู่ประมาณ 18 - 23 ปี ยกเว้นพวกเรียนภาคพิเศษ ทำงานแล้ว พวกนี้จะอายุเยอะกว่าค่าเฉลี่ยของเด็กภาคปกติ ถือเป็น วัยรุ่นตอนปลาย ก่อนเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ทำอะไรก็จะเชื่อเพื่อนมากกว่าเชื่อผู้มีอาวุโสกว่า อย่างครูกับอาจารย์ หรือ แม้กระทั่งพ่อแม่ อันมาจากวัยใช้แรงเยอะ (ไม่ใช่ แรงเยอร์)

ผมเองก็มีพาหนะหลัก คือ รถมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ อยู่คันหนึ่ง ทุก ๆ ครั้งที่ไปไหนผมจะสวมกันน็อคทุกครั้งจนเป็นนิสัย

ผมลองมาถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่า ทำไมผมจึงสวมหมวกกันน็อค ? คำตอบง่าย ๆ ก็คือ ผมกลัวตาย ผมไม่ต้องการให้พ่อกับแม่เสียใจ อีกประการหนึ่ง ผมยังไม่ได้ตอบแทนพระคุณของพ่อแม่เลย แล้วผมจะเสี่ยงตายโดยความประมาทอย่างนั้นทำไม รักความสบายแบบที่วัยรุ่นพวกนี้คิดทำไม

การสอนนักศึกษาของผมในทุก ๆ วิชา ผมพยายามที่จะสอดแทรกเรื่องราวของ "การสวมกันน็อคเพื่อใคร ?" อยู่เสมอ มันเป็นคำถามที่ผมชอบถามว่า

  • ทำไมถึงไม่ชอบสวมหมวกกันน็อค ?

คำตอบมีอยู่ไม่กี่คำตอบจากปากวัยรุ่นที่ไม่เคยคิดถึงพ่อแม่ นอกจากคิดถึงแต่ตัวเอง คือ

  • มันรำคาญครับ อาจารย์
  • มันไม่เท่ห์ครับ อาจารย์
  • ไกล ใกล้แค่นี้เองครับ อาจารย์
  • มันมองเห็นไม่ชัดครับ อาจารย์

แต่ยิ่งไปกว่านั้น มีเด็กคนหนึ่งตอบว่า

  • ผมไม่ใส่หรอกครับ เพราะว่า คนเราจะถึงที่ตาย ก็ต้องตาย ถ้าผมไม่ถึงที่ตาย ผมก็ไม่ตาย (แต่มันลืมไปอย่าง ถ้าพิการขึ้นมา ใครคือคนต้องมาดูแลเหรอ ฮึ)

ถามต่อไปว่า แล้วการใส่หมวกกันน็อคเพื่ออะไรครับ ?

คำตอบ คือ

  • ป้องกันตำรวจจับครับ
  • กันอุบัติเหตุครับ (รู้ แต่ไม่ทำ)

ผมก็พยายามสอนเขาว่า ... ป้องกันตำรวจจับไม่สำคัญมากกว่าชีวิตของพวกเราเอง

ผมมักจะใช้ตัวอย่างของผลที่เกิดจากการไม่สวมกันน็อคว่า เป็นอย่างไร ?

ตาย ดีกว่า พิการ ... เพราะตาย พ่อแม่ก็เสียใจแป๊บเดียว แต่ถ้าพิการ พ่อแม่ต้องมานั่งหยอดข้าว ให้ตลอดอายุขัยของเธอ พ่อแม่เธอแก่แล้ว เธอต้องการอย่างนั้นหรือ ?

แค่ไม่สวมกันน็อคแค่นี้ เป็นเรื่องหนักขนาดนี้เชียวหรือ พวกเด็ก ๆ คงคิด แต่เด็ก ๆ มักจะไม่ค่อยมองให้ไกล ๆ มองแค่เอาความสบายส่วนตัวก่อน ความรักที่มีต่อพ่อแม่

ผมยังพยายามควานหาสื่อวีดิทัศน์ที่เป็นเรื่องราวเหล่านี้ แต่ยังหาไม่ได้

 

ได้แต่สอนเขาได้เพียงนี้ ... หรือจะเอาไปดูอาจารย์ใหญ่ที่คณะแพทย์ดี อันนี้คิดอยู่

จิตสำนึกต้องเกิดจากการมองเห็น การสัมผัสด้วยประสาททั้งห้า ...

การสอนคนให้มีจิตสำนึก ... ยากชะมัด

 

ดังนั้น ผมจึงอยากขอถามว่า สอนอย่างไรจึงจะทำให้นักศึกษาเกิดจึตสำนึกในการสวมใส่หมวกกันน็อคเพื่อตัวของเขาเอง ?

แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะครับ .. เรื่องนี้สำหรับผม สำคัญมาก

 

บุญรักษา ครับ :)