โยมหมอนี่ หูไวดีนะ

   เทศกาลการแสวงบุญแดนพุทธภูมิ เริ่มใกล้เวลาจะยุติแล้ว เมื่อย่างเข้าเดือนเมษายนของทุกปี เพราะอากาศในประเทศอินเดีย เริ่มทวีความร้อนขึ้นทุกที เห็นพระท่านเล่าว่า ถึงคราวที่ร้อนจัดๆ เวลานั่งฉันภัตตาหาร เหงื่อจะไหลออกทั่วตัว จนเปียกชุ่ม กลางวันต้องอยู่ตามโคนต้นไม้

 คิดๆแล้ว พระธรรมทูต ตลอดจนคนไทย ที่ไปปฏิบัติงาน ที่อินเดีย ล้วนเป็นผู้มีความอดทน และเสียสละ ทั้งที่เลือกจะไม่ไปประเทศนี้ก้็ได้ แต่ท่านทั้งหลายก็ไปกัน ต้องขอสาธุ และปรบมือให้ดังๆ เพื่อให้กำลังใจแก่กัน

  สำหรับตัวผู้เขียนเอง ถ้าไม่รวมถึงว่า มีเรื่องทำให้ หนาวๆร้อนๆ เรื่องเสียงประหลาดนี้ ก็ยอมรับว่า ร้อนมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน กลับมากินอาหารกลางวันที่วัดก็ต้องล้างหน้า ล้างตา แก้ร้อนกัน เวลาจะเดินกลับไปคลินิก ก็ต้องใช้ผ้าคลุม ศรีษะ เหมือนไอ้โม่ง ขนาดนั้นก็ยังมีอาการ หน้าออกร้อน เวลาเข้าร่ม แต่แปลก ผู้เขียนกลับรู้สึกว่า ตัวเอง ผิวกลับขาวขึ้น ต่อมเหงื่อคงทำงานมากขึ้น ขี้ไคลเลยน้อยลง หรือเปล่า

   บ่ายแก่ๆวันหนึ่งผู้เขียนกลับมาจากคลินิกเร็วกว่าปกติ คิดว่าวันนี้ ขออาบน้ำให้สดชื่นก่อนที่จะไป สวดมนต์ไหว้พระ  เดินมาเรื่อยๆ แวะตรงนั้นตรงนี้ ที่สุดก็จวนตะวันตกดินจนได้ วันนี้มีทัวร์มาลง ผู้เขียนแอบอุ่นใจ เถอะไฟฟ้าจะไม่ดับก่อนเที่ยงคืนแน่ๆ เราจะนอนก่อนไฟฟ้าดับ จะไม่ต้องงมทางขึ้น เหมือนบางวัน และที่สำคัญ จะจัดการตัวเองให้หลับให้เรียบร้อย ก่อน เสียงกรีดหวีจะเริ่มบรรเลง ผู้เขียนบอกตัวเอง ถึงแผนการในคืนนี้

  พอเดินมาถึงตึก โอ้! ผู้คนขวักไขว่น่าอุ่นใจ นั่นพระอาจารย์กำลังนั่งเก้าอี้ตัวเก่านั้น เพื่อแจกกุญแจห้อง ให้คณะผู้เข้าพัก ที่เริ่มน้อยลงทุกวัน นานๆจะมีเข้ามาพักสักคณะหนึ่ง ผู้เขียนคิดต่อไปอีกนิดว่า ถึงคืนนี้จะนอนหลับช้า ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เพราะมีคนมาเข้าพักในตึกนี้ หลายคนอยู่ เปลี่ยนจากความอ่อนอกอ่อนใจ กับเสียงประหลาด เป็นการคิดเหตุผลปลอบตัวเองไปเสียอีก เพื่อความผาสุก กับวันเวลาที่เหลือต่อจากนี้ แต่ความตั้งใจจะต้องค้นหาให้ได้ก็ยังตั้งใจอยู่

 ที่สุดผู้เขียนก็สบโอกาส ระหว่างที่จะเดินผ่านพระอาจารย์ไป ผู้คนที่มารับกุญแจเริ่มทะยอยเข้าห้องเกือบหมดกันแล้ว กำลังยกมือพร้อมก้มตัวต่ำๆผ่านพระอาจารย์ แต่แล้ว ก็ตัดสินใจบัดนั้น หยุดและพร้อมนั่งพับเพียบลงตรงหน้าประตูที่จะขึ้นบันไดนั่นแหละ แล้วก้มกราบท่าน

