วันนี้ขอนำเรื่องที่ไม่ค่อยน่าเล่า แต่ก็อยากเอามาเล่าสักวัน ...ในยุคข้าวยากหมากแพง คนอาจจะเครียดกัน ก็ลองมาอ่านเรื่องนี้ดู อาจจะหัวเราะได้บ้าง แต่อย่าคิดมากนะ...และขออภัยหากไม่เหมาะสม...
... นายดำเป็นชายโสด อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งห่างไกลความเจริญเป็นอย่างมาก
...เมื่อคืนนายดำได้ฝันถึงปู่ของเขาที่เพิ่งเสียไป ในฝันเห็นปู่แค่เพียงลางๆ แต่ได้ยินเสียงชัดเจนมาก
ปู่ของเขามาบอกเขาว่าหนาวมากอยากได้ผ้าห่มสักผืนจะได้หายหนาว แล้วก็หายวับไป
...วันรุ่งขึ้นนายดำได้คิดถึงความฝัน รู้สึกสงสารปู่ของเขาอย่างมาก เขาได้เตรียมผ้าห่มไว้ 1 ผืน
แต่เกิดปัญหาเสียก่อน ปัญหาคือเขาลืมถามปู่ไปว่า จะส่งผ้าห่มให้ปู่ได้อย่างไรปู่ถึงจะได้รับและได้หายหนาวเสียที
คิดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วเขาก็นึกได้ว่าปู่ของเขาเป็นคนดีตอนนี้น่าจะอยู่บนสวรรค์
คิดได้ดังนั้นเขาก็เข้าไปแต่งตัวและหยิบผ้าห่มออกจากบ้านเพื่อที่จะหาทางไปสวรรค์ตลอดทั้งวัน
เขาเจอใครที่เดินผ่านมา หรือเดินผ่านบ้านใครเขาก็จะถามถึงทางไปสวรรค์
แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครให้คำตอบได้ นายดำเดินมาตามทางอย่างคนสิ้นหวังนึกสงสารปู่จับใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้
แล้วเขาก็ได้หยุดเดินทางมานั่ง อยู่หน้ากระท่อมหลังหนึ่งแล้วถอนหายใจอย่างคนปลงตก
...แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงคุยกันดังออกมาจากในกระท่อมหลังนั้น
“พี่ทนไม่ไหวแล้ว พี่จะพาน้องไปสวรรค์แล้วน่ะ”
“เอาเลยจ๊ะพี่ น้องพร้อมแล้ว เราไปกันเลย”
นายดำได้ยินดังนั้นจึงรีบวิ่งไปถีบประตูกระท่อมทันทีและเอ่ยขึ้นเสียงดังว่า
“เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไป ฉันฝากผ้าห่มไปให้ปู่ฉันด้วย” สองผัวเมียอ้าปากค้าง
ในขณะที่นายดำได้บอกชื่อและนามสกุลปู่เสร็จสรรพและเอ่ยขอบคุณก่อนออกมาจากกระท่อม ได้พูดกับตัวเองเบาๆว่า
“มิน่าล่ะปู่กูถึงหนาว ก็คนไปสวรรค์เขาแก้ผ้าไปกันทั้งนั้น”
555.....สุดยอด