บุญอะไรของเราวะนี่...กินฟรีอยู่เรื่อยเลย...ต้องขอบคุณในน้ำใจมิตรไมตรีที่ดีงามของทุกท่าน

ยามเช้าก่อนแปดโมงผมตามดวงตะวันส่องแสงแรงมาถึงใบหน้าช่างตรงเผ่งอะไรเช่นนั้นเมื่ออยู่บนถนนจากเกาะหมีตรงไปเมืองสงขลาวันนี้ช่วงขาเข้าตัวเมืองสงขลารถเคลื่อนตัวไปใช้ความเร็วระดับ 60   เป็นส่วนใหญ่ 

 เมื่อเข้าที่ทำงานแล้วก็เจอเพื่อนรุ่นน้องมาทักทายคุยกันไปในหลายเรื่องด้วยความที่ใหม่ด้วยกันในที่ทำงานใหม่  เขาควักบัตรที่มหาวิทยาลัยพึ่งให้เมื่อ  6  มิ.ย. ที่เขาตื่นเต้นเอาให้ดูคือตรงกับวันเกิดเขาพอดีเลยละ...

พอสายแก่ ๆ ผู้ใหญ่ก็แวะเวียนมาทักทายหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกันตามประสาคนลูกทุ่งนะ  พอใกล้เที่ยง  อาจารย์ครับเดี๋ยวเราไปทานข้าวเที่ยงกันนะ...เสียงจากผู้ช่วยคณบดีหลังจากมาคุยกันพอหอมคอแล้ว...ได้เลยละ  ขณะเดินผ่านที่รถผมจอดพอดีผมเลยชวนไปรถผมนะ 

 เรารวมเป็น 5 คนไปที่ร้านนอก มอทักษิณ  กินกันไปคุยกันไปส่วนมากเพื่อน ๆ มักถามผมเรี่องราวของอินเดียนะเช่น ระบบวรรณะ  พราหมณ์จน ๆ มันจะทำงานแบบพวกศูทรมีบ้างไหม  อาจารย์ประทับใจอะไรในอินเดียที่เมืองไทยไม่มีนะ...

คุยกำลังมันเห็นเพื่อน ๆ ยกมือไหว้หันไปตามผมก็ยกมือไหว้เหมือนกันเป็นชุดคณบดีพวกเรามากันหลายคน...เออ..พามาเลี้ยงต้อนรับอาจารย์ใหม่รึ..แล้วแวะมาคุยพอหอมปาก 

 ผมจ่ายตังต์โต๊ะนี้ด้วยนะ ...คณบดีสั่งคนของร้านนั้น...เออ...บุญอะไรของเราวะนี่...กินฟรีอยู่เรื่อยเลย...ต้องขอบคุณในน้ำใจมิตรไมตรีที่ดีงามของทุกท่านที่พบเจอนะ  ที่ทำงานคุณมีอย่างนี้ไหมนี่.. ฮิ ฮิ ฮิ.