เราเข้าห้างดังซื้อเครื่องเล่น DVD จ่ายตังค์เสร็จคนขายบอกว่าอย่าใส่ใบเสร็จไว้ในถุงใส่เครื่องควรเอาไว้กับตัว

ยามเที่ยงวันนี้  ผมพาเจ้าเด็กจอมซนสองคนไปเที่ยวท่องลดเลี้ยวเข้าไปถึงที่ขายอาหารใต้ถุนโรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่  สังเกตเห็นผู้คนเยอะดี  อาหารราคาก็ไม่แพงเท่าที่ควร  ด้วยแม่ของเด็ก ๆ มาประชุมอยู่ข้างบนและจะลงมากินข้าวตรงนั้นด้วยกันและเข้าแถวสั่งซื้ออาหารไว้เตรียมให้พวกเราเรียบร้อยแล้ว 

 พวกเราเลยไปรอกินอย่างเดียวนิ  ช่วงเดินเข้าไปเห็นมีชายคนหนึ่งเดินสวนออกมาเขาก็มองผม  แต่เป็นการมองแบบคิดว่าคน ๆ นี้เคยเจอกันที่ไหนหวา...กำลังนึกและเราก็ผ่านสวนกันไปแล้วผมก็นึกออกว่า

ใช่แล้วเราเคยเจอกันจริงเมื่อ 2540 ชายคนนี้เข้าร่วมสัมมนาอาจารย์ใหม่และถูกเลือกจากเพื่อนคณาจารย์ให้เป็นรองประธานคณาจารย์ มอ. และผมเป็นประธานในช่วงนั้นคือเขายังเป็นอาจารย์อยู่ที่ มอ. หาดใหญ่นั่นเองดูหุ่นสมบูรณ์ขึ้นเยอะหันกลับไปตามหลังว่าจะทักทายหายวับไปเสียแล้ว...

พอบ่าย 3 เราเข้าห้างดังซื้อเครื่องเล่น DVD จ่ายตังค์เสร็จคนขายบอกว่าอย่าใส่ใบเสร็จไว้ในถุงใส่เครื่องควรเอาไว้กับตัว  พอเข็นรถไปช่องขายนมพวกเราแวบไปดูราคานมเท่านั้นแหล่  หันกลับมา  รถเข็นที่มีเครื่องเล่นล่อตานี้อยู่ล่องหนแล้ว ละ...

 แม่ของลูกรีบตามไปเห็นหลังไว ๆ คุณ ๆ เข็นผิดรถคะ  อันนี้เป็นของฉันคะ...ขอโทษครับ...เสียงเด็กวัยรุ่นกล่าว...เกือบไปแล้วไหมละ ทำให้เราคิดว่าต้องรอบคอบกว่านี้นะ  ฮิ ฮิ ฮิ...