จริง ๆ คิดว่าบางทีก็ร้องไห้เพราะ"สุข"นะ

ทำไม..ร้องไห้...ร้องไห้ทำไม

นั่นสินะคะ เป็นคนร้องไห้เก่งมาก 

ดูหนังรักเศร้าเคล้าน้ำตา..ร้องไห้

หนังรักซาบซึ้ง..ร้องไห้

อ่านหนังสือโดนใจ(ปราย พันแสง,งามพรรณ เวชชาชีวะ ,วรรณกรรมแปลบางเรื่อง-ต้นส้มแสนรักฯลฯ)ร้องไห้

คิดถึงลูก ไปเป็นนักเรียนประจำ บางทีแอบสงสารและกังวลว่าไม่อิสระมากไปหรือเปล่า แอบน้ำตาซึม..ร้องไห้

....คงเป็นเพราะเรา มีนิวรณ์ มากไป...จะเข้าข่าย"ยึดติด" มากไปหรือเปล่า....อิน..เกินไป

....หรือเราร้องเพื่อระบายออกทางอารมณ์...ventilate แบบง่าย ๆ เพราะร้องหนึ่งโฮแล้วก็หยุด....แล้วตัดฉับ..เลิกคิด

....ร้องไห้แทนการ"คิด"

....ร้องไห้เพื่อไม่ต้องปวดหัว

....ดู ๆ ไป ไร้เหตุผล

....แต่ไม่ร้องซ้ำนะคะ

....ร้องแล้วร้องเลย

....หยุดแล้วก็แล้วกัน

เคยไปเขียนตอบในบันทึกคุณแจ๋วจริง ๆ เกี่ยวเนื่องเรื่องนี้ด้วย  ว่า เมื่อมีทุกข์ในหัวใจ ทำอย่างไร

จริง ๆ ตัวเองคิดว่าบางทีก็ร้องไห้เพราะ"สุข"นะ

 

***ร้องไห้จริง ๆ ไปสักหนึ่งช็อต

ตามด้วยลาเต้ฮ็อตฮิตตลอดกาล

หัวใจแช่มชื่นเบิกบาน

แต่งกลอนหวานหวานดูภาพสวยใส

บางคราริอ่านวาดเขียน

โป๊ยเซียนเลียนแบบตามยังไม่ไหว

ศิลปะ ร้องเพลง เกะ(กะ)เข้าไป

หัวใจร้องไห้..หายเอง***

 

คิดคำนึงในวันที่เพิ่งแอบร้องไห้คิดถึงลูก..