 พระอาจารย์ ก็ทักว่า "โยมหมอนี่เอง เจริญพร" จากนั้นผู้เขียนเลยถือโอกาสสนทนากับท่าน ระหว่างรอแขกอีกสองสามคน ซึ่งดูจากลูกกุญแจที่เหลือ ทราบว่าท่านพระอาจารย์มาอยู่วัดหลายปีแล้ว มีหน้าที่ดูแลตึกพัก จัดห้องให้แขกที่เข้าพัก ผู้เขียนนึกในใจ ท่านนี่แหละ ต้องเป็นผู้ให้คำตอบเรื่องเสียงได้แน่นอน หรืออย่างน้อย ก็ต้องให้ข้อมูลบางอย่างได้บ้าง

 แล้วผู้เขียนก็เริ่มวกเข้ามาในเรื่องที่อยากรู้"พระอาจารย์คะ ทำไมโยมได้ยินเสียงประหลาด เหมือนคนกรีดหวี ทุกคืนเลย" ท่านก็ว่า มันเป็นอย่างไรหรือ ก็สาธยายให้ท่านฟังจนหมด มันดังติดต่อกันยาวนาน ได้ยินเฉพาะกลางคืนที่เงียบ ทุกคืน นี่ก็เป็นสัปดาห์แล้ว

 พระอาจารย์ท่านยิ้มๆ แล้วว่า โยมหมอนี่ หูไวดีนะ นึกในใจแปลว่าคนอื่นเขาไม่ได้ยินกันหรืออย่างไร

ผู้เขียนเปิดเผยต่ออีกว่า เก้าอี้ที่พระอาจารย์นั่งก็โยกได้ด้วย โยมเคยเห็น โยกจริงๆนะเจ้าคะ

"เหรอ" พระอาจารย์ทำเสียงแปลกใจ หรือรับทราบก็ไม่แน่ใจ

ผู้เขียนอยากได้คำตอบจากท่านเร็วๆ เพราะนี่ก็ใกล้เวลาที่ต้องไปสวดมนต์ทำวัตรเย็นแล้ว นั่งสนทนากับท่าน จนหมดเวลา ไม่ได้ขึ้นไปอาบน้ำตามที่ตั้งใจ ความอยากรู้มันมีมากกว่านี่นะ

  บอกเถอะค่ะพระอาจารย์ ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ ท่านต้องรู้แน่ๆ เพราะอยู่มาหลายปี ต้องมีคนเล่าให้ฟังบ้างแหละ

ที่สุดท่าน ก็บอกกับผู้เขียน เรื่องเสียงประหลาดที่ได้ยินทุกค่ำคืน แต่คำตอบของท่านจะใช่หรือไม่ ก็ไม่ทราบได้ และนับจากวันได้คำตอบ ไม่นานท่านก็เดินทางกลับเมืองไทยก่อนและจะไม่ได้กลับมาอีก ปล่อยให้ผู้เขียนอยู่พิสูจน์ต่อ ตามลำพัง จนวันกลับบ้าน ซึ่งก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติมเลย ทั้งๆที่เสียงก็ดังรอการพิสูจน์ ทุกเมื่อเชื่อวัน

คำตอบของท่านคือ.......

  ขอโทษจริงๆค่ะ ได้เวลาพระตีระฆัง ให้ไปปฏิบัติธรรมรอบค่ำที่พระอุโบสถแล้ว จะเล่าต่อก็ไม่สะดวกเสียแล้ว เอาเป็นว่า บันทึกหน้า สัญญา จะนำคำบอกเล่าจากพระอาจารย์มาบอกให้รับรู้กัน แต่จะใช่คำตอบสุดท้ายหรือไม่ ต้องช่วยพิจารณาด้วยนะคะ

.......................................ต้องไปก่อนแล้ว และก็คงขอให้คุณพระคุ้มครองต่อไป เพราะผู้เขียนเอง ก็ไม่มั่นใจคำตอบสักเท่าไหร่เลย...

.........ว่ามันเป็นคำตอบ หรือคำปลอบใจกันแน่......................................