สังกัป  (Concept) ของการถ่ายภาพมีดังนี้ ดอกไม้ เบิกบาน สวยงาม แต่ก็ต้อง ร่วงโรย ในภาพนั้นถ่ายเฉพาะ ดอกไม้ ที่กำลังเบิกบาน ดูสวยงาม มนุษย์เรามักจะให้ความสำคัญเฉพาะ ช่วงเวลาที่ดอกไม้เบิกบาน หรือพูดอีกนัยยะหนึ่งก็คือ มนุษย์แสวงหาแต่ความสุข ความสวยความงาม เฉพาะหน้าโดย ลืมตระหนักว่า ความงดงาม ความสุข ที่เห็นเฉพาะหน้านี้ ไม่จีรังยั่งยืน แต่ถ้าเป็นไปได้ เราก็อยากที่จะมีช่วงชีวิตที่เบิกบานเช่นดังดอกไม้ในภาพเสมอไป มิใช่หรือ อะไรคือ ดอกไม้แห่งความเบิกบาน ที่ยั่งยืนเล่า..

ท้องฟ้ามีทั้งยามที่ปลอดโปร่ง และ ยามที่กำลังจะเกิดเมฆฝน เปลี่ยนแปลงพลิกแพลงได้ตลอด   ก็ในเมื่อโลกของเรามีวันฝนตก กับวันฝนไม่ตก ไฉนเราจึงไม่ตระเตรียมร่ม ตระเตรียมเสื้อกันฝน หรือตระเตรียมหาที่หลบฝนเอาไว้    ในยามที่เรามีความสุข  แสงแดดสายลม พัดเอื่อยๆ หากเราไม่รู้จักตระเตรียม ศีลธรรม กรรมดี เอาไว้ประดุจดังตระเตรียม เสื้อกันฝน ชีวิตของเราก็ย่อมที่จะต้องเปียกปอนกับ พายุแห่ง กิเลสตัณหา และอุปาทาน และจะต้องหนาวเหน็บเพราะพายุแห่งอุปสรรคโศกาดูร อยู่ร่ำไป

โลกเรามีสองช่วงเวลานั่นคือ มีช่วงเวลามืด มีช่วงเวลาสว่าง ช่วงเวลามืดเป็นช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน ช่วงเวลาสว่างเป็นช่วงเวลาแห่งการดิ้นรนต่อสู้ เมื่อถึงเวลาพักผ่อน เราก็ควรพักผ่อนอย่างเต็มที่ เมื่อถึงเวลาแห่งการดิ้นรนต่อสู้ เราก็ควรดิ้นรนต่อสู้อย่างเต็มที่เช่นกัน ในช่วงเวลาแห่งความสว่างนั้นก็ขอให้เป็นช่วงเวลาแห่งความสว่างสมดังชื่อ เรามีเวลาไม่นานนักในการอาศัยอยู่ในโลกธรรมดาๆใบนี้  ท่าน ติช นัท ฮันท์  กล่าวไว้ในหนังสือ 'ขอบคุณสรรพสิ่ง'   ว่า   ชีวิตเราเต็มไปด้วยเรื่อง 'ธรรมดา'   เช่น ตื่นมาอาบน้ำ แปรงฟัน ขับรถไปทำงาน กินอาหารเที่ยงกับเพื่อนในที่เดิมๆ ตอนเย็นกลับมาก็เห็นหน้าภรรยาหรือสามีคนเดิมๆ ใส่ชุดธรรมดาๆ หน้าตาเราหรือก็ธรรมดาๆ  เราส่วนใหญ่แล้วก็เป็นคนธรรมดาๆ มีชีวิตธรรมดาๆ กันทั้งนั้น   แต่ถ้าความธรรมดานี้หมดไปล่ะ? เช่น อยู่ดีๆ ลูกเราเกิดเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือสามีเราถูกรถชนตาย หรือเราถูกไล่ออกจากงานที่เราเบื่อแสนเบื่อ  เรื่องก็จะ 'ไม่ธรรมดา' ไปในทันที   และในเวลานั้นเอง เราจะหวนมาคิดเสียดายความ 'ธรรมดา' จนใจแทบจะขาด ให้เรารีบชื่นชมกับความ'ธรรมดา' ที่เรามี และใช้ชีวิตประหนึ่งว่า สิ่งนั้นคือสิ่งมหัศจรรย์ของจักรวาล เพราะสิ่งธรรมดาๆ แท้จริงแล้วคือ สิ่งที่พิเศษที่สุดแล้ว